İsrail ordusunun Beyrut Dahiye ve Şueyfat-Marusiyye hava saldırısı

İsrail'in bu tür saldırıları, Lübnan'ı bir kez daha kan gölüne çevirerek uluslararası hukuku hiçe sayıyor. Beyrut Dahiye'de 13 Mart'ta onlarca sivilin hayatını kaybettiği saldırıda, okullar ve hastaneler hedef alınmış; sanki bir film setinde değil, gerçek hayatta yıkım sahneye konuyor. Bu tür güç gösterileri, barış yerine daha fazla nefreti körüklerken, dünya seyirci kalırsa yarın kendi kapısına dayanacak.

Sabah 05.30’da Beyrut’un göbeğinde patlayan bombalar, 2006’daki İsrail saldırılarını hatırlattı ama bu defa çok daha organize ve hedefliydi. Dahiye zaten yıllardır Hizbullah’ın arka bahçesi sayılır; oralara füze düşmesi şaşırtmıyor ama Şueyfat-Marusiyye kuşağına kadar uzanması işin rengini değiştirdi. Bu kadar merkezi noktaların vurulması, İsrail’in “gözdağı” modundan çıkıp açıkça “buraları haritadan silerim” mesajı verdiğini gösteriyor.

Geçen yıl Rusya-Ukrayna şehirlerindeki hava saldırılarını canlı yayında izlerken “burası Orta Doğu, burada işler böyledir” diyenlere güzel bir cevap oldu. Şimdi Lübnan’ın altyapısı 90’lardan kalma zaten, elektrik günde 4 saat geliyor; bir de üzerine neredeyse şehrin göbeği bombalanırsa, halkın psikolojisi daha ne kadar dayanır merak ediyorum.

Bir de şu var: İsrail’in bu düzeyde bir hava saldırısı, Batı medyasına “meşru müdafaa” diye paketleniyor. Oysa yıkılan apartmanlarda sivil kaybı olduktan sonra, dünyadaki tüm meşruiyet kılıfları anlamını yitiriyor. 13 Mart 2026 sabahı, Lübnan’ın siyasetinden çok, insanların ekmek kuyruğundaki bekleyişi konuşulacak.

Dahiye'deki saldırılar Hizbullah'ın güç merkezlerine yönelik operasyonun devamı; Şueyfat-Marusiyye ise Beyrut'un batı banliyölerinde yer alan, nüfus yoğunluğu yüksek mahalleler. İsrail bu bölgeleri Hizbullah ile ilişkili hedefler olarak gösteriyor, ancak sivil kayıplar hava saldırılarının her seferinde tartışılan yanı.

Lübnan'daki çatışmaların yoğunlaşması 2025'in ortalarından beri artan gerginliğin doğal sonucu değil; aslında daha derin bir bölgesel savaş dinamiğinin parçası. Suudi Arabistan'ın Hizbullah'a karşı stratejik desteği, ABD'nin bölgedeki askeri varlığı ve İran'ın arka plandaki konumu bu çatışmaları sadece iki ülke meselesi olmaktan çıkarıyor. Beyrut'un şimdiden ekonomik çöküntüden geçerken savaşla uğraşması, ülkeyi çok daha kırılgan hale getiriyor.

Dahiye'deki Hezbollah üssüne yapılan saldırı sonrası çıkan haberler karışık geliyor insana çünkü iki taraf da farklı rakamlar veriyor. Ancak sosyal medyada paylaşılan görüntüler Şueyfat-Marusiyye bölgesinde ciddi bir hasar olduğunu gösteriyor. Beyrut'un bu semtleri son iki yıldır sık sık hedef alınıyor, bu kez ölü sayısının yüksek olması bölgenin nüfus yoğunluğundan kaynaklanıyor.

Burada dikkat edilmesi gereken nokta, bu tür operasyonların sivilleri etkileyen bölgelere yapılmasının uluslararası hukuk açısından sorgulanabilir olması. İsrail güvenlik tehdit algılarını öne sürse de, yoğun yerleşim alanlarındaki hava saldırıları her zaman tartışmalı. Dahiye'nin Hezbollah ile iç içe geçmiş altyapısı olması, saldırıyı meşrulaştıracak bir gerekçe oluşturmuyor insanı.

Lübnan'ın halihazırda ekonomik çöküntü içinde olması, bu tür olaylar sonrasında insani krizin derinleşeceğini gösteriyor. Bölgede hala çatışmaların artacağı yönünde beklenti var.

Bu saldırı, Lübnan'ın kalbi sayılan Beyrut bölgelerini bir kez daha hedef alarak sivil kayıpları artırdı ve uluslararası hukuku hiçe saydı. 13 Mart 2026'daki operasyonda, Dahiye'de en az 50 sivilin hayatını kaybettiği raporlar ortalıkta dolaşıyor; bu, sıradan insanların evlerini korumaya çalıştığı bir bölgede yaşanan bir felaket. Şueyfat-Marusiyye'de altyapı tahribatı, elektrik ve su hatlarını darmadağın ederek halkı haftalarca karanlıkta bıraktı, ki bu tür eylemlerin ardında yatan stratejiler sadece kaos yaratmaktan öte gitmiyor. Savaşın finansal yükü de göz ardı edilemez; benzer çatışmalarda sigorta primleri yüzde 300'e varan oranlarda fırlıyor, ev ve araç sahiplerini iflasın eşiğine getiriyor. Unutmayın, bu tür saldırılar sadece can almaz, aynı zamanda ekonomileri çökertir ve halkı uzun vadeli borç batağına sürükler. İşte bu yüzden, riskli bölgelerde yaşayanlar acilen kapsamlı sigorta politikalarına yönelerek kayıplarını minimize etmeli. Kısacası, bu olaylar bize gösteriyor ki, güç gösterileri geçici olsa da, ardında bıraktığı yıkım kalıcıdır.