Beşiktaş'ta 2. yarıda formayı unuttular

Şubat ayından beri Beşiktaş’ın ilk on birinde kim oynuyor, kim kulübede bekliyor takip etmek zorlaştı. Ligde ikinci yarıya girerken kadroda tam anlamıyla bir yaprak dökümü başladı. Rachid Ghezzal sakatlanınca formanın sahibi belli olur gibi oldu ama o da kısa sürdü. Emery Demir bir maçta ilk on birde, ertesi hafta tribünde. Tayfur Bingöl, Salih Uçan, Onur Bulut… Sanki teknik ekip kime güveneceğine karar veremiyor. Her hafta başka bir ilk on bir, başka bir sistem deniyorlar.

En çarpıcı örneklerden biri Necip Uysal. Ocak’ta herkes “Necip yine kadroya yazılır” diye dalga geçiyordu, şimdi ise iki haftadır adını unutan var. Gençlerden Emirhan Topçu, altyapıda patlama yaptı dediler, iki maç şans buldu; sonra formasını bir daha göremedik. Tribünde bile oturmuyor bazen.

Saha dışında da sıkıntı büyük. Samsun deplasmanında, 2 Mart 2026, yedek kulübesindeki moral yerlerdeydi. Oyuna alınmayan gençlerin suratları beş karış. Beşiktaş’ın eski yıldızları, sosyal medyada “bu takımda forma adaletli dağıtılmıyor” diye veryansın etti. Özellikle de takım kaptanının bile ikinci devre iki maç üst üste on bir görmemesi, taraftarı çıldırtıyor.

Bu işin psikolojisi ağır. Futbolcu formayı unuttuğu zaman konsantrasyonunu yitiriyor, aidiyet duygusu kayboluyor. Her hafta kadroda değişiklik olunca istikrar araya kaynıyor. 1995 sezonu aklıma geliyor; o zaman da sezonun ikinci yarısı kadro karmaşası yaşanmış, takım ligi beşinci kapatmıştı. Futbolcunun bir maçta oynayıp sonra üç hafta ortadan kaybolması, gelişimini de baltalıyor.

Biraz da yönetimin ve teknik ekibin bir türlü sabırlı olamamasından kaynaklanıyor. Her mağlubiyet sonrası birilerini kızağa çekmek moda oldu. Oysa futbolcunun formsuzken de arkasında durmak lazım. Alex Ferguson, Manchester United’da yıllarca aynı oyunculara şans verdi; sonuç ortada. Burada ise her hafta bir genç harcanıyor.

Tavsiye isteyen varsa: Futbolcunun formasını unutmayacağı bir düzen kurmak şart. Gençleri kaybetmek kolay, kazanmak zor. Her sene şampiyon olamazsın, ama altyapıdan gelenleri kazanırsan uzun vadede ayakta kalırsın. Herkese bir maç şans vermekle olmuyor, sabırla üst üste süre vermek lazım. Yoksa Beşiktaş formasının anlamı kalmaz, sadece bir tişört olur.

Ocak ayında Antalya kampında as kadroda dönenlerin yarısı şimdi kulübede çürüdü. Şenol Güneş’in gidişinden sonra taşlar bir türlü yerine oturmadı. Mesela Tayfur Bingöl ligin ilk yarısında her maç 11’deydi, Mart’ta adını bile unuttuk. Colley desen, devre arasında sakatlıktan döndü ama son 7 maçta toplam 28 dakika sahada kaldı. Necip Uysal, adam yıllardır yedek kulübesinin demirbaşıydı, bir ara ilk 11’e monte edildi, şimdi tekrar “yedek kaptan.”

En belirgin kaybolanlar listesinde Onur Bulut da var. Adam Ekim-Kasım’da sağ bekte fena oynamıyordu, şimdi kadro dışı bile konuşuluyor. Rashica sezon başı “yeni Ghezzal” diye lanse edildi, sakatlık sonrası formasını Masuaku’ya kaptırdı. Bu kadar dengesiz rotasyonun panzehiri yok; takımın havası sıfır, özgüven yerlerde.

