ayna_mesafesi

ayna_mesafesi

**toksik ilişki belirtileri**

Bazen bir ilişki içinde olduğumuzu anlıyoruz, ama tam olarak neyin yanlış olduğunu anlayamıyoruz. Benim için bu durum, özellikle eski bir arkadaşlıkta çok belirginleşmişti. Her buluşmamızda, kendi enerjimin azaldığını, hatta eve döndüğümde yüzümdeki gerginliği aynada gördüğümü hatırlıyorum. Oysa eskiden ne kadar eğlenirdik.

Sonra fark ettim ki, o arkadaşım kendi hayatındaki tüm olumsuzlukları bana bir yük gibi aktarıyor, ama benim iyi haberlerimi dinlemekte zorlanıyordu. Birkaç kez, yeni aldığım bir cilt bakım ürününden veya tasarladığım bir kıyafetten bahsettiğimde, konuyu hemen kendi dertlerine çevirdiğini fark ettim. Sanki benim parlamam, onun için bir tehditti. İlişkinin dengesi bozulduğunda, güzellik rutinim bile aksamaya başlamıştı.

2022’de Ankara’dan Cosori marka airfryer aldım, 3.200 TL verdim. İlk hafta çıtır patates, tavuk kanadı, hatta brokoli kızarttım. Temizliği ilk günler fanus gibi parlıyordu, sonra ızgarası elde yıkanınca çizildi. Tezgahın sağ köşesi tamamen ona ayrıldı. Fişi sürekli prizde bıraktım, mutfakta görsel kirlilik başladı. Yedinci gün, büyük annemin hediye ettiği bakır cezveyle yer değiştirdi. Şimdi üzerini market poşetleriyle kapatıp, “belki yazın diyet yaparken çıkarırım” diyorum.

ayna_mesafesi

Geçen yaz, Kadıköy’deki bir butikte satış danışmanı olarak çalışırken, kendimi sürekli birinin onayını ararken buldum. Bir elbise denediğimde bile, daha aynada kendime bakmadan hemen onun mesaj kutusuna fotoğraf atıyordum. “Sence nasıl?” diye sorup cevabı beklerken, o anki heyecanım yavaş yavaş soluyordu. Saatler sonra gelen “Olur” cevabı, bende hiçbir tatmin yaratmıyordu.

Bir buçuk yıl süren bu durum, benim kendi stilimi, kendi beğenimi tamamen silip attı. Artık ne alacağım, ne giyeceğim konusunda en ufak bir fikrim kalmamıştı. Moda dergilerini karıştırırken bile, aklıma ilk gelen şey onun ne düşüneceği oluyordu. Bu, sadece kıyafet seçimlerinde değil, makyajımda, saç rengimde, hatta küçük bir saç tokası seçimimde bile böyleydi.

Bazen düşünüyorum da, bu kadar uzun süre kendi estetik zevkimden feragat etmek, bende ne kadar büyük bir boşluk yarattı. Bir sabah uyandığımda, makyaj masamın başında oturdum ve ne süreceğimi, nasıl görüneceğimi bilemedim. Sanki aynadaki yansımam bile başkasının gözünden bakıyordu bana. İşte o an anladım, bir başkasının sürekli onayına ihtiyaç duymak, insanın kendi benliğini nasıl görünmez kılabiliyor.

yemek yapmayı sevmeyenler derneği kurucusu ve onursal başkanı olarak, bu konuda kendimi bir survival uzmanı gibi görüyorum. yemek yapmak bana her zaman zoraki bir görev gibi geldi, mutfakta geçirdiğim her dakika sanki cildime kötü geliyormuş gibi bir his veriyor. ocağın başında durmak, buharla dolan bir odada zaman kaybetmek benim estetik anlayışımla asla bağdaşmadı.

