ayna_mesafesi

ayna_mesafesi

Oyun bağımlılığından kurtulma hikayesi

Benim için dijital dünyanın cazibesi hep farklı bir boyuttaydı; bir dönem League of Legends, diğer dönem Fortnite. Geceler boyu ekran başında kalmak, sabahları yorgun gözlerle uyanmak benim için rutin haline gelmişti. Makyaj yapmaya, kıyafet seçmeye ayırdığım zamanın büyük bir kısmını oyunda geçiriyordum. Oysa öncesinde, yeni bir ruj rengi denemek, cilt bakımı rutinim için yeni ürünler araştırmak beni çok daha mutlu ederdi.

2020'de, karantina döneminde, evde sıkılınca iyice kendimi kaybetmiştim. Cildimin solgunlaştığını, göz altlarımın morardığını fark ettim. Bir gün aynaya baktığımda, ekrandaki kahramanlar kadar bakımlı ve canlı görünmediğimi anladım. O an, kendime bir güzellik detoksu yapmaya karar verdim. Telefonumdaki tüm oyunları sildim. Yerine, Pinterest'ten yeni makyaj stilleri, Instagram'dan cilt bakım tüyoları araştırmaya başladım. Şimdi, o dönemin aksine, her sabah aynaya baktığımda kendimi çok daha iyi hissediyorum.

Evde bitmeyen işler listesi

Ayna_mesafesi olarak evdeki bitmeyen işler listesi benim için bir felsefe haline geldi. Özellikle bir cumartesi sabahı, aynanın karşısına geçip kendi yansımama baktığımda, yüzümdeki yorgunluğun asıl sebebinin ne olduğunu sorguluyorum. Temiz bir cilt, düzenli bir saç modeli, ütülü kıyafetler... Tüm bu estetik kaygılar aslında evdeki bitmek bilmeyen işlerin birer yansıması.

Geçen ay, yeni çıkan bir nemlendiriciyi denemek için sabah erkenden kalktım. Cildime uyguladım, emilmesini bekledim derken, gözüm banyodaki duşakabinin kireç lekelerine takıldı. O an anladım ki, dış güzelliğime ne kadar özen göstersem de, yaşadığım alanın düzeni ve temizliği de benim iç huzurumun bir parçası. Birkaç gün sonra, gardırobumdaki dağınıklık yüzünden yeni aldığım ipek bluzun kırıştığını fark ettim. Ev işleri, sanki bir çeşit meditasyon gibi, sürekli tekrar eden bir döngü.

İlk buluşmada yapılan klasik hatalardan biri, bence o eski günlerden kalma bir miras gibi, abartılı bir makyajla gelmek. Yıl 2005 falandı sanırım, lise son sınıftayım, Kadıköy’deki bir kafede buluşacağım bir çocukla. Ben de o zamanlar yeni yeni makyaj yapmaya hevesliyim, dergilerden görüp öğrendiğim her şeyi uygulamaya çalıştım. Gözlerime simsiyah kalem çekmiştim, bir de bolca simli far, dudaklarım da parlatıcıdan yapış yapış olmuştu. Aynada kendimi görünce ‘tamamdır bu iş’ diye düşünmüştüm.

Ama tabii ki işler düşündüğüm gibi gitmedi. Çocuğun yüzündeki şaşkın ifadeyi hâlâ unutamam. O kadar belliydi ki ne kadar abarttığımı, o günden sonra bir daha ilk buluşmada kendime gelene kadar makyaj yapmadım. Sadece temiz bir cilt, hafif bir allık, o kadar. Bir de bence çok sık yapılan bir hata, kendi tarzından uzak kıyafetler seçmek. Eskiden sırf karşımdakine beğeneyim diye giymediğim tarzda elbiselerle giderdim buluşmalara. Sanki bir kostüm partisine hazırlanır gibi. Oysa en güzeli, kendini en iyi hissettiğin, aynaya baktığında ‘işte bu benim’ dediğin parçaları giymek. O zaman hem daha rahat oluyorsun hem de doğal güzelliğin ortaya çıkıyor.

ayna_mesafesi

Oyun bağımlılığından kurtulma hikayesi

Benim için oyunlar her zaman bir kaçış noktası oldu. Özellikle ergenlik yıllarımda, dış görünüşümle barışık olmadığım zamanlarda, ekran başında kendimi daha güvende hissederdim. Hatırlıyorum da, 2010 civarı, lise dönemimde, World of Warcraft’ın o fantastik dünyasına ne kadar kaptırmıştım kendimi. Saçlarım sürekli dağınık, cilt bakım rutinimi aksatmıştım ve aynaya bakmaktan kaçınırdım. Sadece oyundaki avatarımın zırhları ve yetenekleri önemliydi.

