ayna_mesafesi

Uçak korkusunu yenmenin yolları

Benim için uçak yolculukları, her zaman bir tür estetik ritüele dönüşmüştür. İlk uçuşum 2018 yazında, Paris’ten Nice’e yaptığım o iki saatlik kısa yolculuktu. O zamanlar moda haftasında çalışıyordum ve uçağa binerken bile üzerimde o şık ama gergin hava vardı. Korkuyu hafifletmek için yanıma lavanta yağı almıştım, birkaç damlasını bileğime sürdüm. Hafifletici bir etki yarattı mı, emin değilim ama en azından havada güzel koktum diyebilirim.

Asıl korkum, kabin içindeki o basık, sıkışık histen kaynaklanıyordu. Pencere kenarına oturduğumda gökyüzünün sonsuzluğu beni rahatlatmak yerine daha çok endişelendiriyordu. O günden sonra, hep koridor koltuğu tercih ettim. Böylece kendimi daha özgür hissediyor, sanki istediğim an kalkıp gezinebilecekmişim gibi bir yanılsama yaşıyorum. 2021’deki Milano uçuşumda da öyle yaptım, bu kez yanıma en sevdiğim cilt maskelerinden birini almıştım. Uçakta cilt bakımı yapmak, bana göre zamanı daha verimli ve keyifli hale getiriyor.

Bir de uçağa binerken giydiğim kıyafetlere dikkat ediyorum. Genelde pamuklu, rahat ve bol kesim parçaları tercih ediyorum. Dar pantolonlar ya da sıkı elbiseler, zaten gergin olan vücudumu daha da kasıyor. Geçen sene New York’a giderken, üzerimde salaş bir ipek takım vardı. Sanki evde oturuyormuşum gibi bir his verdi, bu da korkumu biraz olsun hafifletti. Yani, aslında uçak korkusunu yenmek, sadece psikolojik bir durum değil, biraz da kendi konfor alanını yaratmakla ilgili.

Vergi dairesiyle uğraşma anıları, benim için hep zamansızlık ve estetikten uzak bir kağıt yığını demekti. İlk serbest çalışmaya başladığımda, 2015 senesinde, moda danışmanlığı yapıyordum. O zamanlar genç ve hevesliydim, her şeyin pürüzsüz ilerleyeceğini sanıyordum. Vergi dairesinin kapısından girdiğimde, gri tonların hakim olduğu, kasvetli bir koridorla karşılaştım. Çalıştığım markaların renkli dünyasından sonra bu manzara, tam bir tezat oluşturuyordu.

İlk randevum için epeyce beklemiştim. Sıra numaramı aldıktan sonra, ahşap banklarda oturup beklerken, elimdeki yeni sezon defterine notlar alıyordum. Etrafımdaki insanlar da benzer bir umutsuzlukla bekliyordu sanki. Sanki herkes, zamanın akışını yavaşlatan bir sihirli değneğin etkisi altındaydı. Bir memurun adımı seslenmesiyle irkildim. Gittiğim masada, karşımda oturana beyefendi, ciddiyetle evraklarımı inceledi. Sanki stilimi değil, hayatımı yargılıyordu.

Sonraki yıllarda da bu rutin devam etti. Her seferinde yeni bir evrak, yeni bir imza, yeni bir sıra. 2019’da Paris Moda Haftası'na katılmak için yola çıkmadan önce, son bir evrak için vergi dairesine uğramam gerekti. Uçuşuma sadece birkaç saat kalmıştı. Normalde en az bir saat süren işlemin, o gün 15 dakikada bitmesi, benim için küçük bir mucizeydi. O aceleyle, işlemleri yapan memur hanıma içten bir gülümseme bırakıp, kendimi hemen taksiye atmıştım. Paris'in ışıltılı sokaklarına adım attığımda, vergi dairesinin gri koridorları çoktan zihnimden silinmişti. Yine de, her vergi dönemi geldiğinde, o gri tonlar ve kağıt yığınları, zihnimin bir köşesinde beliriveriyor.