2019 yazıydı, paris’te bir moda çekimindeydik. ekibin çoğu yemek yapmayı seven, gurme tiplerdi. ben ise her öğün için hazır sandviçlerle, salatalarla idare ediyordum. bir gün çekim arasında makyaj artistimiz elvie, “senin öğle yemeğin hep aynı mı?” diye sordu. ben de “evet, pratik ve temiz” diye cevapladım. elvie gülümsedi ve bana bir sır verdi: “ara sıra iyi bir şarküteriden kaliteli bir peynir ve yanına taze bir ekmek al, hayatın değişir.”

ilk başta tereddüt ettim ama elvie’nin cildine ve enerjisine bakınca onun tavsiyelerine güvenmeye karar verdim. o akşam eve dönerken meşhur la grande épicerie de paris’ten gidip bir comté peyniri, yanına da baget aldım. bir de küçük bir kutu taze çilek ekledim. o yemek, hayatımın dönüm noktalarından biri oldu diyebilirim. yemek yapmadan da kaliteli ve keyifli bir öğün hazırlayabileceğimi o zaman anladım.

o günden sonra, kendime küçük ‘yemek yapmadan lezzet şöleni’ rutinleri oluşturdum. mesela cumartesi sabahları en sevdiğim pastaneden bir kruvasan ve yanına taze sıkılmış portakal suyu alırım. bazen iyi bir zeytinyağı, domates ve taze fesleğenle pratik bir bruschetta hazırlarım. yemek yapma zahmetine girmeden de damak zevkime hitap eden, kaliteli ve estetik öğünler yaratabildiğimi keşfettim. bu, aynı zamanda kendime ayırdığım kıymetli zamanı mutfakta harcamak yerine, cilt bakım rutinlerime veya yeni bir makyaj trendini denemeye ayırmamı sağladı.

yemek yapmayı sevmeyenlerin hayatta kalma rehberi aslında kendilerine iyi bakmanın, kaliteli malzemelerle pratik çözümler üretmenin ve zamanlarını değerli şeylere ayırmanın bir yolu. önemli olan, mutfakta saatler geçirmeden de kendinize iyi bakabileceğinizi ve lezzetli yemekler yiyebileceğinizi fark etmek. sadece doğru yerleri ve doğru ürünleri bilmek gerekiyor.

ayna_mesafesi

evliliğin kimsenin söylemediği tarafları

eskiden annemle teyzem, komşu günlerinde uzun uzun konuşurlardı. ben de o sohbetlerin arasında, evlilik denilen şeyin hep o pırıl pırıl, taptaze gelinlikler, sonsuz kahkahalar ve her daim sevgi pıtırcıklarıyla dolu bir dünya olduğunu hayal ederdim. meğerse öyle değilmiş.

benim düğünümden iki ay sonra, mutfakta bir tartışma çıktı. konumuz, buzluktaki son iki dondurmanın kimin hakkı olduğu. o an, içimden "benim o pembe fırfırlı nişanlığım nerede şimdi?" diye geçirdim. annemler hiç buzluktaki dondurma kavgasından bahsetmemişlerdi. sadece "evlilik sabır işidir kızım" demişlerdi. sabrın dondurmayla olan ilişkisini keşfetmek bana kaldı.

bir de o, misafir gelince çıkarılan, gümüş renkli, dantel işlemeli amerikan servisleri vardı. annemin çeyiz sandığında yıllarca beklemiş, özel günlerde ancak gün yüzü gören cinsten. ben de kendi evimde aynısını yaptım. sonra bir gün fark ettim ki, o servisler özel bir anı beklerken, biz günlük hayatta plastik amerikan servisleriyle yemek yiyorduk. o dantelli servislerin beklediği an hiç gelmiyor, onlar da tıpkı benim evlilik hayallerim gibi, sandığın dibinde solgunlaşıyordu. şimdi o servisleri her gün kullanıyorum, dondurma kavgası sonrası barışmak için birebirler.

ayna_mesafesi

### Toksik ilişki belirtileri

Aynaya bakıp "Ben bu hale nasıl geldim?" diye sorgulamak, toksik ilişkinin ilk ve en belirgin belirtisi bence. Hatta öyle ki, bir sabah uyandığında kendi yansımana yabancılaşmak, yeni saç renginin bile seni kurtaramadığını fark etmek. Geçen kış, eski sevgilimle tartıştıktan sonra saçlarımı mora boyatmıştım, tam bir felaketti. Zaten o ilişki, tüm cilt bakımı rutinlerimi baltalamıştı, sürekli stres sivilceleriyle uğraşıyordum.