Annem odama girip "Yine mi bilgisayar başındasın, yüzün solmuş" dediğinde umursamazdım. Oysa makyaj videoları izleyip yeni teknikler denemem gereken, hangi kremin cildime daha iyi geleceğini araştırmam gereken zamanlardı. Bir gün, en yakın arkadaşımın doğum günü partisine gitmek yerine eve kapanıp raid yapmayı tercih ettiğimde, içimde bir şeyler kırıldı. O an fark ettim, aslında kaçtığım şey oyun değil, aynadaki yansımamdı. Benim hikayem, oyun bağımlılığından çok, kendimi sevmeyi öğrenme yolculuğum oldu diyebilirim. Sizde de böyle miydi, acaba?

O mobil oyunlar var ya, zamanın en büyük hırsızları bence. Bir dönem “Farmville” diye bir şey vardı, hatırlıyor musunuz? Benim gibi bir estetik düşkünü için kendi çiftliğini tasarlamak, ekin biçmek, hayvan beslemek inanılmaz cazip gelmişti. 2010 yazında, o zamanlar Nişantaşı'nda bir moda butiğinde çalışıyordum, öğle aralarında bile telefonumdan tarla suladığımı bilirim. Sanki gerçek bir bahçe bakımı yapıyormuşum gibi, domateslerin çürümemesi, ineklerin aç kalmaması benim için çok önemliydi. Gecenin bir yarısı "eyvah, ekinler donar şimdi" diye uyanıp telefona sarıldığımı bilirim, resmen hayatımın odağına oturmuştu. Bir süre sonra fark ettim ki, bu sanal çiftlik uğruna gerçek hayatta çok daha keyifli olabilecek bir sürü şeyi kaçırıyorum. Mesela, o güzelim yaz akşamlarında dışarıda arkadaşlarımla oturmak yerine, evde sanal bitkilerle uğraşıyordum.

**Mesajlaşmada yanlış anlaşılmanın verdiği stres**

Geçen ay, bir cilt bakım markasının lansmanına davetliydim. Mekandan çıkarken, PR müdürü bana "Geldiğiniz için çok sevindik, yine bekleriz" yazdı. Ben de kibarca "Ben de çok sevindim, teşekkürler" dedim. Sanırsın diplomasi görüşmesi yapıyoruz, her kelimeyi tartıyorum. Eve geldim, mesaja bir daha baktım. Acaba çok mu resmi oldu? Belki samimiyetsiz bulmuştur. Hani o noktayı koyunca "ne kadar da soğuk" diyen tayfa var ya, işte o an gözümün önünden geçti. Bir an düşündüm, keşke bir gülen yüz emojisi falan ekleseydim. Ne olurdu yani? Ama sonra dedim ki, "Hayır ayna_mesafesi, sen kendin ol. Bırak o da senin sözlerindeki estetiği anlasın." Neyse, ertesi gün bir mail geldi, yeni ürünlerin gönderildiğine dair. Demek ki yanlış anlaşılma yokmuş. Ama o anki stres, bir serumun kırışıklıkları gidermesi kadar hızlı geçmedi, onu söyleyebilirim.

Evde bitmeyen işler listesi benim için genelde aynanın buğusunu almakla başlıyor. Her duş sonrası o buğuya bakmak, sanki çözülmesi gereken bir sır gibi geliyor. Cilt bakımı rutinime başlamak için aynayı silerim, sonra bir de bakmışım lavaboda biriken saç telleri. Onları temizlemeden serumumu sürmek içime sinmez.

Geçen hafta yeni çıkan bir maskeyi denedim, kutuyu attım ama ambalajı lavabonun kenarında unutmuşum. Sabah kalktığımda eşim "Bu ne böyle, çöp mü kutusu burası?" diye sordu. Estetiğe düşkün bir insan olarak o dağınıklık benim de gözüme batıyor ama işte, her zaman bir şeyleri atlamışım. Modanın peşinden koşarken dolap düzenlemek de bitmeyen işlerden. Yeni sezon ürünleri gelince eski kıyafetlerimi bağışlamak için ayırıyorum ama poşetler haftalarca kapının arkasında bekliyor.

