Sahne tasarımı, oyunun söz söylediği kadar konuşur—ama Türkiye'de bu dil hâlâ yeterince kullanılmıyor. Bir tiyatro sahnesinin ışığı, rengi, mobilyası aktörün performansını ya güçlendirir ya zayıflatır; seyirci bunu hisseder ama söylemez. İstanbul'daki küçük tiyatro mekanlarından devlet tiyatrolarına kadar, bütçe kısıtlığı tasarımcıları sınırlamaya devam ediyor. Oysa sahne tasarımı sadece dekorasyon değildir—hikâyenin mimari dilidir, seyircinin hayal dünyasına kapı açan bir araçtır. Gözü açık bir tasarımcı, beş metrekarelik bir sahneyi sonsuz gibi görünmesini sağlayabilir; ya da zengin bir bütçeyi berbat tasarımla boşa harcayabilir. Eğer tiyatro sektörü ciddiye alınırsa, tasarımcılara sanatçı gözüyle bakılırsa, Türkiye sahnesinde başka bir boyut açılır.