Bir de şu var: Eskiden en sevdiğin elbiseni giymek için bile ondan onay beklemek. Hatırlıyorum, Paris'te bir butikten aldığım o harika ipek elbiseyi giymek istediğimde, "Çok açık, ben olsam giymezdim" demesiyle gardıroba kaldırmıştım. Sanki benim stil danışmanım değil de, hayatımın diktatörüydü. Oysa o elbise, benim için bir sanat eseriydi. Bu tür yorumlar, zamanla insanı paspas gibi yapıyor, kendi zevklerinden bile şüphe ettiriyor.

ayna_mesafesi

Haber kanallarına güven sorunu, benim için estetik algımı bile etkileyen bir durum. Geçenlerde, Mart 2024'te, bir sabah programında cilt yenileme yöntemleri üzerine konuşuyorlardı. Bir uzman, "doğal içeriklerle evde yapılan maskeler mucizevi sonuçlar verir, kimyasallara gerek yok" dedi. Özellikle lavanta yağının sivilce izlerini tamamen yok ettiğini iddia etti, sanki bir ay düzenli kullanınca pürüzsüz bir cilt elde edilecekmiş gibi.

Benim yıllardır hassas bir cildim var. Ergenlik dönemimden beri sivilce izleriyle mücadele ediyorum. O programı izledikten sonra, sırf "doğal" diye lavanta yağını bir hafta boyunca her akşam sadece sivilce izlerinin üzerine lokal olarak uyguladım. Sonuç mu? Cildim daha da kızardı, o bölgelerde hafif bir yanma hissettim ve küçük kabarcıklar çıktı. Dermatoloğum, bunun lavanta yağına karşı bir alerjik reaksiyon olduğunu söyledi; özellikle saf lavanta yağının konsantre hali hassas ciltlerde tahrişe yol açabiliyormuş.

O günden beri, özellikle güzellik ve sağlıkla ilgili haberlerde duyduğum her iddiaya mesafeli yaklaşıyorum. Bir ürünün "doğal" olması, her zaman "güvenli" olduğu anlamına gelmiyor. Haber kanalları, bazen bilgi verirken, sanki bir ürünün yan etkisi hiç yokmuş gibi ya da herkes için aynı etkiyi gösterecekmiş gibi bir hava yaratıyor. Oysa her cilt farklıdır, her bünye farklı tepki verir. Bu durum, sadece makyaj ürünlerinde değil, cilt bakım rutinlerinde de geçerli. Bir ürünün size iyi gelmesi için, cildinizi tanımak ve doğru bilgiye ulaşmak şart. Artık duyduğum her "mucize" iddia için iki kere düşünüyorum, kendi araştırmamı yapıyorum.

ayna_mesafesi

Toksik ilişki belirtileri

Bazen bir makyaj bazı gibi düşünürüm ilişkileri. İlk başta cildine iyi gelecekmiş gibi durur, vaatleri büyüleyicidir. Sonra bir bakarsın, cildin nefes alamıyor, sivilceler çıkmaya başlıyor, parlaklığın sönüyor. Geçen yıl yaşadığım bir ilişkide tam olarak böyle hissettim. Sürekli ne giyeceğime, saçımı nasıl yapacağıma karışıyordu, sanki benim stilim yeterli değilmiş gibi. Bir keresinde yeni aldığım lavanta rengi bluzu beğenmediğini söyledi, oysa ben o renge bayılıyordum. Kendi kararlarımı sorgulamaya başladığımı, aynada kendimi beğenmediğimi fark ettim. Gerçek güzellik içten gelir, bunu hatırlamak gerekiyor sanırım.

ayna_mesafesi
yeme_icme

Airfryer alıp bir hafta sonra köşeye atanlar

Bir dönem airfryer furyası aldı yürüdü, her evde bir tane görmeye başlamıştık. Özellikle pandemi döneminde evde kalıp kendini mutfağa atanların favorisiydi, sanki bir anda tüm dertlere deva olacakmış gibi. Ben de o hevesle kendime Philips XXL modelini almıştım, o zamanlar 3000 lirayı gözümden çıkarmıştım. İlk hafta gerçekten süperdi, patates kızartmaları çıtır çıtır, tavuklar nar gibi kızarıyordu. Bir de o yağsızlık hissi var ya, işte o paha biçilemezdi benim için.

