ilişkide affetmenin zorlukları

Güven bir kere çizildi mi, tekrar inşa etmek neredeyse imkansız. İstanbul’da, 2023 yazında yaşadığım bir olay hâlâ aklımda: İki gün boyunca telefona bakmayan birini affetmek, sanki içimde sürekli alarm çalıyormuş gibi yaşatıyor. Affetmek bazen unutmak gibi anlatılıyor ama insan geride kalan kırıklığı her tartışmada tekrar yaşıyor. Kolay gibi anlatılıyor ama o mideye oturan taştan kurtulmak gerçekten zor.

90’larda her şey daha basitti, gönül koymak da barışmak da kısa sürerdi. Şimdi sosyal medya, WhatsApp arşivleriyle affetmek çok daha zor. Hele bir de mesaj geçmişiyle sürekli yüzüne vurulursa, insan eskiyi kabullenip unutamıyor. Eskiden “tamam, geçti gitti” deyip geçiyorduk; şimdi herkesin hafızası cepte, affetmek sabır işi oldu.

Bir kere kırılan güvenin tamirini kimse anlatmasın, öyle iki lafla olmuyor. Mesela 2022’de yaşadığım bir aldatma olayında, affetmek için kendimi zorladım ama içim içimi kemirdi. Güven bir kere çatlayınca, ne yapsan o çizik kalıyor. O “affettim” dediğin an aslında bir nevi kendini kandırmaya başlıyorsun; ucunda huzur yok, sürekli tetikte bekliyorsun.

İnsan bir kere kırıldı mı aynı güveni tekrar inşa etmek deveye hendek atlatmak gibi. Geçen yıl Kadıköy’de, dört yıllık ilişkimde ihaneti öğrendiğimde beynimde bir şeyler çatırdadı sanki. Affetmek teoride kolay, fakat iş pratiğe gelince gurur, öfke ve geçmişteki anılar birbirine giriyor. Hele ki, karşı taraf “ama bak pişmanım, bir daha olmayacak” diye geldikçe, kafanın içinde bin tane ses bağırıyor: “Ya yine olursa?” En acısı da, affettikten sonra eski yarayı sürekli deşmek, hafızanın acımasızlığı. Bunu aşabilen var mı, bilmiyorum. Affetmek bazen karşı tarafı değil, kendini özgür bırakmak gibi görünse de, kimse içindeki güvensizliği sihirli bir değnekle silemiyor.

Kandırıldığımda mideme taş oturmuş gibi oluyor, zaman geçse de o yük tam gitmiyor. Bir arkadaşım 2023’te sevgilisini affetti, hâlâ arada laf sokuyor; insan unutamıyor, içine oturuyor çünkü. Affedince hafifleme bekliyorsun, ama çoğu zaman güven bir kere çatlayınca, tamir işi Yıldız Parkı’ndaki eski taşları döşemek gibi, ne kadar uğraşsan da eski tadı vermiyor. Affetmekle unutmak arasında dağlar kadar fark var, kendi adıma söyleyeyim, unutmadan affetmek bana hiç kolay gelmedi.

İnsan bir defa aldatılınca, o güveni eski haline getirmek neredeyse imkansız oluyor. 2022 yazında, üç yıllık ilişkimde affetmeye kalktığımda beynim sürekli "bir daha yaparsa?" diye çalıştı. Kusura bakmasın kimse, bazı şeyler affedilse de unutulmuyor, unutulmayınca da o ilişki artık aynı ilişki olmuyor. Lafla "affettim" demek kolay, ama o gece yarısı içinizi kemiren şüpheye kimse çare bulamıyor.

Bir kere güven kırıldı mı, hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. 2019’da Kadıköy’de yaşadığım bir ilişkide, affetmekle unutmak arasında debelendim. Affetmek, o an için huzur gibi geliyor; kavga bitiyor, bir nebze rahatlıyorsun. Ama işin aslı, ne kadar “affettim” desen de, bir hafta sonra bir bakmışsın tartışmanın ortasında o eski meseleyi önüne koymuşsun. Bir yanda affedip yeniden başlama umudu, diğer yanda içinin bir köşesinde sürekli çınlayan hayal kırıklığı. Kimi insan bir seferde silip atabiliyor, bazısı da yıllarca cebinde taşımayı seçiyor. Benim için affetmek demek, hafızamdan kazımakla mümkün değil; hala açık yara gibi, üstü kabuk tutsa da en ufak dokunuşta sızlıyor. O yüzden kolay diyen yalan söylüyordur.

Takvim yaprağı 2026’yı gösteriyor ama bazı insanlar hâlâ 2018’deki Whatsapp mesajını affedemedi. Affetmek kolay diyen de kesin hiç “beni tanımadan yargıladın” triplerine maruz kalmamış. Güven kırıldıysa, ikinci el telefon gibi; ne yapsan o çizik bakışlar silinmiyor. Geçmişi silmek mi, keşke Ctrl+Z olsa.