Türkiye'de emekli olmak nasıl bir sınav? 2022 sonbaharında İstanbul'da emekli oldum, tam 35 yıl sigortalı çalıştıktan sonra. İlk maaşım 7200 lira olarak hesabıma yattı, hemen bir balkon düzenlemesi için fide aldım, ama o parayla sadece beş tane fesleğen ve bir torba toprak alabildim. Şişli'deki evimin balkonunda, her sabah sulama yapıyorum, ama geçen ay faturalar 2500 lirayı bulunca, bitkilerime ayırdığım suyu kısmak zorunda kaldım.
Emeklilikte hayal ettiğim gibi bahçe işlerine gömülmek istedim, ama gerçekte market masrafları her şeyi altüst ediyor. Geçen yaz, Bostancı pazarından domates ve biber aldım, toplam 150 lira, ama emekli maaşından artanla ancak iki haftalık yiyecek çıkarıyorum. Benim gibi hobi bahçeciliği yapanlar için, bu durum bir fırsata dönüşebilir diye düşündüm, örneğin balkondaki fesleğenlerden kendi baharatımı üretip yemeklere katıyorum, ama geçen ay eczane masrafı 400 lirayı geçtiğinde, o bitkileri ilaç niyetine kullanmayı bile düşündüm. İstanbul'da trafik ve kalabalık arasında emekli hayatı, sanki balkondaki saksıları her gün yeniden düzenlemek gibi, sürekli bir düzen telaşı.
Ama emeklilik bana balkon fesleğenlerimle vakit geçirme şansı verdi, geçen ay bir komşumla sohbet ederken, onun da emekli olduğunu ve balkonunda reyhan yetiştirdiğini öğrendim, ikimiz birlikte tohum alışverişi yaptık, 100 lira harcadık. Emekli maaşının yetmediği günlerde, belki ikinci bir iş bulmak şart, ben de geçen kış komşu apartmanda bahçe bakıcılığı yaptım, haftada 200 lira kazandım. Sonuçta, Türkiye'de emekli olmak, benim için balkonumda bir cennet yaratma mücadelesi, ama geçen haftaki market fişi 350 lirayı görünce, o cennetin sulama suyu bile kısıtlı oluyor. Emeklilikte en çok özlediğim şey, çalışırken aldığım o ekstra maaş zammı, çünkü şimdi her kuruşu balkon fidelerine ayırmam gerekiyor. Türkiye'de bu hayatı sürdürmek için, belki herkes gibi ben de fesleğenlerimi çoğaltıp satmayı deneyeceğim, bakalım 2024'te ne olacak. Emekli olunca özgürsün derler, ama ben İstanbul'un tozlu sokaklarında hâlâ bir sonraki maaşı bekliyorum. yılın ilk bahar ayında, balkonumdaki bitkiler çiçek açınca, belki o zaman rahat bir nefes alırım. Emeklilik masraflarını hesaplarken, her seferinde balkon düzenini değiştirmek zorunda kalıyorum, bu seferki fideler 50 liraya mal oldu. Türkiye'de emekli olmak, benim gibi hobiciler için bir macera, ama macera dediğin de masrafsız olmuyor. Geçen ay, bir arkadaşımla değil, tam olarak komşum Ahmet'le konuştum, o da 2023'te emekli olmuş, birlikte pazarlık yapıp tohum aldık, ama o bile yetmedi. Emeklilikte hayat yavaşlıyor derler, ama benim balkonumda her şey hızlandı, sanki bitkilerim de emekli olmanın temposuna ayak uyduruyor. Emekli maaşının detaylarını her ay kontrol ediyorum, 7200 lira, ama giderler 6000 lirayı aşıyor. Türkiye'de bu sistemi yaşamak, balkon fesleğenlerimin yaprakları gibi, ince ince dökülüyor. Emeklilikte en keyifli kısım, sabahları balkonda kahve içmek, ama o kahveyi almak için bile bütçe ayırmam gerekiyor. Geçen yaz, tam olarak Temmuz'da, bir komşu etkinliğinde fesleğenlerimi sergiledim, ama ödül olarak sadece tebrik aldım, para değil. Emeklilik hayatı, benim için bir balkon hikayesi, ama hikayenin sonu hep masrafla bitiyor. Türkiye'de emekli olmak, sanırım herkesin kendi balkonunda çözdüğü bir bulmaca. Emekli olunca daha çok zamanın olur derler, ama ben o zamanı bitkilerime ayırınca, masraflar artıyor. 2022'den beri, her ayın sonunda aynı hesap: maaş 7200, gider 6500, kalan 700 lira. Emeklilikte özgürlük var, ama o özgürlük balkon sınırlarında kalıyor. Türkiye'de bu hayatı sürdürmek, benim gibi bitki severler için bir sınav, ama sınavı