Benim meslek lisesi maceram 2012’de İstanbul’da başladı, elektrik-elektronik bölümüne gitmiştim. Sınıfta 38 kişiydik, sadece 6 kişi gerçekten kendi isteğiyle oradaydı. Derslerin yarısı atölyede geçiyordu, ama pratikte pek bir beceri kazandığımı söyleyemem. Öğretmenler “iş bulursunuz” diyordu ama çevremde herkes stajı torpille ayarladı, bana yer kalmamıştı. Okulun son senesinde teknik resim dersinde hoca her hafta aynı projeyi verdi, çizdim, fotokopiyle çoğalttım, yarısı kopya çekti. Şu an o sınıftan teknisyen olan iki kişi var, geri kalanlar başka mesleklerde. Meslek lisesi mezunu olup güzellik merkezinde çalışan da tanıyorum, adam inşaatta amelelik yapan da var. Gerçekten iş garantisi diye bir şey yoktu.

ayna_mesafesi

Spor yapmaya başlayınca vücutta değişenler

İlk haftalar, özellikle de bir anda salona yazılıp ağırlıklarla tanışınca, vücudun verdiği tepki bazen şaşırtıcı olabiliyor. Ben ilk kez geçen yıl eylül ayında, bir arkadaşımın ısrarıyla gittiğim İstinye'deki küçük bir butik stüdyoda kick boksa başladım. İlk dersten sonra ertesi gün tişört giymek bile zor gelmişti, omuzlarım ve kollarım sanki başkasına aitti.

Özellikle ikinci haftada, aynaya baktığımda omuzlarımın ve sırtımın daha dik durduğunu fark ettim. Eskiden bilgisayar başında çok oturduğum için hafif kambur dururdum, o duruş gitmişti. Üçüncü haftanın sonunda ise kaslarımın belirginleşmeye başladığını gördüm. Özellikle pazularımda ve karın bölgemde oluşan hafif çizgiler, bana bu işe devam etmek için ekstra motivasyon verdi. Bir de cilt kalitem inanılmaz değişti, sanırım terlemek ve su tüketimini artırmak bunun en büyük sebebi. Yüzüm daha parlak ve canlı görünüyor.

Geçen hafta yaptığım bir işlem yüzünden notere gitmek zorunda kaldım, yine şaşkınlık içindeyim. Bir arkadaşıma vekaletname verecektim, toplamda bir sayfalık, iki paragraflık bir metin için 750 lira ödedim. Yazının içeriği sadece kimlik bilgilerimiz ve birkaç basit yetki tanımından ibaretti. İşlem beş dakika sürdü, imzamı attım ve çıktım.

Aynı hafta, internetten aldığım bir ürünün iadesi için kargo şirketine gittiğimde, kargo ücreti 90 liraydı. Yani bir kağıt parçası ve bir imza için, bir kargo bedelinin yaklaşık sekiz katı kadar para ödemiş oldum. Hizmetin süresi ve karmaşıklığı düşünüldüğünde bu oran bana pek mantıklı gelmiyor. Güzellik salonunda jel tırnaklarımın bakımı için bile daha az ödüyorum, o işlem en az bir saat sürüyor.

ayna_mesafesi

Vergi dairesiyle uğraşma anıları

Bir estetik uzmanı olarak, kendi işimi kurmaya karar verdiğimde vergi dairesi kapısından ilk kez içeri adım attım. 2021 yılıydı, Nişantaşı’nda küçük bir güzellik salonu açmak için kolları sıvamıştım. İçeri girdiğimde, koridorda biriken evrak kokusu beni karşıladı. Bir masa bulup numara aldım, ekranda “45 dakika” yazıyordu. Oysa sadece bir belge teslim edecektim. İnsanların yüzündeki yorgun ifade, sanki burası zamanın yavaş aktığı bir yer gibiydi.

Sıra bana geldiğinde, memur hanım gözlüğünün üzerinden beni süzdü. Evraklarımı uzattım, bir tanesinin eksik olduğunu söyledi. Meğerse eksik olan belge, daha önce hiç duymadığım bir formmuş. Hemen karşıdaki kırtasiyeye koştum, formun adını bile zor hatırladım. Geri döndüğümde, tekrar numara almam gerektiğini öğrendim. O gün salonun duvar rengini seçmek yerine, fotokopi makinesinin sesini dinleyerek geçirdim.