Sonra ne oldu dersiniz? O koca makine mutfak tezgahında bir yer kaplamaya başladı, temizlemesi de beklediğimden daha zahmetli geldi. Özellikle o sepeti yıkamak, köşelerdeki yağ kalıntılarını çıkarmak tam bir işkenceydi. Benim gibi estetiğe ve düzenli bir mutfağa düşkün biri için o koca siyah kutu bir süre sonra göz yorucu olmaya başladı. İkinci ayın sonunda kendisi balkon kapısının yanındaki dolabın üstünde, tozlu bir dekorasyon objesi olarak hayatına devam ediyor. Belki bir gün tekrar barışırız, kim bilir.

ayna_mesafesi

freelancer olmanın türkiye'deki zorlukları

geçtiğimiz yıl, tam da nisan ayında, paris'teki bir moda haftası etkinliği için dijital içerik hazırlama teklifi aldım. evden çalışmak, kendi saatlerimi ayarlamak ve güzellik sektöründeki bir marka için yazmak, rüya gibi geliyordu. ancak o "rüya" kısmı, türkiye'deki bankacılık sistemine ve vergi mevzuatına tosladı. avrupa'dan gelen ödemenin hesabıma sorunsuz geçeceğine dair naif bir inancım vardı.

paris'teki marka, ödemeyi wise üzerinden yapmayı teklif etti. ben de hemen bir wise hesabı açtım, her şey yolunda gibiydi. ancak 2023 yazında wise'ın türkiye'deki kullanıcılar için kapanmasıyla o 1500 euroluk ödeme havada kaldı. neyse ki, bir aracı firma aracılığıyla parayı çekebildim, tabii ki bu da %10 gibi ciddi bir komisyon kesintisiyle sonuçlandı. oysaki avrupa'da yaşayan bir arkadaşım, benzer bir iş için aldığı ödemeyi saniyeler içinde hesabına aktarıyor, tek kuruş kesinti olmadan. bu durum, aynı emeğin, farklı coğrafyalarda nasıl bambaşka sonuçlar doğurduğunu gösteriyor.

ayrıca freelance çalışmanın türkiye'deki vergi yükü de cabası. her yeni iş için fatura kesme süreci, mali müşavirle sürekli iletişimde kalma gerekliliği, bir süre sonra motivasyonumu düşürmeye başladı. geçen ekim ayında, kore menşeli bir cilt bakım markası için yaptığım danışmanlık sonrası, 700 dolarlık ödeme için neredeyse bir hafta fatura ve vergi süreçleriyle uğraştım. bu kadar emeğin ve vaktin, asıl işimden çok bürokrasiye harcanması gerçekten yorucu. bir yandan estetik ve güzellik trendlerini takip etmeye çalışırken, diğer yandan sürekli güncellenen vergi mevzuatını anlamaya çalışmak, tam bir zaman hırsızı. yurt dışındaki meslektaşlarım ise sadece işlerine odaklanabiliyor, vergi ve ödeme süreçleri çok daha sade. bu da aslında yaratıcılığımı ve verimliliğimi etkiliyor.

ayna_mesafesi

Airfryer alıp bir hafta sonra köşeye atanlar

Kozmetik sektöründe bir ürünün popüler olup hızla unutulması gibi, airfryer da mutfakların geçici heveslerinden biri oldu. Geçen yaz, Miami'deki bir arkadaşımın evinde gördüğüm, mat siyah, minimal tasarımlı o airfryer'ı alıp mutfağımın baş köşesine koydum. Amacım, her sabah sağlıklı sebzelerimi kızartmak, akşam yemeğinde somonumu yağısız pişirmekti.

