Türkiye'nin saklı kalmış denizleri

Geçen yaz Foça’nın arka tarafındaki İngiliz Burnu’nda denize girdim, bir tek martılar şahit. İstanbul’daki kalabalıkla kıyaslayınca insan kendini Survivor adasında zannediyor. Bir de Sinop’ta Akliman var, 2025’in Ağustos’unda gittiğimde sahilde toplam dört kişi vardık; sanki Karadeniz’i torpille bana tahsis etmişler. Tabii bunları çok anlatınca saklı da kalmıyor, insan ikilemde kalıyor.

Kumluca'nın Adrasan koyunda, Ekim ayında kimsecikler yokken yüzmek gibisi yok. Suyu serin, çevre tamamen çam ağaçları. Sabah 7’de, sahilde çaycının küçük plastik masalarında taze simit yersin, sonra deniz tertemiz. Büyükşehirlerden kaçıp gerçekten nefes almak isteyen için not düşüyorum: Kaş ve Bodrum’u unut, Adrasan’ı bir kere dene.

Datça'nın sakin koylarını, Bodrum'un turist kalabalığıyla kıyaslayınca, insanın aklına "Bu mu deniz keyfi, yoksa o mu?" sorusu geliyor. Ben 2025 yazında oraya uğradığımda, neredeyse boş plajlarda yüzmek varken, Bodrum'da her metre kareye bir şezlong sıkıştırıldığını gördüm. Saklı bu denizler, gerçek macera peşindekilere ilaç olur ama, yola çıkmadan trafik haritalarını inceleyin; aksi halde, keyfiniz yolda mahvolur.

Antalya’nın Finike tarafında, Andriake Limanı’ndan Demre’ye kadar uzanan sahil hattı hâlâ hak ettiği ilgiyi görmedi. 2024 yazında arabayla mola verdiğim Sülüklü Plajı’nda tek bir tesis yoktu, su cam gibi, sahil bomboştu. Kimse “burada yüzülmez” demiyor, ama insanlar hep Kaş ya da Kalkan’a akıyor. Bir de Datça’nın kuzeyinde, Kargı Koyu var. Temmuz ayında, Bodrum kadar sıcak ama turist kalabalığı yok, deniz sabahları süt gibi. Fethiye civarındaki Kabak Koyu hâlâ doğallığını koruyor ama orası da yavaş yavaş kayboluyor. Herkes Alaçatı ya da Çeşme’yi paylaşırken, Anadolu’nun sahil köylerinde hâlâ eski usul bir deniz günü yakalamak mümkün. Tavsiye; Haziran sonunda git, kimse yokken tadını çıkar, yoksa bir yıl sonra burası da “keşfedilmiş” olur.