Uyku düzenim pandemiyle değil, üniversite yıllarında bozulmaya başladı. 2014’te yurtta kalırken, sabaha karşı 3’te yatıp 7’de zorla uyanıyordum. Şimdi de freelance çalışınca, saat kavramım iyice gitti. Gece 2’de Netflix, sabah 9’da Zoom toplantısı. Melatonin yerine Sephora’dan aldığım lavanta spreyini denedim, oda güzel kokuyor ama uykum değişmedi. Kahveyle günü kurtarıyorum, özellikle Jacobs Monarch içince beynim açılıyor. Arkadaşımın önerisiyle gündüz kısa yürüyüş yaptım, bir tık işe yaradı ama alışkanlık haline getiremedim. Bu döngü yıllardır değişmedi.

ayna_mesafesi

Türkiye'deki eğitim sisteminin en büyük sorunu, sanırım benim için hep "tek tipleştirme" oldu. 90'ların sonunda ilkokula başladığımda, herkesin aynı müfredatı takip etmesi, aynı kitapları okuması ve aynı kalıplarda düşünmesi beklenirdi. Saçlarım omuzlarıma değse hemen uyarı alırdım, etek boyum dizimin üstündeyse anneme haber giderdi. Oysa ben o yaşlarda bile kendi tarzımı, kendi ifademi arıyordum.

Hatırlıyorum, ilkokul dördüncü sınıftayken, "Gelecekteki Ben" konulu bir resim ödevi verilmişti. Ben de kendimi, kabarık saçlı, mor rujlu, rengarenk giysiler içinde, moda dergisi kapağında hayal etmiştim. Öğretmenim resmime baktığında, "Bu ne böyle, sanki bir sirk sanatçısı!" demişti. O an hissettiğim utancı ve hayal kırıklığını hala unutamam. Oysa tek istediğim, içimdeki o estetik anlayışını bir şekilde dışa vurmaktı.

Lise yıllarımda da durum çok farklı değildi. Herkesin mühendis, doktor ya da avukat olması beklenirken, ben sürekli defterimin kenarlarına kıyafet tasarımları çiziyordum. Güzel sanatlar fakültesine gitme hayalimi ailemle paylaştığımda, "Aç mı kalacaksın?" cevabını almıştım. Sanki yaratıcılık, para kazandırmayan bir hobiydi sadece. Halbuki moda tasarımı, sadece bir çizimden ibaret değil, aynı zamanda matematik, tarih ve sosyoloji gibi pek çok alanı kapsayan derin bir dünya. Ama bu, o zamanlar kimsenin görmek istemediği bir gerçekti.

ayna_mesafesi

Uyku düzeni bozukluğuyla mücadele

Benim için uyku düzeni bozukluğuyla mücadele, özellikle cilt sağlığım üzerinde bariz etkiler yarattı. Eskiye kıyasla, mesela 2018 yazında tatildeyken, her gün 8 saat deliksiz uyurdum ve sabah kalktığımda cildim ışıl ışıl olurdu. Şimdi ise gece 2'den önce yatağa giremiyorum, sabah 7'de de alarm çalıyor. Göz altlarım mor ve şiş, tenim solgun görünüyor.

Geçen hafta Paris'te bir defileye gitmiştim, makyaj artistleri bile tenimdeki yorgunluğu kapatmakta zorlandı. Normalde kullandığım Chanel Hydra Beauty Micro Serum bile artık o eski pürüzsüz görünümü vermiyor. Birkaç gün düzenli uyuduğumda, mesela hafta sonu, cildimin daha canlı olduğunu hemen fark ediyorum. Sanırım estetik kaygılarım, bu uyku problemine bir çözüm bulmam için beni daha da motive ediyor.

ayna_mesafesi

**spor yapmaya başlayınca vücutta değişenler**

ah, o spor denen eziyetin insanı bir anda "tanrıça" yapma iddiası… ben de 2023’ün başında, yeni yıl kararları furyasına kapılıp, kendimi bir spor salonuna atmıştım. ilk iki hafta, sabahları kalktığımda sanki iç organlarım yer değiştirmiş gibi bir ağrı yaşıyordum, özellikle bacaklarım merdivenleri bir işkence aletine çeviriyordu. yürüyen bir Frankenstein gibi hissettiğimi hatırlıyorum.

sonra bir baktım, o kolumdaki jöle kıvamındaki kısım, sanki hafiften bir "şekil" almaya başlamış. aynanın karşısına geçip kasları sıkmaya çalışıyorum, sanki bir şeyler çıkacakmış gibi. tabii çıkan sadece komik bir surat ifadesi oluyor ama ben yine de umutluyum. bu süreçte yemek yeme düzenim de şaştı, artık protein tozuyla karıştırılmış yulaf ezmesi ve haşlanmış brokoli rüyaları görüyorum. hayatım bir anda bir fitness dergisi kapak fotoğrafına dönüşmeye çalışıyor ama henüz o kadar başarılı değilim.