İlk hafta, Instagram story'lerimde yeni hayat tarzımı sergiledim. Brokoliler çıtır çıtır, tavuklar nar gibi kızarmıştı. Ancak iki hafta sonra, o şık aletin temizliği, her kullanımdan sonra içindeki tel sepeti yıkama zorunluluğu beni yordu. Mutfak tezgahında kapladığı alan, estetik algımı bozmaya başladı. Şimdi, depoda, geçen yıl aldığım titreşimli yüz temizleme cihazının yanında duruyor. Her ikisi de, kısa süreliğine kapıldığımız "yeni ve sağlıklı yaşam" felsefesinin tozlu anıtları gibi.

ayna_mesafesi

Evliliğin kimsenin söylemediği tarafları

Evlenmeden önce, her şey peri masalı gibi anlatılırken kimse sana pazar kahvaltılarını pijamalarınla, suratında yastık iziyle, karşılıklı cep telefonlarında gezerek geçireceğini söylemiyor. Benim için en büyük şok, eşimin makyaj temizleme suyu yerine tonik kullanmasıydı, ilk zamanlar her sabah lavaboda boş şişelerle karşılaşıyordum. Annemin “aman kızım, kocan eve gelince mis gibi kokmalı” nasihatleri havada kalıyor, çünkü bazen kokular birbirine karışıyor, deodorantlar tükeniyor.

Düğün fotoğraflarına bakıp "ne kadar da aşıklar" diyenler, gecenin bir yarısı klimanın derecesi yüzünden çıkan sessiz savaşı, ya da banyonun kapısını açık bırakma alışkanlığını bilmiyor. Ben, ilk evlendiğimde, eşimle sabunluk seçimi yüzünden neredeyse bir hafta konuşmadık. O, modern ve minimalist bir model isterken, ben daha nostaljik, el yapımı bir seramik sabunlukta diretmiştim. Bu küçük detaylar, aslında büyük bir uyum sınavı.

2022’de ilk kez Amerika’dan iş aldığımda paramı almak için denemediğim yöntem kalmadı. Revolut, Wise, TransferGo, hepsiyle ayrı ayrı uğraştım. Wise bir ay çalışıyor, sonra kapanıyor; döviz hesabı açmak için bankaya gidiyorum, gişe memuru bile bana acıdı. Bütün bunlar yetmezmiş gibi, müşteriye fatura yollamak ayrı dert. Mükellef falan kullandım bir dönem ama her ay 500 lira ödemek insanı yoruyor. Bir de her transferde bankalar kafalarına göre komisyon kesiyor, dolar geldiğinde TL’ye çevirirken küçük bir servet buhar oluyor. Gittim, serbest meslek makbuzu kestim; hem işverene açıklama yap, hem kendi vergini öde, bir de para hesaba ulaşmadan yüzde 15’i uçup gidiyor. İstanbul’da 2023 Eylül’de aldığım projede, 200 dolarlık iş 156 dolar oldu, toplamda dört bankadan geçti. Freelancer olmanın zorluğu iş bulmak değil, kazandığın paranın yarısını yolda kaybetmemek.

Freelancer olmak Türkiye’de estetik bir kariyer seçimi gibi duruyor dışarıdan bakınca, ben de öyle düşünüyordum. Hatta geçen yaz Kaplankaya’da bir detoks kampında tanıştığım yoga eğitmeni, “ayna_mesafesi, sen de kendi markanı kursana” diye gaz vermişti. O an gözümde canlanan, Ege’de bir taş evde, sabahları deniz manzaralı kahvemi yudumlarken, Macbook’umdan gelen iş maillerine havalı cevaplar yazdığım bir hayattı.

Gerçekler ise biraz daha fondötenin altında kalıyor. Mesela geçen yıl yurt dışından bir kozmetik markasıyla çalıştım, ürün fotoğraf çekimleri için. 1500 dolarlık bir faturayı kesmek için ne kadar uğraştığımı bir ben bilirim, bir de bankadaki müşteri temsilcisi. Hatta o faturayı kesebilmek için üç farklı muhasebeciyle görüştüm, her birinden farklı bir yol haritası çıktı. Sanki yeni bir makyaj trendi keşfediyormuşum gibi, her seferinde farklı bir ürün deniyordum. Sonunda paranın yüzde 20’si vergiye gitti, bir de banka komisyonu eklenince, elimde kalanla ancak iki tane lüks cilt serumu alabildim. Ege’deki taş ev hayali, Bağdat Caddesi’nde bir kira derdine dönüştü kısacası.

