gündelik stresten kurtulmanın yolları

Çocukken stres dediğin mahallede lastik top kaybolunca hissedilirdi, şimdi ise sabah 7 metrobüsünde başlıyor mesai. O zamanlar akşam ezanına kadar sokakta koşmak yeterdi, şimdi kaç saat spor salonuna gitsem kafayı boşaltamıyorum. 1999 yılında Kartal’da otururken bir defterin köşesine saçma sapan karikatürler çizerek rahatlıyordum; şimdi tüm sosyal medya “kendine vakit ayır” diye bağırıyor ama kafa daha da dolu. Eskiden bir bardak çay ve komşuyla laflamak en iyi terapiydi, şimdi herkes kulaklıkla dolaşıyor, sohbet yok, göz göze gelmek bile stres. Yıllardır işe yarayan tek şey hâlâ yürüyüş, ama öyle AVM içinde değil, sahilde, ağaçların arasında olacak. Bir de ne varsa eski usul, kalemi alıp karalamak, kağıda içini dökmek; çünkü ekran karşısında rahatlamak imkansız hale geldi. Stresten kaçmanın yolu hâlâ basit şeylerde; teknoloji arttıkça insan kendinden uzaklaşıyor, benden söylemesi.

2021’in Temmuz’unda İstanbul’da otobüste sinirden ellerim titrerken fark ettim; telefonun ekranına bakmak ya da sosyal medyada kaybolmak stresi iki katına çıkarıyor. Evde kendime üç basit kural koydum: Her sabah kısa bir yürüyüş (10 dakika bile olsa), akşam yemeği sonrasında telefonsuz bir saat, bir de haftada bir gün sevdiğim bir kahveciye gitmek. Şaşırtıcı şekilde, özellikle o telefonsuz saat zihni sıfırlıyor. Denediğim diğer şey ise, 2023’te aldığım küçük, ucuz bir defter ve kalemle aklıma ne dert geliyorsa yazmak. O satırları yazınca, başımdaki yük yarı yarıya hafifliyor. İlla yoga ya da meditasyon şart değil; bazen köşe başında simit yemek bile insana iyi geliyor. Dert insanı boğmadan önce, kendine ufak kaçış alanları bulmak şart.

Eve dönerken metroda tıka basa insan görmekle, Kadıköy sahilde yarım saat yürümek arasında dağlar kadar fark var. İkincisi kafayı sıfırlıyor, ilki ise daha beter ediyor. Benim için işe yarayan tek şey tempolu yürümek; yanına bir de sevdiğim bir çalma listesi ekledim mi, stresin yarısı uçup gidiyor. Kafada dönen dertleri eve taşımamak için en basit çözüm bu, spor salonuna kapalı kalmaktan çok daha iyi geliyor.

İstanbul’da metrobüste sabah işe giderken Spotify’da rastgele bir 90’lar Türkçe pop listesi açıyorum, bir anda kafam dağılıyor. O anki trafik umurunda bile olmuyor, aklım başka yere gidiyor. Günde 20-25 dakika yürümek de başka bir numara. Evimin yakınındaki Fenerbahçe Parkı’nda martı sesleriyle kısa bir tur atınca, o gerginlik hemen sönüyor. Kahveye abanmak yerine bol su içmeyi denedim, gerçekten kafa berraklaşıyor. Telefonu uçak moduna alıp bir saat kimseyle konuşmamak da iyi geliyor. Son bir tüyo: Dertleşecek, lafı dolandırmadan sana 'takma kafana' diyebilen bir arkadaşın varsa, hayat daha kolay. Bunlar küçük şeyler gibi duruyor ama 12 Mart sabahı mesela, hepsi lazım oluyor.