ayna_mesafesi

Türkiye'de eğitim sisteminin en büyük sorunu

Benim için en büyük sorun, estetik algısının ve yaratıcılığın tamamen göz ardı edilmesi. 2005 yılında moda tasarım okurken bile, derslerde hep belirli kalıpların, "doğru" kabul edilenlerin dışına çıkmak zordu. Oysa moda dediğin şey, sürekli yenilenen, kuralları yıkan bir alan. Proje ödevlerinde hep aynı renk paletleri, aynı kumaş seçimleri bekleniyordu. Bir keresinde, derste siyah-beyaz bir tasarım yerine, neon renklerde bir çalışma getirdiğimde, "çok cesur ama ticari değil" yorumunu almıştım. Sanki okuldaki tek amaç, piyasanın hazır kalıplarına uyum sağlamaktı. Bu durum, öğrencilerin kendi özgün tarzlarını keşfetmelerinin önüne geçiyor, herkesi aynı çizgiye çekmeye çalışıyor.

ayna_mesafesi kullanıcısından akıllı saat kullanmanın hayata etkisi hakkında yeni bir bildiri:

akıllı saat kullanmaya başlamadan önce, kolumda bir teknoloji parçası taşımanın estetik duruşumu bozacağını düşünürdüm. 2023 yazında, apple watch series 8 alana kadar da direndim. ancak işin içine güzellik rutinimi optimize etme ve genel sağlığımı izleme fikri girince, fikrim değişti. ilk haftalarda her sabah uyanır uyanmaz cildimin nem dengesiyle ilgili bir uyarı alıp almadığıma bakıyordum, sanki saat benim yerime nemlendirici sürüp sürmediğimi anlayacaktı.

tabii ki cildimin ne kadar neme ihtiyacı olduğunu söyleyen bir özellik yok ama günlük su tüketimimi takip etme özelliği benim için bir dönüm noktası oldu. eskiden günde sadece 1 litre su içerken, saatin sürekli "su iç" bildirimiyle bu miktarı 2.5 litreye çıkardım. cildimdeki parlaklık ve esneklik gözle görülür şekilde arttı, bu benim için en büyük faydası oldu. ayrıca spor yaparken nabzımı ve yaktığım kaloriyi anlık görmek, antrenmanlarımı daha verimli hale getirdi.

bir de moda tarafı var. farklı kayışlarla saati kombinlemek, günlük kıyafetlerime küçük bir dokunuş katıyor. bazen metal bir kayışla daha şık, bazen spor bir silikon kayışla daha rahat bir hava yakalıyorum. yani sadece bir teknoloji harikası değil, aynı zamanda küçük bir moda aksesuarı gibi. başlangıçtaki önyargımı tamamen kırdı diyebilirim.

1998’de ilk Hotmail hesabım vardı, şifrem “kartopu123” idi. Her yere aynı şifreyi yazıp geçiyordum. Kimse “büyük harf kullan” diye zorlamıyordu. Şimdi ise e-devlet, Instagram, Netflix derken abartısız 30’dan fazla hesabım var. Her şifre “en az bir noktalama işareti, bir rakam, bir uzaylı DNA’sı” istiyor. Kafam karışınca eski tip bir ajandaya yazdım, annem bulup “bu ne?” diye sordu. Şifreyi hatırlamak için Sherlock Holmes’e dönüşmek gerekiyor. 90’larda kasetlerin arkasına şarkı ismi yazmak daha kolaydı.

Geçen yıl Nisan ayında spor salonuna yazıldım, İstanbul Kadıköy’de, evden çıkıp yürüyerek gidiyorum. İlk başta ağırlıklar 2 kiloyu geçmiyordu, 15 dakikada nefes nefese kalıyordum. İkinci haftada eski kot pantolonumun bacak kısmı biraz bol gelmeye başladı, aynada karın bölgemde hafif bir çizgi belirdi. Yüzümde hafif bir pembelik, cildim daha canlı görünüyor, sivilcelerim azalmıştı. Eskiden geceleri zor uyurdum, şimdi yastığa kafayı koyunca direkt uyuyorum. En çok da yağlı yiyeceklere olan aşırı isteğim azaldı, salata ve tavuk göğsüyle barıştım.

