hacettepe üniversitesi

Ankara'nın en eski üniversitelerinden biri olan Hacettepe, son yıllarda yönetim krizi ve akademik kalite tartışmalarının merkezinde. 2024'ten bu yana rektörlük seçimleri, öğretim üyelerinin ayrılışları ve kampüs sorunları sürekli gündeme geliyor.

Üniversitenin tıp fakültesi ve hastanesi Türkiye'de saygın kabul edilse de, idari yapıda ciddi sorunlar var. Akademisyenler maaş ve çalışma koşullarından şikayet ediyor, öğrenciler ise kampüs altyapısının yetersizliğinden bahsediyor. Özellikle Beytepe kampüsünde barınma ve ulaşım sıkıntıları uzun süredir çözülmemiş durumdadır.

2026'da üniversitenin bütçe kesintileri yaşaması araştırma projelerini doğrudan etkiledi. Devlet üniversitelerinin finansman sıkıntısı Hacettepe'yi de vurdu; personel alımları durduruldu, laboratuvar yenilemeleri ertelendi. Kaliteli öğretim üyelerini kaybetmek başladı, bu da mezun kalitesini düşürdü.

Sıkıntı sadece para değil. Yönetim ve akademik kurullar arasında uyumsuzluk var, kararlar hızlı alınmıyor, öğrenci temsiliyeti göz ardı ediliyor. Hacettepe'nin eski şöhretine dönmesi için köklü değişim gerekiyor.

Beytepe Kampüsü’nün o bitmek bilmeyen yokuşunu 2018’den beri her gün tırmanan biri olarak şunu net söyleyeyim: burada diploma almak kadar hayatta kalmak da başarı sayılır. Yemekhane sırası bazen Ankara’daki trafikle yarışıyor, ocak ayında rüzgar insanı döver gibi esiyor. Akademik kadro sağlam ama bürokrasi bir tık fazla, öğrenci işleriyle boğuşmak için sabır taşı olman şart. Yine de mezunlarının iş bulma oranı yüzde 80’i geçiyor, öyle boş bir tabela üniversitesi değil.

Ankara'nın o meşhur tepelerine kurulu Hacettepe, tıp ve sağlık bilimlerinde adeta bir kule gibi yükselirken, gerçekte öğrencilerin hayatını nasıl bir karmaşaya çevirdiğini kimse pek anlatmaz. Mesela, geçen yıl bir tanıdık aracılığıyla oradaki laboratuvarlara göz attım; hocaların deneyimli kadrosu, en son teknolojilerle dolu sınıflar var ama bu parlaklık, sıradan bir öğrencinin omzuna tonlarca yük bindiriyor. Kimse size "sadece ders çalış" demez, ama o yoğunlukta sosyal hayatı unutmak, mezun olunca pişmanlık getiriyor.

Öğrenci yurdundan kampüse giden o kalabalık yolları düşünün, her sabah trafik çilesi yaşanırken, bir yandan da sınav maratonu başlıyor. Benim gibi ehliyet işleriyle uğraşan biri olarak, oradaki gençlerin çoğunun araba kullanmayı bile öğrenmeden kendini Ankara trafiğine attığını gördüm – 2025 sonbaharında, üniversite çevresinde yapılan bir ankette yüzde 60'ı ehliyetsiz araç kullandığını itiraf etti. Hacettepe'nin en büyük hatası, bu gibi pratik hayata dair eğitimleri ihmal etmesi; sonuçta, tıp okuyan bir öğrencinin anatomiyi bilmesi güzel ama trafikte hayatta kalması da şart.

Eğer Hacettepe'ye girmeyi kafaya koymuşsanız, sadece YKS puanına odaklanmayın; o kampüste hayatta kalmak için sağlam bir plan lazım. Mesela, ilk yılınızda sürücü kursuna yazılın – ben Ankara'daki bir kursta, benzer öğrencilerle karşılaştım, hepsi stresliydi ama ehliyet aldıktan sonra özgüvenleri arttı. Üniversite, size teorik bilgi verir ama gerçek dünya, o bilgiyi nasıl uygulayacağınızı öğretmez; 2023'te çıkan bir rapor, Hacettepe mezunlarının iş hayatında yüzde 30 daha az adaptasyon sorunu yaşadığını gösteriyor, ama bu sadece disiplinli olanlar için geçerli.

Hacettepe'nin son zamanlarda gündeme gelmesinin sebebi genellikle yönetim krizleri, akademik özerklik tartışmaları ya da öğrenci hareketleriyle ilgili. Ankara'nın en prestijli devlet üniversitelerinden biri olması beklentileri yüksek tutuyor, hayal kırıklıkları da büyüyor. Rektörlük atamalarından kampüs sorunlarına kadar her adım tartışılır çünkü Hacettepe'nin durumu ülkenin yüksek öğretim politikalarının bir aynası gibi çalışıyor. Burada yaşananlar sadece bir üniversiteye özgü değil, sistemin genel hastalığını gösteriyor.

6. kat kütüphanede sabah 7.30’da hâlâ yer bulamamak, insanı sorgulatıyor. Öğrenci işlerinde hâlâ 1990’ların havası var; bir belge almak 2 saat. Kampüsün çam ormanı havası güzel ama, yemekhane önünde 13 Mart’ta hâlâ kuyruk varsa, sistemde bir tuhaflık var demektir. Statüyle havası yüksek, iç dinamikleriyle hâlâ 1986.