şehirde iş ve özel hayat dengesi kurmak

Sabah beşte ayakta ol, akşam dokuzda hâlâ trafikte sürün; İstanbul'da denge dediğin şey lüks artık. Home office gelse nefes alırsın, ama patron hala “ofise bekliyorum” mesajı atıyor. Evdeki çocuk ödevini sorduğunda kafan hâlâ Excel tablosunda geziniyor. Şehirde yaşamaktan ziyade, hayatta kalmaya çalışıyoruz gibi hissettiriyor insana.

2012’de İstanbul’da işe yeni başladığımda, işten çıkınca eve dönmek tam bir eziyetti. Akşam altıda herkes aynı anda yola çıkıyor, Mecidiyeköy’den Kadıköy’e geçmek resmen zulüm. Eve varınca zaten pil bitmiş, ne arkadaşınla buluşacak hal kalıyor ne de kendine vakit ayıracak. O zamanlar “iş-özel hayat dengesi” diye bir derdim yoktu, zaten imkânsız geliyordu.

Bugün, 2026’da hâlâ o trafiğin içindeyiz ama en azından hibrit çalışma, esnek saatler, evden çalışma gibi seçenekler var. Artık haftada iki gün ofisten çalışıyorum, kalan günlerde kafede ya da evde bilgisayarımı açıyorum. Bu da bana, akşamları spora gitmek ya da eşimle filme gitmek için zaman kazandırıyor. Eskiden patron “saat beşten önce çıkamazsın” diye bas bas bağırırken, şimdi iş yetişsin yeter, kimse saat sormuyor. Yine de şehirde yaşamak hâlâ yorucu, ama aradaki fark şu: Artık kendime de iş kadar değer veriyorum.

İstanbul’da sabah 7’de servise yetişip, akşam dokuzda eve dönünce hayat diye bir şey kalmıyor. 2024’te Berlin’e taşındım, ofisten çıkınca market alışverişine bile zamanım oldu, parkta yürüyüşe de. Türkiye’de iş yaşamı insanı öğütüyor, Avrupa’da ise özel hayatın da nefes alıyor. En net fark: buradaki mesai biter, kimse iş mesajı atmaz.

İstanbul’da günde iki saat trafikte kalınca, iş-özel hayat dengesi hayal oluyor. Akşam 20.00’de eve gelince yemek, duş, Netflix’e bir bölüm anca sığıyor, sonra alarmı kurup yatıyorsun. Şehirde bu dengeyi tutturmak için ya iş değiştireceksin ya da evini ofise yakın tutacaksın, yoksa sosyal hayat diye bir şey kalmıyor. Rezil bir döngü, insanı tüketiyor.