ayna_mesafesi
e-Devlet şifresini unutmanın yarattığı kriz

E-Devlet şifresini unuttuğum zamanlar, sanki makyajımı yapmayı unutup dışarı çıkmışım gibi bir boşluğa düşüyorum. Hani o aynaya bakıp "Eyvah, bir şeyler eksik!" dediğin an varya, işte aynen öyle bir his. Geçen bahar, 2024 Nisan ayında, Nişantaşı'ndaki kuaför randevumdan sonra acil bir evrak işim çıktı. Şifreyi tabii ki hatırlamıyorum. Güzellik rutinimi yarıda bırakıp, o bakımlı halimle PTT'ye gitmek zorunda kaldım. Yeni şifre almak için verilen o geçici kağıt parçası, en sevdiğim rujun tonundan daha soluktu. O an, bu dijital dünyanın getirdiği kolaylıkların, bir anda nasıl bir estetik kaosa dönüşebileceğini düşündüm. Acaba bu şifreler, daha kalıcı, daha göz alıcı bir formatta bize sunulamaz mı? Ya da en azından, unutunca bu kadar "çirkin" bir süreç yaşatmasa?

ayna_mesafesi

Uyku düzeni bozukluğuyla mücadele

Benim için uyku düzeni diye bir şey artık nostaljik bir anı sanki. Özellikle son iki senedir, işim gereği sık sık yurt dışına gidip gelmemle birlikte tamamen alt üst oldu. Geçen sene New York'ta bir lansmana katıldığımda, jet lag yüzünden sabaha karşı 3'te uyanıp otelin spa'sına inmiştim, kimseler yoktu. Oysa İstanbul'da o saatte rüya görüyor olurdum.

Burada, evimde, akşam 11'de yatağa girsem bile gözlerimi kapatmakta zorlanıyorum. Bir süre tavana bakıyorum, sonra dayanamayıp telefonumu alıyorum. TikTok'ta bir saat kaybolduktan sonra zaten uyku iyice kaçıyor. Oysa lise yıllarımda akşam 9'da uyur, sabah 6'da kalkıp okula hazırlanır, cildimin ışıl ışıl parladığını hissederdim. Şimdi ise sabah aynaya baktığımda göz altlarımda oluşan morlukları kapatmak için daha fazla fondöten kullanmak zorunda kalıyorum.

ayna_mesafesi

Türkiye'de eğitim sisteminin en büyük sorunu

Benim için en büyük sorun, estetik algısının ve yaratıcılığın tamamen göz ardı edilmesi. Ortaokuldayken görsel sanatlar dersinde yaptığımız tek şey, kitaptaki çizimleri kopyalamaktı. Oysa ben renklerin uyumunu, farklı dokuların bir araya gelişini keşfetmek istiyordum. 2005 yılındaki bir dersimde, öğretmenim benim kendi çizdiğim soyut resmi "kitaptakine benzemiyor" diye düşük not vermişti. O an anladım, sistem bizden özgünlük beklemiyor. Sadece belirli kalıplara uymamızı istiyor. Bu durum, moda veya güzellik sektöründe çalışmak isteyen birçok gencin ilhamını da öldürüyor.

e-Devlet şifresini unutmak, benim için bir cilt bakımı rutini kadar düzenli hale geldi, ne yazık ki. Sanki her altı ayda bir cildimi yenilemek için dermatoloğa gidiyormuşum gibi, e-Devlet şifremi yenilemek için PTT'ye gidiyorum. Acaba bu durum benim hafızamın bir kusuru mu, yoksa şifrelerin o kadar karmaşık olmasının bir sonucu mu?

Her seferinde yeni bir şifre alırken, "Bu sefer kesin aklımda tutacağım!" diye kendime söz veriyorum. Sonra o şifre, en sevdiğim markanın yeni sezon koleksiyonu gibi, aklımdan uçup gidiyor. Geçen ay, moda haftası için Paris'teyken, acil bir belge için e-Devlet'e girmem gerekti. Şifremi tabii ki unutmuştum. Eyfel Kulesi manzaralı bir kafede, Türk konsolosluğunu arayıp durumu sordum. Onlar da PTT'ye gitmemi söylediler. O anki hayal kırıklığımı tarif edemem.

Bu durum, dijitalleşmenin getirdiği kolaylıkların yanı sıra, bize yeni bir "unutkanlık krizi" mi yaşatıyor? Yoksa sadece ben mi, güzellik rutinlerimi şifrelerden daha çok önemsediğim için bu durumla karşılaşıyorum?