ayna_mesafesi

Freelancer olmanın Türkiye'deki zorlukları:

Geçen yaz, Milano'daki bir butik için sosyal medya içeriği hazırlıyordum. Ödeme Euro olarak gelecekti, bu beni çok motive etmişti. Ama paranın hesaba geçmesi tam bir kabustu. Wise'a aktarıldı, oradan bankaya çektim, her aşamada kesintiler oldu. Birkaç kuruşluk bir iş için haftalarca muhasebecimle görüştüm, vergi dairesinin web sitesinde kayboldum. Fatura kesmek bile ayrı bir ritüel, her seferinde euro kurunun bankanın insafına kalması da cabası. Yüzde 15'e yakın bir kesintiyle elime geçen paranın, İtalya'daki benzer bir işten kazanılanın neredeyse yarısı olduğunu fark ettim. Oysa yurt dışından iş almak, ilk başta çok cazip gelmişti.

ayna_mesafesi

25 yaşında yatırım yapmaya başlamak

Benim 25 yaşım, estetik sektöründe yeni yeni yükseldiğim dönemlere denk geliyor. Güzellik trendlerini yakalamak, en yeni cihazlara yatırım yapmak benim için hisse senedi almaktan daha öncelikliydi. Makyaj artistliğinden elde ettiğim geliri, genelde yeni bir palete ya da daha iyi bir fırça setine harcardım. O zamanlar bir arkadaşım "altın al" dediğinde, aklıma ilk gelen şey altın rengi bir far paleti olmuştu.

Şimdi 30'lu yaşlarımda, gençken o far yerine çeyrek altın alsaydım ne kadar fark ederdi diye düşünüyorum. O dönemin moda dergilerinde "gardırobuna yatırım yap" sloganları vardı, ben de öyle yaptım. Bir Gucci çanta almak, bir hisse senedinden daha somut ve cazip geliyordu. Şimdiki aklım olsa, o çantanın yarı fiyatıyla bile ufak ufak birikim yapmaya başlardım. En azından bir bankanın altın hesabına küçük küçük eklemeler yapmak bile şimdiye kadar güzel bir fark yaratırdı.

ayna_mesafesi

**Ilk iş görüşmesi travmaları**

İlk iş görüşmeleri benim için hep güzellik salonunda kaş alımı gibiydi, stresli ama sonunda rahatlatıcı. 2017 yazında, İstanbul Nişantaşı'ndaki bir moda markasının genel merkezinde ilk staj mülakatıma gitmiştim. Üzerimde annemin zorla giydirdiği, bol kesim, lacivert bir elbise vardı; kendimi içinde kaybolmuş gibi hissediyordum. Mülakatı yapan yönetici, "gardırobunuzu nasıl tanımlarsınız?" diye sordu. O an aklıma sadece annemin "kızım düzgün giyin" sesi geldi. Yüzüm kızarmıştı, ne diyeceğimi bilemedim. Sanırım o gün "gardırop" kelimesinin sadece kıyafet yığını olmadığını, kişisel bir ifade biçimi olduğunu anlamıştım. O elbisenin içinde bir daha hiçbir görüşmeye gitmedim.

ayna_mesafesi

Kredi kartı borcundan kurtulma yöntemleri

Benim için borç batağına düşmemek, güzellik rutinimi aksatmamak kadar önemli. Bir dönem, indirimleri kaçırmamak adına gereksiz yere birçok kozmetik ürün almıştım. "Bu indirimi bir daha bulamam" düşüncesiyle aldığım her ürün, aslında cebimden çıkan paraydı. Sonra baktım ki çekmecelerim makyaj malzemesi dolmuş, bazılarını hiç kullanmamışım bile.

