Sabah 6’da alarm çalıyor, ama camı açınca duyduğun ilk şey kuş sesi değil, karşı apartmanın çöp kamyonu. İşe gidiş-geliş toplam 2 saat, trafik bazen 3’e dayanıyor. İnsan bir yerden sonra toplu taşımada kendi sesini bile duyamıyor; herkes kulaklıkla başka bir dünyada. Markete iniyorsun, iki poşet sebze-meyve 400 lirayı bulmuş. Balkon yoksa nefes almak da hayal, çünkü parklar bile gökdelenin gölgesinde. Yalnızlık da cabası; binada 40 daire var, ama kapı komşusunun adını bilmediğim çok oldu. İnsan ilişkileri yüzeysel, herkes hızlı, sabırsız ve bir sonraki koşturmacada. Şehirde yaşamanın bedeli çoğu zaman cebinden çok ruhundan çıkıyor.