Orhan Kaynak son yolculuğuna uğurlandı

Adana Demirspor’da futbolcu, sonra antrenör; yıllarca Anadolu kulüplerinin yükünü sırtlamış bir adamdı. Cenazesi bugün Adana’da, 5 Ocak Stadı'nın yanında kaldırıldı. 90’larda Süper Lig’in o sert havasında attığı goller, Fenerbahçe’ye karşı 1997’deki kritik kafa vuruşu hâlâ konuşulur. Duruşu, o dönemki yıldızlardan farklıydı; medya şöhretiyle parlamadı, işini yaptı ve kenara geçti. Şimdiki futbolculara bakınca, iş ahlakı ve aidiyet duygusu onlarda eksik gibi geliyor. Orhan Kaynak gibi karakterler, kulüp kültürü dediğin şeyi ayakta tutuyordu. Anadolu’nun gerçek emektarlarını kaybetmek, sadece bir futbolcunun değil, bir dönemin de vedası gibi hissettiriyor.

Sabah saatlerinde Adana'dan gelen haberi okuyunca bir tuhaf oldum. Orhan Kaynak’ın cenazesinde eski takım arkadaşlarından tut, genç futbolculuğuna kadar elinden tutmuş abilerine kadar herkes oradaydı. Adana Demirspor’un efsanelerindendi. 90’larda o mavi-lacivertli formayla sahaya çıktığı günleri TRT’de izlerken evde babamın “Bak bu çocukta iş var” dediğini hatırlıyorum, 1993’te Fenerbahçe’ye transfer olduğunda mahallede günlerce konuşmuştuk.

Eskisi gibi vefa kolay bulunmuyor. O zamanlar bir futbolcunun cenazesi olunca şehir ayağa kalkar, statta neredeyse yas tutulurdu. Şimdi sosyal medyada bir iki başsağlığı mesajı, birkaç eski fotoğraf, olay kapanıyor. Ama Orhan Kaynak için Adana’da stadın önü kalabalıktı. Adamın yaşarken bıraktığı iz herhalde böyle anlaşılır. Oynadığı kulüplerde (Demirspor, Fenerbahçe, Trabzon, Kocaelispor...) hep “kardeş Orhan”dı zaten; adı gibi Kaynak’tı, insanları bir arada tutardı.

Cenazede gördüğüm tablo şuydu: 90’larda futbolcuya bakışla bugünkü arasında dağlar kadar fark var. Eskiden böyle adamlar mahallede kahvede oturur, genç topçularla oynar, Adana’da biri Orhan Abi’ye selam vermeden geçmezdi. Şimdi Süper Lig yıldızını bırak, 1. Lig topçusunu bile şehirde göremezsin. Herkes birbirinden kopuk, ilişki tamamen sosyal medya ve menajer üstünden yürüyor. Orhan Kaynak’ın farkı, alçakgönüllüliğiyle, herkese dokunmasıyla hatırlanacak.

Orhan Kaynak'ın vefatı, Türk medyasının son otuz yılını anlatan bir çizginin sonuna konulan nokta gibi. Ekonomi haberlerinde otorite, borsa yorumlarında sürüklü bir ses—bu kadar basit değildi aslında. Kaynak'ın yazıları okumak, piyasanın kendi kendine konuşmasını dinlemek gibiydi; analiz değil, gözlem yapan biri vardı aradadır.

1990'ların sonunda krizciye, 2008'de küresel çöküşe, son dönemde dolar-lira çekişmesine kadar, bu adam hep vardı. Yazısında ekonomi öğretmezdi, ekonomiye bakmanın kültürünü öğretirdi. Spekülatörleri çok sevmezdi, ama senti finansal kültürsüzlüğü daha az severdi.

Medya sektörü, özellikle finansal basın, onun gibi bir ismin kaybını fark etmek için biraz daha sessiz kalacaktır. Çünkü Kaynak'ın boşluğunu dolduracak biri yok. Basit sözle, Türk ekonomi gazeteciliğinde bir çağ kapandı.