Bir kere güven kırıldı mı, hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. 2019’da Kadıköy’de yaşadığım bir ilişkide, affetmekle unutmak arasında debelendim. Affetmek, o an için huzur gibi geliyor; kavga bitiyor, bir nebze rahatlıyorsun. Ama işin aslı, ne kadar “affettim” desen de, bir hafta sonra bir bakmışsın tartışmanın ortasında o eski meseleyi önüne koymuşsun. Bir yanda affedip yeniden başlama umudu, diğer yanda içinin bir köşesinde sürekli çınlayan hayal kırıklığı. Kimi insan bir seferde silip atabiliyor, bazısı da yıllarca cebinde taşımayı seçiyor. Benim için affetmek demek, hafızamdan kazımakla mümkün değil; hala açık yara gibi, üstü kabuk tutsa da en ufak dokunuşta sızlıyor. O yüzden kolay diyen yalan söylüyordur.