Mobil oyunlar benim için de zaman zaman bir kaçış noktası olabiliyor. Özellikle yoğun bir cilt bakımı rutini sonrası, maske yüzümdeyken yatakta uzanırken telefonumu elime alıp kısa bir oyunla kendimi şımartmak hoşuma gidiyor. Eskiden FarmVille vardı, hatırlarsınız belki, 2010’larda üniversitede dersten kaçıp kahvemi alıp çiftlikteki ekinleri biçerdim. O zamanlar internet kafelerde çok oynanırdı.

Şimdilerde daha çok Puzzle oyunlarına takılıyorum. Bir ara “Homescapes” oynamıştım, evin dekorasyonunu yaparken bölümleri geçmeye çalışıyordum. Gerçek bir dekorasyon projesine girişmeden önce dijitalde pratik yapmak gibiydi benim için. Ama sonra bir baktım, bazen yarım saat ayıracağım derken bir saatim geçmiş. O an anlıyorum ki, dengeyi kurmak önemli. Güzellik rutinimden veya kitap okuma saatlerimden çalmamaya özen gösteriyorum.

Mesajlaşmada yanlış anlaşılmanın verdiği stres

Dijital iletişim, özellikle estetik kaygılarım olan biri için bazen yorucu olabiliyor. Geçen sene, 2023 yazında, Paris'te bir butikte çalışırken, yeni tanıştığım bir fotoğrafçıya sade bir "tamam" yazmıştım. Benim için bu, işin bittiği anlamına geliyordu, net ve az kelime. Ama karşı taraf, "Bana karşı soğuk musun?" diye sordu. O an içimden, "Acaba virgül mü koysaydım, ya da küçük bir nokta daha mı ekleseydim?" diye düşündüm. Cilt bakım rutinimi aksatacak kadar stres yaratan bir durumdu, çünkü benim için estetik sadece dış görünüş değil, iletişimde de bir zarafet meselesi. Kelimeleri seçerken gösterdiğim özen, bir fotoğraf karesini düzenlerkenki titizliğimle aynı aslında.

ayna_mesafesi

Geçen yıl, tam da eylül ayında, o indirim festivalinde kendimi kaybettim. Cildime iyi gelecek, yaşlanma karşıtı süper serumlardan tutun da, son moda o yılan derisi desenli çizmeler için bir anda kredi çektim. “Bir kere alıyorum, zaten indirimde,” diye kendimi avutmuştum. Aslında ihtiyacım olmayan o serumların yarısı hâlâ dolabımda duruyor, çizmeleri ise sadece iki kere giydim. Şimdi her ay o ekstre geldiğinde, bir aylık manikür pedikür paramın o anlık heveslere gittiğini görüyorum. Keşke o parayla Paris’te bir hafta sonu geçirseydim, en azından bir anıya sahip olurdum.

evde bitmeyen işler listesi

Ayda bir kez pazar sabahı cilt bakımı rutinimi yaparım, yüzümdeki maskeyi yıkadıktan sonra aynadaki bana bakıp, “işte budur, bu hafta da ışıldıyorum” derim. O anın huzurunu sanırım hiçbir şeyle değişmem. Bazen bu rutinin üzerine bir de manikür pedikür eklerim, o zaman kendimi gerçekten bir kraliçe gibi hissederim. Ancak bu durum, mutfaktaki bulaşık dağını, banyodaki kirli çamaşır sepetini ve salondaki toz zerreciklerini görmezden gelene kadar sürer.

Geçenlerde yeni aldığım o buharda pişen sebze makinesini denedim, sağlıklı besleneyim derken mutfakta yine bir yığın kirli kap kacak birikti. Estetik kaygılarım yüzünden evimin her köşesi derli toplu olsun isterim, ama bitmeyen bir döngü bu. Bir yandan saçlarıma bakım yaparken, diğer yandan yerdeki saç tellerini toplamak zorunda kalıyorum. Güzellik uğruna yaptığım her şey, sanki yeni bir iş yükünü beraberinde getiriyor gibi. Oysaki sadece kendime bakmak istiyorum.

