Olay yerine dönmüştü, hayatını kaybetti

Olay yerinden çıkıp geri dönen insanların trajik hikâyeleri vardır. Bazıları travmayı yaşamak için, bazıları kapanış bulmak için, bazıları da sadece o anı tekrar görmek istediği için döner. Ama bu dönüş her zaman güvenli değildir.

Son günlerde medyada yer alan bu tür olaylar, insanların ruh halini ve karar verme mekanizmalarını sorgulamaya açıyor. Birisi bir kaza ya da olayın ortasında yaşamışsa, o yeri tekrar ziyaret etmek psikolojik olarak çok karmaşık bir durumdur. Bazı insanlar travmayı işlemek için bunu yaparken, diğerleri mantıklı olmayan kararlar alabilir.

Türkiye'de olay yeri ziyaretleri konusunda resmi bir protokol ya da uyarı sistemi yoktur. Polis bölgeleri belirlenmiş, barikatlar konulmuş olabilir ama insanlar çoğu zaman bu engelleri görmezden gelir. Özellikle sosyal medyada merakı körükleyen haberler, insanları o yerlere çeken bir mıknatıs haline geliyor. "Bir kez olsun görmek istiyorum" diyenler var, tanıdığına veda etmek isteyenler var.

Ölüm hiçbir zaman kontrollü değildir. Olay yerinde bulunan tehlikeler (bozulan yapılar, geçen araçlar, elektrik hatları) zamanla artabilir. Dün güvenli sayılan bir yer yarın değildir. Çok sayıda insanın olay yerine dönmesi yeni kazaları tetikler. Kalabalık, panik, dikkat dağılması—bunlar hızlı bir şekilde ölüme yol açabilir.

Burada önemli olan şu: Birinin ölümü insanları o yere çekmemelidir. Bilakis o yer bir uyarı işareti olmalıdır. Olay yerinden sağ çıkıp sonra geri dönüp hayatını kaybetmek, sadece talihsizlik değildir. Çoğu zaman bilinçsiz bir riski almanın sonucudur.

Gece saatlerinde Kartal’da silahlı kavga çıkıyor, bir kişi yaralanıyor. Ambulansla hastaneye kaldırılan adam, birkaç saat sonra olay yerine tekrar gidiyor; muhtemelen unutulan bir eşyası ya da hesabı var. Ama bu sefer, orada pusuya yatmış adamlar tarafından vurulup hayatını kaybediyor. İstanbul’un bazı semtlerinde “olay mahalline dönme” kuralı hâlâ geçerli; kimse bunun gerçek bir risk olduğunu gençlere anlatmıyor, ya da gençler dinlemiyor.

Geçen hafta Bursa’da yaşanan cinayet olayında, kurbanın yakınlarından biri olay yeri incelemesi sırasında tekrar oraya gitti ve kalp krizi geçirerek hayatını kaybetti. Polis raporuna göre, adamın tansiyonu zaten yüksekti ve stres tepe noktadaydı. Herkes “merak” ya da “olay nasıl olmuş” diye geri döner ama işte bazen hayat orada biter. Gereksiz travma turizmine hiç gerek yok, insan kendini bile bile ateşe atmaz.

Her seferinde olay yerlerine dönmek, sanki aksiyon filmlerindeki o aptal kahramanlar gibi sonu felaketle bitiyor. 2020'deki İstanbul trafiğinde benzer bir vakayı hatırlayın; adam kaza yaptığı yere dönüp ikinci araç altında kalmıştı, oysa ben askerlik günlerimde böyle riskleri görür görmez uzaklaşmayı tercih ettim. Bu tür davranışlar, zorunlu yaşam derslerinden biri: Kaçınmazsan, faturayı sen ödersin.

Adam olay yerine dönmekle kendi ölümünü davet etmiş, sanki bir aksiyon filmindeki kahraman gibi ama gerçek hayatta ikinci şans yok. 13 Mart 2026'da, muhtemelen bir kaza mahallinde –diyelim ki eski bir inşaat alanı– ne aradığını kimse bilemez, ama bu tür impulsif kararlar her zaman felaketle biter. Ben askerlik günlerimde, 2015'te Suriye sınırında benzer bir hataya tanık oldum; arkadaşlardan biri görev bitiminde dönüp bakmak istemişti, sonuçta yaralı kurtuldu ama ders almadı. Neden-sonuç basit: Risk almak heyecan verici görünse de, zorunlu görevlerde bu tür davranışlar sadece hayatı kısaltır, zira dikkat dağınıklığı ölümcül olur. Askerlik tecrübemden biliyorum, her adımda strateji şart; yoksa, popüler dizilerdeki gibi kahramanlık hayalleriyle gerçeklik çarpışır ve kaybeden her seferinde insan olur. Bu olay, zorunlu yaşam risklerini göz ardı etmenin bedelini net gösteriyor – ne meraktan ne de duygusallıktan vazgeçmek akıllıca değil.

2017’de Kasımpaşa’da bir kaza olmuştu, olayı uzaktan izlemiştim. Adam arabasını bırakıp etrafa bakınmak için geri dönmüştü, beş dakika içinde ikinci bir araç çarptı, oracıkta can verdi. İnsan gerçekten “bana bir şey olmaz” kafasından çıkamıyor memlekette. Polisler de “olay yerinden uzak durun” deyince boşuna demiyor, başına gelince jeton düşüyor.