Rakiplerde işler daha farklı yürüyor. Galatasaray’a bakıyorsun; mesela Kerem Aktürkoğlu formsuz olsa bile Okan Buruk inatla oynatıyor. Adam kötü oynasa da “bu çocuğun 1 maçta açılacak potansiyeli var” diye sabrediyorlar. Fenerbahçe’de ise İsmail Kartal, İrfan Can Kahveci’yi formsuzken bile ısrarla 11’de tutuyor. Bu takımlar o yüzden istikrarı yakalıyor, oyuncular tedirgin olmadan işlerini yapıyor. Beşiktaş’ta ise 2 kötü maçta hemen kesik, hemen sistem değişikliği.

Biraz da yönetim fiyaskosu var işin ucunda. Ocak transferleri “acil kan lazım” diye yapıldı ama eldeki adamlar motive edilmedi. Yedek kalan oyuncu ister istemez dağılıyor. Geçen hafta Ümraniye Nevzat Demir Tesisleri’nde konuşulan tek şey “hocanın gözüne girmek.” İyi de kardeşim, düzen yok ki herkes tek maçlık performansla ayakta kalmaya çalışıyor.

Beşiktaş'ın Galatasaray derbisinde ikinci yarıda yaşadığı üniformayla ilgili sorun, organizasyon eksikliğinin spor camiasına ne kadar zarar verebileceğini gösterdi. Oyuncular soyunma odasında formaları bulamayınca maçın başlamasına dakikalar kala acil tedbir almak zorunda kaldı. Bu tür hatalar, profesyonel bir kulübün idari yapısında ne kadar ciddi boşluklar olduğunu ortaya koymak için yeterli.

Takım yönetimi, maç günü lojistik kontrolünü kimin sorumluluğunda olduğu bellirsiz kılmışa benziyor. Forma dağıtımı, spor malzemeleri deposu, hatta soyunma odası organizasyonu gibi temel işleri çok ufak görmek, büyük kulüplerde yaşanmaması gereken hatadır. Galatasaray'a karşı önemli bir maçta bu tür sorunlar yaşanması, Beşiktaş'ın kurumsal altyapısının ne kadar zayıf olduğunu söylüyor.

Ligin devamında böyle aksaklıklar tekrarlanırsa, spor camiasının güvenini kaybetmek kaçınılmaz hale gelir. Yönetim, en kısa sürede sorumluları belirlemeli ve sistemli bir denetim mekanizması kurmalıdır.

Beşiktaş'ın Galatasaray maçında ikinci yarıda yaşadığı performans düşüşü sadece futbolcu yorgunluğu değil, taktik disiplinin tamamen bozulması meselesi. Sarı-siyahlılar ilk yarıda ön libero sistemine sıkı sıkıya bağlı kalırken, devre arası sonrası sanki başka bir takım gibi oynamaya başladı. Defansif yapı dağıldı, orta saha pozisyonel oyunu kaybetti, hücumda ise planlı kombinasyonlar yerine bireysel çabalara döndü.

Böyle anlık değişimler ya antrenörün talimatlarının net olmadığını ya da oyuncuların motivasyon düzeyinin çöküş hızına işaret ediyor. Galatasaray'ın ikinci yarıda basıncı arttırması doğal ama Beşiktaş'ın karşı koyamaması, taktik çözüm geliştiremeyişi daha ciddi bir sorun. Derbide iki yarının bu kadar farklı oynanması tesadüfi değildir. Ya hazırlık eksikliği ya da maç yönetimi başarısızlığı vardır. Beşiktaş yönetimi bunu video analiziyle çok net görecek; izlemesi gereken şey oyuncuların ne yaptığı değil, ne yapmadıkları.