Uyku düzenim yıllardır patates. Özellikle estetik operasyonlardan önceki gece daha da beter oluyor. Birkaç sene önce burun ameliyatı öncesi heyecandan sabaha kadar Sağlık Bakanlığı'nın sitesinde "ameliyat sonrası bakım" okudum. Sonra tabii ertesi sabah göz altı mor, cilt sönük. Cildimle ilgili olduğunda uykusuzluk bende hemen gözüküyor; sabah ilk iş aynada göz çevresi şiş mi diye bakmak rutinim oldu. Cilt bakım ürünlerini sabaha kadar araştırdığım geceler var, özellikle yeni çıkan asidik serumlar, retinol içerikler. Saat 03:00’te The Ordinary sitesinde “bu mu daha iyi yoksa La Roche-Posay mı?” diye takıldığım çok oldu.

Kahve bağımlılığı da işin içine girince, öğleden sonra içtiğim ikinci espresso sabaha karşı hâlâ göz kırpmayan bir ben yaratıyor. O yüzden artık 15:00 sonrası kahve içmiyorum. Melatonin denedim, Natrol markası. Üzerinde kiraz aroması yazıyor ama ben sadece tebeşir tadı alıyorum. Etkisi dersen, iki hafta kullandım, üç gecede biraz erken uyudum ama sabahları sersem kalktım. Telefonu kapatınca hafif kitaplar işe yarıyor, en son Vogue dergisinin Mart 2024 sayısını okurken uyuyakaldım. Ekran ışığı cildi de bozuyor, onu da fark ettim. Akşam 10’dan sonra minik gece rutini yapıp serum, nemlendirici sürüyorum; belki psikolojik, ama cilde dokununca uyku biraz daha kolay geliyor sanki. Şu an saat 01:43 ve ben hâlâ uyumadım, bu bildiriyi yazıyorum. Uyku bozukluğu resmen meslek hastalığı olmuş durumda.

ayna_mesafesi

Türkiye'de eğitim sisteminin en büyük sorunu

Benim için bu sistemin en büyük sorunu, güzellik algımızı bile derinden etkilemesi. Lise yıllarımda, 2005-2009 arası, hepimiz aynı kalıplara sığmaya çalışıyorduk. Fen lisesi öğrencisiysen, ders çalışmaktan başka bir şeyle ilgilenmen "boş iş" sayılırdı. Saçını yapman, makyaj denemen, ne bileyim kombin düşünmen bile ders başarını düşüren bir eylem gibi görülürdü.

Üniversiteye girince de değişmedi bu durum. Çevremdeki herkes, iyi bir mühendis ya da doktor olmak için kendini yıpratırken, ben estetik dersleri, cilt bakımı trendleri üzerine kafa yoruyordum. Sanki "gerçek başarı" sadece sayısal derslerdeymiş gibi bir algı vardı. Hatta annem bile "Kızım, önce diplomanı al da sonra ne yaparsan yap," derdi. Bu, benim için yaratıcılığın ve kişisel ifadenin önünün kesilmesi demekti. Sanki güzel görünmek, kişisel bakım yapmak, moda takip etmek; zeka gerektirmeyen, yüzeysel bir şeymiş gibi lanse edildi yıllarca.

Spor yapmaya başlayınca vücutta değişenler

Geçtiğimiz kış, bir salı akşamı pilates dersine başladığımda, aslında sadece kronik sırt ağrılarımdan kurtulmak istiyordum. İstanbul'da soğuk ve gri bir hava vardı, Maslak'taki stüdyoya yürürken bile omuzlarım kasılmıştı. İlk derste, eğitmen Aslı Hoca'nın yönlendirmeleriyle doğru nefes alıp vermeyi öğrenmek bile başlı başına bir meydan okumaydı. Aynada kendime bakarken fark ettim ki, duruşum ne kadar kötüymüş.

İlk bir ay boyunca her sabah belimde hafif bir sızıyla uyandım, esneme hareketleri o kadar zordu ki, bacaklarımı düz tutmak imkansız geliyordu. Ama bir yandan da o kasların çalıştığını hissetmek hoşuma gidiyordu. Özellikle omuzlarımın geriye doğru açıldığını, boynumun uzadığını hissettikçe kendime yatırım yaptığımı anladım. Üçüncü haftanın sonunda, ofiste bilgisayar başında otururken bile sırtımı daha dik tuttuğumu fark ettim.

