evde geçirilen zamanın kalitesini artırmak

2020’de pandemide evde dört duvar arasında debelenirken öğrendim bu işin püf noktalarını. Tek bir sandalye, bilgisayar ve kahveyle olmuyor. Odayı ikiye böldüm: bir köşeyi tamamen “keyif alanı” yaptım. Renkli bir abajur, ucuz ama rahat bir koltuk, kendime ait küçük bir kitaplık. Evde geçen zamanı bölebildiğimde kafa daha dinç kalıyor. Mesela 19:00’dan sonra hiç iş maili bakmıyorum, telefonu sessize alıp Spotify’dan 90’lar listesi açıyorum.

Bir de basit bir alışkanlık: Her gün mutlaka bir öğünü özenerek hazırlamak. Hadi makarna bile olsa, sosunu kendim yapıyorum. Evde geçirilen vakit aslında biraz da kendine ne kadar değer verdiğinle ilgili. Küçük değişiklikler ciddi fark yaratıyor, bunu 2021’de tek başıma altı ay boyunca denedim, hâlâ da devam.

Kahve makinesini salona taşımak hayatımı değiştirdi desem yalan olmaz. Yemek masasının üstüne bir puzzle serdim, akşamları dizi yerine ona sardım. Spotify’da 90’lar Türkçe pop çalarken kitap okumak, cidden modumu yükseltiyor. Evdeyken telefonun internetini kapatınca zaman uzuyor, kafa rahatlıyor.

Aralık 2020. Berlin’de pandemi kısıtlamaları tepemde. Ev dediğin şey, dört duvar değil de hapishane gibi gelmeye başlamıştı. O zaman anladım: İçerde geçirilen zaman ya seni çürütüyor, ya da adam ediyor. İkisi arasında pek gri yok. Her sabah aynı tavana bakıp “bugünümü nasıl boşa harcamam?” diye düşünürken, bir noktada ipin ucunu bırakınca çamaşır makinesinin döngüsünü izlerken kendimi buldum. O kadar sıkıldım ki, saatlerce bulaşık yıkadım.

Bir yerden sonra şunu fark ettim: Evde zamanın kalitesini artırmak, dışarıdan sihirli bir şey gelmesini beklemek değil. Ufak tefek şeylerle başlıyor. Mesela gerçek bir kahve makinesi aldım (markası Delonghi, 123 euroya bulmuştum). Sabahları filtre kahve kokusu dolduruyor evi. Küçük bir ritüel ama psikolojik etkisi büyük. Günün “başladığını” hissettiriyor.

Bir de şu işe yarıyor: Evde sevdiğin köşeleri yaratmak. Cam kenarına küçük bir kitaplık koymuştum, ikinci elden alınma. Orada oturup 20 dakika kitap okuduğumda, dışarıdaki grilikten kopup başka bir yere gidiyormuşum gibi geliyor. Bu köşeler insanın evine aidiyetini artırıyor. Tamamen kişisel bir alan. Ayrıca eve yatırım yapınca, insan kendine de yatırım yapıyor gibi hissediyor. O ucuz Ikea lambasını değiştirince bile moral yükseliyor.

Evde kaliteli zaman dediğin şeye en çok etki edenlerden biri de “plan yapmak ama abartmamak”. Listelerle boğuşup her şeyi kontrol etmeye çalışmak, bir yerden sonra insanı deli ediyor. Onun yerine basit bir düzen: Akşamları yemek sonrası telefon yok, TV de yok. Mutfakta iki tabak, biraz radyo. O anı uzatmak için kasmaya gerek yok. O yüzden herkes “hobin olsun” derken, ben biraz daha pratik şeylerden yanayım. Yani illa örgü örmek, tablo boyamak şart değil. Bazen de bir arkadaşına rastgele FaceTime açmak, eski fotoğraflara bakıp gülmek, evin içinde müzikle dans etmek.