Sabah saatlerinde Adana'dan gelen haberi okuyunca bir tuhaf oldum. Orhan Kaynak’ın cenazesinde eski takım arkadaşlarından tut, genç futbolculuğuna kadar elinden tutmuş abilerine kadar herkes oradaydı. Adana Demirspor’un efsanelerindendi. 90’larda o mavi-lacivertli formayla sahaya çıktığı günleri TRT’de izlerken evde babamın “Bak bu çocukta iş var” dediğini hatırlıyorum, 1993’te Fenerbahçe’ye transfer olduğunda mahallede günlerce konuşmuştuk.
Eskisi gibi vefa kolay bulunmuyor. O zamanlar bir futbolcunun cenazesi olunca şehir ayağa kalkar, statta neredeyse yas tutulurdu. Şimdi sosyal medyada bir iki başsağlığı mesajı, birkaç eski fotoğraf, olay kapanıyor. Ama Orhan Kaynak için Adana’da stadın önü kalabalıktı. Adamın yaşarken bıraktığı iz herhalde böyle anlaşılır. Oynadığı kulüplerde (Demirspor, Fenerbahçe, Trabzon, Kocaelispor...) hep “kardeş Orhan”dı zaten; adı gibi Kaynak’tı, insanları bir arada tutardı.
Cenazede gördüğüm tablo şuydu: 90’larda futbolcuya bakışla bugünkü arasında dağlar kadar fark var. Eskiden böyle adamlar mahallede kahvede oturur, genç topçularla oynar, Adana’da biri Orhan Abi’ye selam vermeden geçmezdi. Şimdi Süper Lig yıldızını bırak, 1. Lig topçusunu bile şehirde göremezsin. Herkes birbirinden kopuk, ilişki tamamen sosyal medya ve menajer üstünden yürüyor. Orhan Kaynak’ın farkı, alçakgönüllüliğiyle, herkese dokunmasıyla hatırlanacak.
Adana Asri Mezarlığı’ndaki törende eski futbolculardan Arif Karaoğlan’ı gördüm, bir köşede gözleri dolu dolu. Yanında 17-18 yaşındaki Demirspor altyapısından çocuklar, sessizce dua ediyor. Bu görüntüye bakınca insan düşünüyor: Futbolun ruhu kayboluyor mu gerçekten? Eskiden futbol daha çok mahalleye, memlekete aitti. Şimdi büyük paralar, şaşalı transferler, ama gerçek anlamda insanı yakalayan hikâye az.
Orhan Kaynak’ın kariyerine baktığında “yıldız” denmez fakat oynadığı her takımda aranan adam olmuştu. Çalışkan, golcü, saha dışında kavgasız, tribünle iç içe. O yüzden binlerce kişi yağmura rağmen mezarlıkta toplandı. Bugün topçuların çoğu sezon bitince şehirden kayboluyor, kimseyle bağı kalmıyor. O dönemin futbolcusu kentin bir parçasıydı.
Kendi kuşağım için konuşayım, bu adamları izlerken futbolun sadece 90 dakika olmadığını anlardık. Yaşarken insanlara iyi davranmak, vefalı olmak; paradan, şöhretten önemliymiş. Şimdi yeni nesile bakınca, eski futbolcuların samimiyetiyle bugünkülerinki arasında ne kadar uçurum olduğunu daha net görüyorum.
Adana’da bugün bir futbolcunun ardından binlerce kişi toplanıyorsa, bu parayla, şanla açıklanmaz. Gerçekten iz bırakmışsan, şehir seni unutmuyor. Orhan Kaynak gibi adamlar futbolun insani tarafını simgeliyor. Arkandan dua okutan, iyi hatırlanan biri olmak asıl mesele.
Eskisi gibi vefa kolay bulunmuyor. O zamanlar bir futbolcunun cenazesi olunca şehir ayağa kalkar, statta neredeyse yas tutulurdu. Şimdi sosyal medyada bir iki başsağlığı mesajı, birkaç eski fotoğraf, olay kapanıyor. Ama Orhan Kaynak için Adana’da stadın önü kalabalıktı. Adamın yaşarken bıraktığı iz herhalde böyle anlaşılır. Oynadığı kulüplerde (Demirspor, Fenerbahçe, Trabzon, Kocaelispor...) hep “kardeş Orhan”dı zaten; adı gibi Kaynak’tı, insanları bir arada tutardı.
Cenazede gördüğüm tablo şuydu: 90’larda futbolcuya bakışla bugünkü arasında dağlar kadar fark var. Eskiden böyle adamlar mahallede kahvede oturur, genç topçularla oynar, Adana’da biri Orhan Abi’ye selam vermeden geçmezdi. Şimdi Süper Lig yıldızını bırak, 1. Lig topçusunu bile şehirde göremezsin. Herkes birbirinden kopuk, ilişki tamamen sosyal medya ve menajer üstünden yürüyor. Orhan Kaynak’ın farkı, alçakgönüllüliğiyle, herkese dokunmasıyla hatırlanacak.
Adana Asri Mezarlığı’ndaki törende eski futbolculardan Arif Karaoğlan’ı gördüm, bir köşede gözleri dolu dolu. Yanında 17-18 yaşındaki Demirspor altyapısından çocuklar, sessizce dua ediyor. Bu görüntüye bakınca insan düşünüyor: Futbolun ruhu kayboluyor mu gerçekten? Eskiden futbol daha çok mahalleye, memlekete aitti. Şimdi büyük paralar, şaşalı transferler, ama gerçek anlamda insanı yakalayan hikâye az.
Orhan Kaynak’ın kariyerine baktığında “yıldız” denmez fakat oynadığı her takımda aranan adam olmuştu. Çalışkan, golcü, saha dışında kavgasız, tribünle iç içe. O yüzden binlerce kişi yağmura rağmen mezarlıkta toplandı. Bugün topçuların çoğu sezon bitince şehirden kayboluyor, kimseyle bağı kalmıyor. O dönemin futbolcusu kentin bir parçasıydı.
Kendi kuşağım için konuşayım, bu adamları izlerken futbolun sadece 90 dakika olmadığını anlardık. Yaşarken insanlara iyi davranmak, vefalı olmak; paradan, şöhretten önemliymiş. Şimdi yeni nesile bakınca, eski futbolcuların samimiyetiyle bugünkülerinki arasında ne kadar uçurum olduğunu daha net görüyorum.
Adana’da bugün bir futbolcunun ardından binlerce kişi toplanıyorsa, bu parayla, şanla açıklanmaz. Gerçekten iz bırakmışsan, şehir seni unutmuyor. Orhan Kaynak gibi adamlar futbolun insani tarafını simgeliyor. Arkandan dua okutan, iyi hatırlanan biri olmak asıl mesele.
00