Ev sahibi olmak bana hep o kusursuz cilt görünümünü vaat eden ama bir türlü ulaşamadığım cilt bakım ürünleri gibi gelmiştir. Her yeni serum, her yeni krem, sanki o pürüzsüzlüğe bir adım daha yaklaştıracakmış gibi bir umut pompalar insana. Ama sonunda aynaya baktığında, o beklenen mucizevi dönüşüm bir türlü gerçekleşmez.

Özellikle pandemi döneminde evde geçirdiğim zaman artınca, o "kendi köşen" fikri daha da cazip gelmeye başladı. Dergilerdeki minimalist, ferah ev dekorasyonlarına bakıp iç geçiriyordum. Sanki o evi aldığımda, hayatımın tüm estetik kaygıları da çözülecek, düzenli ve huzurlu bir yaşam kendiliğinden oluşacaktı. Geçenlerde Beylikdüzü'nde gezdiğim bir site, o hayali bir anlığına canlandırdı. Ama emlakçının söylediği fiyatları duyunca, o anki parlaklık anında matlaştı. Anladım ki, ev sahibi olmak, bir moda trendini yakalamaya çalışmak gibi. Her sezon yeni bir koleksiyon çıkıyor, sen eskileri eskitmeye çalışırken, zaten yenileri alacak bütçen hiç olmuyor.

ayna_mesafesi

Hayat pahalılığına rağmen küçük mutluluklar

Geçenlerde Sephora'da gezerken, o parlak ambalajlı ürünlere bakıp iç çektim. Eskiden indirim kovalayıp birkaç parça ürün alırdım, şimdi bir dudak parlatıcısına bile iki kere düşünüyorum. Oysa ki 2018'de, lise son sınıftayken, harçlığımla Mac'ten o meşhur Velvet Teddy ruju almıştım, ne kadar da ulaşılmaz gelmişti. Şimdi o bile anı olarak kaldı.

Yine de, geçen hafta pazar günü, Eminönü'nden aldığım mor renkli minik bir fularla o kadar mutlu oldum ki. İpek değil, sadece 70 lira. Onu boynuma bağlayıp Kadıköy'de Moda sahilinde yürürken, o anın güzelliği bütün pahalılığı unutturdu. Bazen bir makyaj ürünü değil de, böyle küçük bir aksesuarın insanın içini ısıtması daha kıymetli oluyor.

ayna_mesafesi

Hayat pahalılığına rağmen küçük mutluluklar

Geçen hafta Nişantaşı'nda yeni açılan bir butiğin vitrinine takıldı gözüm. İpek bir şal vardı, rengi adeta baharı müjdeliyordu. Etiketine bakınca içim cız etti, aylık cilt bakımı bütçemi aşan bir fiyattı. Eskiden böyle şeylere takılmaz, alıp geçerdim ama artık her harcama bir muhasebe konusu. Ne kadar üzücü değil mi, keyif aldığımız şeyleri bile sayılara dökmek zorunda kalmak.

Yine de güzellikten vazgeçemiyorum. Geçen ay, indirimde yakaladığım lavanta kokulu vücut losyonu, o anki küçük lüksüm oldu. Akşamları duş sonrası sürerken, o yumuşacık his ve huzur veren koku, günün yorgunluğunu unutturdu bana. Bazen de evde kendime minik bir yüz masajı ritüeli yapıyorum, 3 damla argan yağı ve gua sha taşımla. Bu basit dokunuşlar, sanki pahalı bir spa seansından çıkmışım gibi hissettiriyor.

Geçen pazar, Bebek sahilinde yürüyüş yaparken, güneşin suya yansıyan ışıltısı bile içimi ısıttı. O an için, cebimdeki parayı değil, ruhumdaki zenginliği düşündüm. Makyaj çantama yeni bir ruj eklemek yerine, belki de yeni bir denize nazır park keşfetmek daha büyük bir mutluluk kaynağı. Siz de böyle minik kaçışlar buluyor musunuz kendinize, bu zor zamanlarda?

ilk buluşmada yapılan klasik hatalar dendi mi aklıma ilk gelen, asla unutamayacağım bir an var. 2023 yazında, istanbul’da lüks bir restoranda buluştum. karşımda oturan kişi, daha yemeğin başında masadaki tüm çatal bıçakları kendi tarafına çekti, sanki ben aç kalacakmışım gibi. ben şaşkınlıkla ona bakarken, “benim için hijyen çok önemli, sizin kullandıklarınızla karışmasın,” dedi. o an elimde kadehim, önümde trüf mantarlı risotto, ortam sanki bir cerrahi operasyon odasına döndü. ben de nazikçe, “peki, ben elimle yiyebilirim o zaman,” dedim.

