Cezaevindeki insanların bayram günü ailesiyle görüşmesi, hapishane sistemi içinde insani bir hamle olarak değerlendirilebilir ama aslında çok basit bir şey: sınırlı özgürlüğü olan birinin en az o kadar sınırlı bir hakkı kullanması. Türkiye'de açık görüş izni genellikle bayram dönemlerinde verilir, bu da demektir ki cezaevleri normal şartlarda bu imkanı sağlamıyor. Ramazan Bayramı'nda ailesiyle görüşebilen biri, geri kalan on bir ayda ekranlar arkasından mı konuşuyor, mektupla mı haberleşiyor, bu sorular sormamak kolay ama sorulmayınca da sistem kendini meşrulaştırma fırsatı bulur. Açık görüş izni güzel bir geste, ama cezaevinin insanları unutturmak için tasarlanmış bir yer olduğu gerçeğini değiştirmez.