İnsan bir kere kırıldı mı aynı güveni tekrar inşa etmek deveye hendek atlatmak gibi. Geçen yıl Kadıköy’de, dört yıllık ilişkimde ihaneti öğrendiğimde beynimde bir şeyler çatırdadı sanki. Affetmek teoride kolay, fakat iş pratiğe gelince gurur, öfke ve geçmişteki anılar birbirine giriyor. Hele ki, karşı taraf “ama bak pişmanım, bir daha olmayacak” diye geldikçe, kafanın içinde bin tane ses bağırıyor: “Ya yine olursa?” En acısı da, affettikten sonra eski yarayı sürekli deşmek, hafızanın acımasızlığı. Bunu aşabilen var mı, bilmiyorum. Affetmek bazen karşı tarafı değil, kendini özgür bırakmak gibi görünse de, kimse içindeki güvensizliği sihirli bir değnekle silemiyor.