bir başka klasik, tabii ki abartılı ve gereksiz iltifatlar. geçen ay ankara’da bir kafede buluştuğum beyefendi, daha ilk beş dakikada gözlerimin galaksi gibi parladığını, saçlarımın ipekten daha yumuşak olduğunu falan söyledi. ben o an sadece kahvemi yudumluyordum, sanki bir moda çekimindeymişim gibi hissettim. o iltifatlar o kadar yapaydı ki, adeta bir yapay zeka tarafından yazılmış gibiydi. ben de ona, “siz de bir heykeltıraş gibi görünüyorsunuz, kelimeleri çok güzel yontuyorsunuz,” dedim, hafif bir tebessümle.

ayna_mesafesi

Ev sahibi kiracı ilişkisinde yaşanan absürtlükler: Geçen yıl Nişantaşı'nda bir daire tutmaya çalışırken, ev sahibiyle karşılaştığım bir olay var. Evi gezdim, çok beğendim, kirayı konuştuk. Tamam dedi, yarın gel sözleşme yapalım. Ertesi gün gittiğimde, "Ayna taktıracak mısın?" diye sordu. Ben de "Evet, antreye boy aynası düşünüyordum," dedim. Ev sahibi birden yüzünü buruşturdu, "Olmaz, aynaya enerji yükleniyor, evin dengesini bozuyor, ben o yüzden ayna sevmem," dedi. Şaka sandım, ama ciddiymiş. O anki şaşkınlığımla ne diyeceğimi bilemedim, tabii ki o evi tutmadım. Estetik bir dokunuşun enerji dengesiyle ilişkilendirilmesi ve bunun bir kiracı adayına şart koşulması gerçekten absürt bir durumdu.

ayna_mesafesi

İlk buluşmada yapılan klasik hatalardan biri de, bence, fazla abartılı bir makyajla gelmek. Sanki bir gece kulübüne gidiyormuş gibi, kat kat fondöten, ağır göz makyajı... Bu durum, karşı tarafa doğal olmayan, olduğundan farklı görünmeye çalışan bir imaj çizebilir. Geçen ay Nişantaşı’nda bir kafede tanıştığım bir beyle ilk buluşmamda, masaya oturduğumda sanki bir tiyatro sahnesine çıkacakmışım gibi hissettim. Bordo ruj, simli farlar... Oysa ben, günlük hayatımda daha sade makyajı tercih ederim.

Bir diğer hata da, buluşmaya sanki bir defileye gelir gibi giyinmek. Örneğin, çok yüksek topuklular, aşırı dekolteli bluzlar... Elbette şık olmak önemli ama rahatlık da göz ardı edilmemeli. 2023 yazında Bodrum’da bir restoranda ilk kez bir araya geldiğim bir beyefendi, sanki kırmızı halıda yürüyormuş gibi bir elbiseyle gelmişti. Masaya oturmak, kalkmak hatta yemek yemek bile zorlanıyordu. Ben o anlarda, estetik ve rahatlığın dengesini bulmanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım.

ayna_mesafesi kullanıcısından

Hayatınızı çalan mobil oyunlar

Beni mobil oyunlara çeken ilk şey, otobüste veya metroda boş boş otururken ne yapacağımı bilememek oldu. Birkaç sene önce, New York’ta kaldığım dönemde, subway yolculuklarımda Candy Crush Saga bağımlısı olmuştum. Manhattan’da 5. Cadde’den Brooklyn’deki evime dönerken geçen o 45 dakika, benim için adeta bir şeker patlatma maratonuna dönüşüyordu. Her durakta inenler ve binenler umurumda bile değildi. O renkli şekerleri eşleştirmek, bir sonraki seviyeye geçme arzusu, bildiğiniz dopamin patlaması yaşatıyordu.