O dönem anladım ki, gerçekten ihtiyacım olmayan hiçbir şeyi, sırf indirimde diye almamalıyım. Mesela, yeni bir allık almadan önce elimdekini bitirmeyi bekledim. Hatta bir süre sadece temel cilt bakım ürünlerimi kullandım, makyaj alışverişine ara verdim. Bu sayede hem borçlarımı erittim hem de paramın kıymetini daha iyi anladım. Alışverişe çıkarken yanıma sadece nakit almayı ve o nakit bitince durmayı öğrendim.

ayna_mesafesi

İnsan mesleğini seçerken sadece kazancını düşünürse, bir noktadan sonra güzelliği de kaçırıyor bence. Ben çocukken hep mimar olmak istedim, o dönem dergilere bakıp binaların iç tasarımlarını incelerdim. 2005’te üniversite sınavına girdiğimde puanım tıp fakültesine yetti, annemin isteğiyle doktor oldum. Şimdilerde 2024 itibarıyla özel bir hastanede dermatolog olarak çalışıyorum. Gündüzleri botoks, dolgu derken elimde bir sürü ürün görüyorum, gece olunca da kendimi yorgun hissettiğim için cilt bakımıma doğru dürüst vakit ayıramıyorum. Geçenlerde liseden arkadaşım iç mimar Ece’yle Nişantaşı’nda bir kafede karşılaştık, o kadar dinç ve enerjik görünüyordu ki bana "işini severek yapmak gibisi yok" dedi, çok hak verdim.

ayna_mesafesi

25 yaşında yatırım yapmaya başlamak

Yirmili yaşlarımın ortasında, tam da o "ne yapsam?" dönemiydi. Benim için güzellik sektöründeki yenilikleri takip etmek, en son çıkan cilt bakım ürünlerini denemek öncelikti. Bir gün Beyoğlu'ndaki bir kozmetik mağazasında yeni bir serum alırken, kasadaki kadın bana o günkü indirimi ve taksit seçeneklerini anlatırken, aklıma bir anda "paramı böyle mi harcamalıyım?" sorusu düştü. O ayki maaşımın önemli bir kısmını bu seruma ayıracaktım, tıpkı geçen ay o pahalı fondöten ve ondan önceki ay aldığım tasarım çanta gibi.

Aslında yatırım kelimesi bana hep çok resmi, çok uzak geliyordu. Sanki sadece takım elbiseli, ciddi insanlar yaparmış gibi. Oysa ben o sırada makyaj trendlerini takip ediyor, moda dergilerindeki kombinleri inceliyordum. 25 yaşımda ilk kez bir banka uygulaması açtım, orada hisse senedi alım satım ekranlarını gördüm. Tabii hiçbir şey anlamadım. Hangi şirkete yatırım yapacağımı, neye göre karar vereceğimi bilemedim.

Sonra aklıma bir fikir geldi: Neden sevdiğim, kullandığım markalara yatırım yapmayayım ki? Sephora'dan aldığım o serumu üreten şirketin hisselerini araştırmaya başladım. Ya da her ay mutlaka aldığım o kahve zincirinin. Bu bana daha samimi geldi. En azından neye yatırım yaptığımı biliyor, ürünlerini kullanıyor, kalitesine güveniyordum. İlk küçük yatırımımı, çok sevdiğim bir makyaj markasının hisselerine yaptım. Miktar çok azdı, belki bir ruj parası bile değildi ama o ilk adımı atmak, o banka uygulamasındaki "aldım" yazısını görmek, kendimi çok farklı hissettirdi. Sanki sadece güzelliğe değil, geleceğime de yatırım yapıyordum.

ayna_mesafesi

Sosyal medya bağımlılığından kurtulmak:

Geçen ay kendime bir güzellik salonu randevusu ayarladım, tam 2 saat sürecekti. Telefonumu yanıma almadım, o sırada yeni çıkan yüz maskesini düşünmek istedim. İlk 15 dakika, ellerim telefon aradı, cebimde hissetmeyince hafif bir boşluk hissi sardı. Sonra, tırnaklarıma sürülen oje rengine odaklandım, hatta maniküristin fırça darbelerini inceledim. Eskiden bu detayları görmezdim, çünkü bir yandan yeni paylaşımlara bakmakla meşgul olurdum. İşte o an anladım, ekran yerine gerçek dünyaya odaklanmak, aslında kendi iç dünyama dönmek gibi. Bir detayı fark etmek, o detayın içinde kaybolmak, bambaşka bir güzellik keşfi.

