Tekvandonun Türkiye'deki durumu bir çelişki haline gelmiş. Olimpiyat madalyaları var, uluslararası turnuvalarda isimler duyuluyor, ama bu başarılar kırılgan ve sistematik bir yapının üzerine inşa edilmemiş. "Başarılarının üzerine çıkmak" ifadesi bu açıdan çok kısıtlı kalıyor—sadece daha fazla madalya almaktan bahsediliyorsa, gerçek sorun görülmüyor.

Türkiye'nin tekvandonun yerel seviyesinde ciddi bir altyapı problemi var. Kulüplerin finansmanı, antrenörlerin eğitim standartları, genç sporcuların sistematik olarak yetiştirilebileceği kurumsal yapı eksik. Olimpiyat şampiyonları kendiliğinden ortaya çıkmıyor; onlar iyi tasarlanmış akademilerin, tutarlı yönetimin ve uzun vadeli planlamanın ürünü. Kore, Çin, İran'da tekvandonun bu kadar başarılı olmasının tek sebebi federal sistemin varlığı değil, spor yönetiminin devlet düzeyinde stratejik bir alanı olarak görülmesidir.

Türkiye'de bu spor yeterince "sahiplenilmiş" değil. Futbol ve voleybol kadar ilgi çekmediği için medya desteği de sınırlı, sponsorluk da. Oysa tekvandonun ekonomik geri dönüşü ve uluslararası prestij açısından sağlayabileceği potansiyel büyük. Bir sporcu olimpiyat altını kazandığında, ertesi gün onu kim destekliyor? Federasyon dışında çok az.

Gerçekçi olmak gerekirse, başarıları "üzerine çıkmak" için yapılması gereken şey spor bakanının açıklaması değil, kurumsal yatırım ve uzun vadeli politikadır. Akademilerin yapılması, antrenörlerin yurtdışına eğitime gönderilmesi, genç sporcuların tespit ve yönetim sistemi. Bu işler sessiz ve yavaş gidiyor, manşetlere çıkmıyor ama olmadığı zaman sonuç hep aynı oluyor—bir iki yıldız sporcu, sonra boşluk.