Fakat işin estetik kısmına gelirsek, mobil oyunlardaki grafik kalitesi beni hiçbir zaman tatmin etmedi. Bilgisayarda veya konsolda oynadığım The Sims 4'ün karakter yaratma ekranındaki detaylarla, mobil oyunların kısıtlı görsel dünyası arasında dağlar kadar fark var. Özellikle cilt tonu ve makyaj seçenekleri konusunda mobil oyunlar, bir güzellik meraklısı olarak beni hayal kırıklığına uğratıyordu. Oysa The Sims'te her bir kirpiği ayrı ayrı düzenleyebiliyordum. Mobil oyunlardaki o karikatürize görseller, benim için gerçek dünyanın estetiğinden çok uzaktı. Ne kadar vakit harcarsam harcayayım, o tatmin edici görsel zevki bulamıyordum.

ayna_mesafesi

maaşın yarısının kiraya gitmesi

Ah, o neşeli hesap kitap oyunları! Ben daha geçen hafta kendimi bu döngünün içinde buldum. Kiralık ev arayışındaydım ve malum, İstanbul'da güzellik arayışı zorlu bir süreç. Beğendiğim, Moda'daki o şirin 1+1 dairenin ilanını gördüğümde içim bir hoş oldu. O küçük balkon, o ferah pencereler... Tam benlik diye düşündüm.

Emlakçıya gittiğimde, aylık kira bedelini duyduğumda yüzümdeki tebessüm hafifçe düştü. Maaşımın neredeyse yarısı. O an düşündüm, ben bu daireyi tutarsam, yüzüme süreceğim o pahalı serumları, o özel tasarım fırçaları nasıl alacağım? Cildimin ışıltısı evimin kirasına kurban mı gidecek? Bu resmen güzellik bütçemden çalmaktı.

Sonra bir an durdum ve güldüm. Bu ne saçmalık! Estetik kaygılarım, temel ihtiyaçlarımın önüne mi geçecekti? Tabii ki hayır. Ama yine de insan kendini alamıyor. Bir yandan o kusursuz cilt hayali, diğer yandan ay sonunu getirme telaşı. Sanırım bu şehirde yaşamanın bedeli biraz da bu, her şeyden bir parça feda etmek. Ama yine de o serumlardan vazgeçmem, o kesin.

Başlık: İkinci el araba alırken öğrenilen acı dersler

2019 yazıydı, şehir içinde kullanmak için daha ufak bir araç bakıyordum. Bir otomobil galerisinde, 2012 model beyaz bir i20'ye denk geldim. Aracın rengi çok hoşuma gitti, iç döşemeleri de yaşına göre gayet temiz duruyordu. Satıcı, "Hanımefendi, bu araç hor kullanılmamış, tam size göre," deyince içimdeki estetik algısı devreye girdi.

Ekspertiz raporunda, sol ön çamurlukta yarım parça boya çıktı. Satıcı, "Ufak bir sürtme, nazarlığı olsun," diye geçiştirdi. Ben de o an, rengin cazibesine kapılıp bu detayı es geçtim. Aracı aldım, ilk yıkamada boyalı kısmın ton farkı direkt göze batmaya başladı. Meğerse o "nazarlık" benim içime dert olacaktı. Güzelliğin bazen aldatıcı olabileceğini bir kez daha anladım.

Ayna_mesafesi olarak oyun bağımlılığından kurtulma hikayeme estetik bir pencereden bakmak istiyorum. Ekranın karşısında geçirilen saatler, zamanla cildimdeki solgunluğa, göz altı morluklarıma dönüşüyordu. Bu, aynada gördüğüm görüntünün giderek daha az benimle alakalı olduğunu fark etmeme neden oldu. Bir dönem, sabahın ilk ışıklarıyla uyanıp doğrudan bilgisayar başına geçmek, gece geç saatlere kadar aynı pozisyonda kalmak benim için rutindi.

2018 yazında, bu döngüden çıkmak için radikal bir karar aldım. O dönem severek oynadığım online oyundaki tüm eşyalarımı satıp hesabı kapatmak, sanki üzerimden bir yük kalkmış gibi hissettirdi. O ay kazandığım paranın büyük bir kısmını, kendime iyi gelecek şeyler için harcadım. Yeni bir nemlendirici, kaliteli bir güneş kremi ve uzun zamandır ertelediğim profesyonel bir cilt bakımı randevusu aldım.

Bu küçük değişimler, aslında çok daha büyük bir farkındalığın başlangıcı oldu. Ekran başında geçirdiğim zamanı yürüyüşlere, açık havada yapılan egzersizlere ayırmaya başladım. Cildimdeki iyileşme, aynada gördüğüm o yorgun ifade yerine daha canlı, daha parlak bir görünümün gelmesi, bana doğru yolda olduğumu fısıldıyordu. Bir zamanlar oyun karakterimin gelişimi için harcadığım enerjiyi, şimdi kendi fiziksel ve ruhsal iyiliğim için kullanıyorum.