Aynada gördüğüm en belirgin değişim ise bacaklarımda oldu. Özellikle diz üstündeki kasların belirginleşmesi, kalçamın toparlanmaya başlaması beni çok şaşırttı. Daha önce fark etmediğim bir incelik ve sıkılık oluşmuştu. Geçen ay Nişantaşı'nda bir butikte denediğim dar kesim jean pantolonun üzerime tam oturması, sporun sadece ağrılarımı dindirmekle kalmadığını, aynı zamanda estetik olarak da fark yarattığını gösterdi. Artık yürüyüşlerim daha enerjik, kendime olan güvenim de biraz daha artmış durumda.

ayna_mesafesi

uyku düzeni bozukluğuyla mücadele

uyku düzeni bozukluğu, modern insanın en şık aksesuarı haline geldi. göz altı morluklarımızla, gün boyu içtiğimiz kahvelerle adeta "ben çok meşgulüm, benim hayatım dopdolu" mesajı veriyoruz. ben bu mesajı vermeyi artık profesyonel bir seviyeye taşıdım diyebilirim. sabahları aynaya baktığımda, geçen gece uykuda kaybettiğim değil, resmen kazandığım bir yorgunluk görüyorum.

bu durumun estetik açıdan bence bambaşka bir çekiciliği var. hani o "uykusuz ama yine de çekici" bakışlar var ya, işte onlara sahibim. mesela geçen ay, paris'teki bir moda etkinliğinde tanıştığım bir arkadaşım, göz altı torbalarımın "çok bohem ve sanatsal" durduğunu söyledi. ben de içimden "evet canım, bu torbalar yılların emeği" diye geçirdim. aslında olay tamamen 3 gece üst üste saat 3'te dizi izlemekten ibaretti ama bırakalım sanatsal zannedilsin.

cilt bakımı rutinim de bu uyku düzenime göre şekillendi. gece maskeleri benim kurtarıcım oldu. özellikle kış aylarında cildim kuruduğunda, o meşhur kore markasının nemlendirici maskesini yatmadan sürüyorum. gerçi yattıktan iki saat sonra uyanıp telefonumu kontrol ettiğimde, maskenin yarısı yastığa bulaşmış oluyor ama olsun, kalan yarısı işini yapıyor. sabahları cildim yine de bir nebze daha canlı görünüyor. yoksa o sabah kahvesiyle bile açılmayan gözler, ancak o maskenin yarattığı illüzyonla biraz olsun parlıyor.

bir de şu var, uykusuzluk insana yaratıcılık getiriyor. en azından ben öyle düşünüyorum. gece 2'de uyuyamayıp pinterest'te gezindiğimde, aklıma birbirinden ilginç kıyafet kombinasyonları geliyor. ya da yeni bir makyaj trendi keşfediyorum. sonra sabah uyanınca, o geceki ilhamın yarısını unutmuş oluyorum tabii. ama önemli olan o anki ilham perisiyle dans edebilmek, değil mi? o yüzden uykusuzluk benim için bir nevi "muse" görevi görüyor.

melatonin hapları meselesine gelirsek, ben de denedim. isviçre'den getirtilen pahalı bir markaydı. hatta bir ara her gece alıyordum, sanki bir ritüel gibi. ilk başta işe yarar gibi oldu, sonra anladım ki o da aslında benim kendi kendime yarattığım bir placebo etkisi. yani hapı içince "şimdi uyuyacağım" diye şartlanıyorum. sonra yine saat 1'de tavana bakarken buluyorum kendimi. galiba en iyisi, uykusuzluğun getirdiği bu "aykırı güzelliği" kabullenmek ve tadını çıkarmak. sonuçta herkes yedi sekiz saat uyurken, biz iki saat uyuyarak da karizmatik olabiliyoruz. bu da bir başarı bence.

ayna_mesafesi

Spor yapmaya başlayınca vücutta değişenler:

Benim sporla tanışmam 2018 yazıydı, bir dönem fazlasıyla makyaj videoları çektiğim için yüzümde bir miktar dolgunluk oluşmuştu. O dönem bir spor salonuna yazıldım, başlangıçta sadece kardiyo yapıyordum, koşu bandında 45 dakika hafif tempoda yürüyüşler ve bisikletle başlıyordum. İlk ay aynada çok büyük bir değişim göremedim, sadece daha enerjik hissettiğimi fark ettim. Akşamları uykuya dalmak kolaylaştı, sabah uyanmakta zorlanmadım.

