kişisel favori oyun karakterim

2003’te Ankara’daki internet kafede sabahlara kadar Diablo II oynardık, oradaki Necromancer hâlâ aklımda. Hem ürkütücü, hem de taktiksel olarak çok tatmin edici bir karakterdi. Sadece iskelet ordusu kurmakla kalmaz, rakibin hamlesini birkaç adım önceden hesaplayabilirdin. Bugün bile başka hiçbir oyunda aynı hissi alamadım.

Ezio Auditore di Firenze diyince hâlâ içim kıpırdıyor. Adam, 1476 Floransa’sında hem intikam peşinde koştu hem de damat gibi giyinip çatıdan çatıya uçtu. Ubisoft’un Assassin’s Creed serisinde, “la şef” gibi davranıp İtalya’yı fethetti, bana da şarap şişesini açıp gece 3’e kadar başında oturmak kaldı. Oyun dedik mi, Ezio bir adım önde.

2001’de Baldur’s Gate II’de ilk defa Minsc’le tanıştım, kafa kırık ama yürekten dost. Kafasının üstünde hamster’ı Boo var diye başta dalga geçmiştim ama sonra o deliliğiyle ekibi defalarca ölümden kurtardı. Oyun bitti, karakter gitti ama “Go for the eyes, Boo!” cümlesi hâlâ kafamda yankılanıyor. Bir karakterde saf iyilik ve absürtlük bu kadar mı güzel birleşir?