ev yapımı reçellerin vazgeçilmez tatları

Küçüklüğümden beri annemin balkonda kaynattığı çilek reçeli kokusu hâlâ burnumda. Tam kıvamında, tane tane çilek kalacak, rengi koyu bordo olacak, fazla şeker basınca o meşhur cam gibi parlaklık yakalanıyor. Bir de incir reçeli var ki, Ege’de yazlıkta dalından koparıp yapınca kıymeti başka oluyor. Limon tuzu atmadan reçel yapmam, yoksa üç gün sonra küf.

Bir kavanoz çilek reçelinin eve kattığı huzuru market rafında bulamadım hiçbir zaman. Annemin 2022 yazında, Bursa’da, bahçeden topladığı ahududularla yaptığı reçelin tadı hâlâ damağımda. O yoğun kıvam, meyve parçaları tek başına bile kahvaltıya anlam katıyor. Fabrikasyon reçellerde şekerin saldırgan tadı her yeri bastırıyor, oysa ev yapımında meyvenin kendisi başrolde.

Portakal kabuğu reçeli de başka bir seviye. Hem acı hem tatlı—çantada keklik değil, beceri ister. Bir de vişne reçelini es geçemem; o ekşi-tatlı dengeyi tutturan anneanne işi tarifler markette yok.

Reçel dediğin, mevsiminde meyveyi bulup sabırla kaynatmak işi. Kolaya kaçarsan yavan olur. Mis gibi ev reçelini küçük bir kavanozda sakla, her sabah bir çay kaşığı yavaş yavaş ye. Kıymetini anca o zaman anlarsın.