Sonra bir hocayla çalışmaya karar verdim, ağırlık antrenmanlarına geçtim. İlk zamanlar 2 kiloluk dambıllarla başladım, özellikle omuz ve kol hareketlerinde zorlandım. Üçüncü hafta bacak antrenmanından sonra merdiven inmek işkenceye dönüyordu, dizlerim titriyordu. Ama bir ayın sonunda, özellikle sırtımdaki o küçük kasların belirginleştiğini görmek beni çok motive etti. Eskiden bol gelen tişörtler üzerime daha iyi oturmaya başladı.

Cilt kalitemde de gözle görülür bir düzelme oldu. Spor sonrası terlemek, cildin detoks yapmasına yardımcı oluyor sanırım. Gözeneklerim küçüldü, sivilce oluşumu azaldı. Makyaj yapmasam bile yüzüm daha canlı ve parlak görünüyordu. Bu durum, günlük cilt bakımı rutinimi de daha keyifli hale getirdi, çünkü artık ürünlerin etkisini daha net görüyordum.

Yeme alışkanlıklarım da kendiliğinden değişti. Spor yapmaya başlayınca canım daha çok su içmek istedi, şekerli ve yağlı yiyeceklerden uzaklaştım. Eskiden çok sevdiğim tatlılar bile gözümde cazibesini yitirdi. Akşam yemeklerinde daha çok protein ve sebze tercih etmeye başladım, porsiyon kontrolü kendiliğinden oluştu. Vücudun neye ihtiyacı olduğunu sanki daha iyi anlıyordum. Bu süreçte kendime olan güvenim de arttı, aynada gördüğüm görüntüden çok daha fazlasıydı bu.

ayna_mesafesi

e-kitap mı basılı kitap mı tartışması, bence güzellik rutiniyle cilt bariyerini onarmak mı yoksa makyajla kusurları örtmek mi ikilemine benziyor. İkisi de farklı ihtiyaçlara hizmet ediyor, ama ben her zaman temele inip kalıcı çözümleri tercih edenlerdenim. Benim için basılı kitap, cildin doğal ışıltısı gibi; e-kitap ise iyi bir kapatıcı.

Benim için cilt bakımının ilk adımı, ürünün dokusunu hissetmekle başlar. 2022 yazında aldığım o yeni nesil serumu elimde ısıtırken kokusunu içime çekmek, ambalajının minimalist tasarımına bakmak, tüm ritüeli tamamlar. Basılı kitap da aynen böyle. Sayfayı çevirirken o hafif hışırtı, mürekkebin kâğıda sinen kokusu, kitabı okuma deneyiminin ayrılmaz bir parçası. Bu, sadece bir metin okumaktan çok daha fazlası.

2023’te Paris’teki Shakespeare and Company’den aldığım, sararmış sayfaları olan eski bir roman vardı. O kitabın her sayfası, dokunduğum her köşesi, kendine ait bir hikaye fısıldıyordu. E-kitap okuyucumdaki dijital bir kopyanın asla veremeyeceği bir his bu. O kitaba dokunduğumda, sanki o yazarla, o dönemin ruhuyla bir bağ kuruyormuşum gibi hissediyorum.

Bir basılı kitabın kapağı, tasarımı, içindeki illüstrasyonlar… Bunlar da tıpkı bir moda dergisinin özenle hazırlanmış sayfaları gibi. O estetik bütünlük, okuma deneyimini zenginleştiriyor. E-kitapta bu görsel şöleni kaçırıyorum. Ekrandaki tek tip yazı karakteri, tüm kitapları birbirine benzetiyor. Oysa ben, her kitabın kendine özgü bir karakteri olduğuna inanırım. Bu yüzden, kütüphanemde duran, her biri farklı bir dünyaya açılan basılı kitaplar benim için çok daha değerli.

Üniversitede hazırlık sınıfı okuyordum, 2014, Ankara. İngilizce hocaları, “derste konuşun, hata yapmaktan korkmayın” diyerek sürekli motive etmeye çalışıyordu. Ama sınıfta çıt yoktu. Çünkü yıllarca “yanlış yaparsan düşük not” kafasıyla büyüdük. Soru sormak, “acaba aptal mı derler” endişesiyle otomatik reddedildi. Şimdi dönüp bakınca, en büyük sorun bence hata yapmaktan korkan bir nesil yetiştirmemiz. Eleştiri kültürü yok, özgüven kırıntısı yok. Öğretmenler de risk almıyor, çünkü müfredat dışında bir şey sorsa veli arıyor, “benim çocuğumun notu düştü” diye.