Ömer Günel, Türk sinemasının en konsistent yönetmenlerinden biri olarak her işinde belirli bir estetik ve anlatı disiplini koruyor. Son filmlerinde bile görülen bu tutarlılık, onu benzer çağdaşlarından ayırıyor—çünkü çoğu yönetmen popülarite uğruna stilini eritirken, o kendi dilini güçlendiriyor.

Filmografisine baktığında aslında çok belirgin bir tema görülüyor: şehir hayatının yalnızlığı, insanların birbirinden uzaklaşması, iletişim kopukluğu. Bunları kitsch veya melodramatik olmadan anlatabilen yönetmen sayısı Türkiye'de parmakla sayılır. Günel'in kamerası bu boşluğu görüntüye çeviriyor, seslendirmiyor.

Eleştiriler haklı olabilir—bazen fazla içe kapalı, bazen seyirci tarafından uzak hissettiriyor filmleri. Ama bu "kusur" aslında onun gücü: sıcak ve rahatlatıcı olmayan sinema yapıyor, onu düşündürten sinema yapıyor.