Evde bitmeyen işler listesi başlığını görünce aklıma hemen babaannemin o meşhur, "Kızım, bu ev işi bitmez, bir yerden başlarsın, öbür taraftan yeniden başlar," lafı geldi. Sanırım 90'ların başıydı, ben ilkokuldayım, hafta sonları ona yardıma giderdim. O zamanlar teknoloji bu kadar gelişmemiş, her şey el emeği göz nuru.

Hatırlıyorum da, çarşamba günleri bütün çamaşırlar leğenlerde elde yıkanırdı, sonra ipte kurumaya bırakılır, o kokuyu hiçbir deterjan kokusuyla değişemem. Perşembe günleri evin her köşesi silinir, cumartesi de ütü masası kurulurdu. Bitmeyen bir döngüydü, ama o zamanlar sanki bu bitmeyen işlerin içinde bir düzen, bir huzur vardı. Şimdi her şey otomatik, yine de bir türlü bitmiyor. Belki de o huzuru özlüyoruz, o eski telaşları.

ayna_mesafesi

Hayat pahalılığına rağmen küçük mutluluklar

Geçenlerde, o çok sevdiğim Nars Radiant Creamy Concealer bitince içime bir sıkıntı oturdu. Normalde Sephora'ya gidip yenisini alırdım ama 1100 TL olduğunu görünce elim havada kaldı. O an, "bu kapatıcıyla benim ne işim var?" diye düşündüm. Sanki yüzümdeki her kusur birden bire daha da belirginleşti.

Sonra aklıma geçen ay denediğim o uygun fiyatlı Revolution kapatıcı geldi. Rossmann'dan 250 TL'ye almıştım, sadece bir kez kullanıp kenara atmıştım. Ertesi sabah, Nars'ın boş tüpüne bakıp Revolution'ı kullandım. O kadar da kötü değilmiş, hatta gayet iyi kapatıcılık sağladı. Küçük bir ruj sürdüm, hafif bir allık. Aynaya baktığımda, kendimi iyi hissettiğimi fark ettim. Bazen o pahalı ürünler yerine, elimin altındaki daha ulaşılabilir şeylerle de aynı estetik hazzı yakalayabiliyorum.

ayna_mesafesi

İlişkilerin bitişi, aslında bitiş değil de yavaş yavaş solma hali benim için. Geçen sene yoga derslerine başladığımda, eski arkadaş grubumla aramda ciddi bir mesafe açıldı. Onlar hala haftasonu brunchları ve akşam kokteylleri peşindeyken, ben sabah 7’de matımın üzerinde esneme derdindeydim. Ortak bir payda kalmayınca, o paylaşılan anlar da eriyip gidiyor. Bir süre sonra “nasılsın” mesajlarına bile emojiyle dönmeye başlıyorsun, çünkü anlatacak, dinleyecek bir şey kalmıyor. Kimse kimseye bir kötülük yapmıyor ama hayat akışları bambaşka yerlere savuruyor.

ayna_mesafesi

Hayatınızı çalan mobil oyunlar

Sanırım 2017 yazıydı, İzmir'de arkadaşlarla Alsancak'ta bir kafede otururken, herkesin elinde telefon, sürekli ekranlara bakıp bir şeyler kovaladığını gördüm. Pokemon Go furyasıydı. Ben o zamanlar "gerçek hayatta yaşayın" diyenlerdenim. Saatlerce sokaklarda gezip sanal yaratık peşinde koşmak bana anlamsız geliyordu. Estetik algımdan da uzaktı, o piksel piksel yaratıklar ne kadar çekici olabilirdi ki?

Sonra bir gün bir arkadaşım, "Ayşe, bak burada çok güzel bir makyaj malzemesi var!" diye seslendi. Oysa elinde telefon, sanal bir mağazada geziyordu. İşte o an dank etti, hayatımızdan çalan şey sadece oyun oynamak değil, o oyunların vaat ettiği sahte tatminler de. Gerçek bir alışverişin, bir ürüne dokunmanın, koklamanın verdiği hazzı hiçbir mobil oyun veremez. O anladım, ekranlar sadece zamanımızı değil, duyularımızı da çalıyor.