ayna_mesafesi

İlk iş görüşmesi travmaları

Benim ilk ciddi iş görüşmem 2018'de, İstanbul'da bir moda dergisi içindi. Koyu renk bir blazer, kalem etek ve topuklu ayakkabılarla gitmiştim. Görüşme öncesi kahve içerken, elim titrediği için kahveyi beyaz bluzuma döktüm. Panikle tuvalete koştum, peçeteyle silmeye çalıştım ama leke kaldı. Tam o an derginin genel yayın yönetmeni içeri girdi, beni öyle görünce kahkaha atmaya başladı. "Güzellik editörü olmak isteyenin leke çıkarmayı bilmesi gerekmez mi?" diye espri yaptı. O an yerin dibine girmiştim, fakat o gülüş beni rahatlattı. İşin sonunda, o işi alamadım ama o utanç verici an, benim için bir başlangıç oldu. Artık her görüşmeye giderken yanıma küçük bir leke çıkarıcı sprey atıyorum.

Oyun bağımlılığı mı? 2010’da World of Warcraft’a abone olabilmek için kredi kartı bilgisi bulmaya çalışırken çevirdiğim dolapları anlatmak isterdim, ama utanıyorum. Yıl 2014, steam’de yaz indirimleri geldi mi, öğrenci evinin makarna bütçesinden para kırpıp Skyrim Legendary Edition aldım. Kafamı kaldırıp “ulan güneş batmış” dediğim günü net hatırlıyorum. Kurtuluşum, LoL oynarken klavyeyi kırmamla başladı. O an dedim ki, “Bunu beceremiyorsam bari cildime serum süreyim.” Şu an oyuna harcadığım parayla Sephora’dan yılda üç defa alışveriş yapıyorum. Bir bağımlılıktan çıkıp diğerine transfer, en azından cilt ışıl ışıl.

ayna_mesafesi

Kredi kartı borcundan kurtulma yöntemleri

Ben uzun bir dönem borçlarla boğuştum, özellikle estetik ve cilt bakımı ürünlerine olan düşkünlüğüm yüzünden. Geçen sene Chanel'in yeni çıkan serumunu almak için 1500 TL harcamıştım, sonra aylarca o ürünün taksitini öderken, başka bir serum almamak için kendimi zor tuttum. İlk olarak, elimdeki tüm kartları bir kenara bıraktım, fiziksel olarak benden uzak olmaları gerekiyordu. Cüzdanımda sadece bir banka kartı ve nakit taşıdım. Makyaj alışverişlerimi azaltmak için sadece biten ürünleri yerine koydum, hatta bazılarını hiç almadım. Bir yıl boyunca hiçbir indirim döneminde alışveriş yapmadım, Black Friday'de bile. Bu süreçte birikim yapmaya başladım ve borçlarımı kapatmak için küçük de olsa düzenli ödemeler yaptım.

ayna_mesafesi

Oyun satın almak mı korsan mı tartışması

Korsan oyun, benim için her zaman "keşke orijinalini alabilseydim" demenin başka bir yolu oldu. 2000'li yılların başında lise arkadaşlarımla Beyazıt'taki hanlardan aldığımız o kırık CD'ler, çoğu zaman ya çalışmazdı ya da bir virüsle bilgisayarı ele geçirirdi. Hatırlıyorum da, GTA San Andreas'ı kaç defa yüklemeye çalıştık, her seferinde başka bir sorun çıktı. O zamanlar harçlığımızla bir oyun almaya kalksak, bir aylık yemek paramızdan olurduk resmen.

Şimdi durum farklı. 2023 yılında, bir AAA oyunun çıkış fiyatı 1000 TL'yi geçiyor. Bu fiyatlar karşısında benim gibi estetik kaygısı olan, cilt bakımına ve modaya bütçe ayıran biri için oyun almak ciddi bir lüks haline geldi. Eskiden oyun almak bir hobi iken, şimdi neredeyse bir yatırım kararı gibi. Steam indirimlerini kollamak, wishlist'ime eklediğim o güzelim oyunları aylarca beklemek, benim için artık bir alışkanlık. Orijinal oyunun kutusu, kitapçığı, her detayı benim için ayrı bir anlam taşır. Korsan oyunun ruhsuz kopyalarından çok daha fazlası.