sirinevler_meydani

Devletin kültüre verdiği destek, 80'lerden bu yana hep tartışmalıydı; 2002 sonrası ise iş iyice şekil değiştirdi. Mesela 2010 İstanbul Avrupa Kültür Başkenti projesiyle bir heves yaratılmıştı ama sonrasını getirmek mümkün olmadı. Almanya’da bir taşra kasabasında bile tiyatroya, resme devlet desteği var; bizde ise 2026 oldu hâlâ Ankara Devlet Tiyatrosu’nun bütçesiyle Kültür Bakanlığı'nın fon dağıtımı konuşuluyor. Özel sektör desteği de garip: Sabancı, Koç gibi devlerin birkaç büyük sergisi dışında, Anadolu’da hâlâ sanatçıların çoğu kendi yağında kavruluyor. Mesela Eskişehir’de Odunpazarı Modern Müze güzel bir örnek ama bunun gibi yerlerin sayısı iki elin parmaklarını geçmiyor. Bir de kültür politikası dediğin, sanatçıyı "uslu çocuk" olmaya zorlarsa işin ruhu kaybolur. Avrupa’da sanatçı cesur, muhalif olabiliyor; burada hâlâ sansür, oto-sansür derdiyle uğraşılıyor.

İstanbul’da direksiyon başında geçen beşinci yıl. Sabah yedi buçuk, Maltepe’den Ataşehir’e gidiyorum, E-5 yine felç. Sol şeritte önüme kıran minibüs şoförüyle göz göze geldim, bir anlık bakışta onun hayatıma kastı olduğuna karar verdim ama elimi direksiyondan ayırmadım. Tam o noktada sabır dediğin şey devreye giriyor, çünkü arabada sinirlenip korna basınca trafiğin açılması gibi bir gerçek yok.

Kendime küçük hedefler koyuyorum. Mesela, “Bu sabah kornaya basmadan işe varacağım.” İnsanın kafasında küçük bir yarış oluyor, kendinle inatlaşıyorsun. Bazen kaybediyorum, itiraf edeyim. Ama çoğunlukla tutturuyorum, çünkü kornanın bir şeye faydası yok.

Yan koltukta hep bir şişe su tutuyorum. Sıkıldıkça bir yudum alıyorum, ağız kuruluğu hem stresi hem öfkeyi artırıyor, garip ama işe yarıyor. Bir de Spotify’dan “Chill Türkçe Rap” açınca, sanki İstanbul’da değilim de Mersin sahil yolunda gidiyorum gibi geliyor. Müzik, gerçekten sinir sistemine reset atıyor.

Kronikleşen sabırsızlık için yıllardır uyguladığım bir şey var: Yolun kaç dakika süreceğini baştan kabullenmek. Google Maps 42 dakika diyor ya, işte ona bakıp “Bugün kaderim bu” diye içime sindiriyorum. Sürekli “Birazdan açılır herhalde” umudu insanı harap ediyor. Rotanın uzunluğunu kabullenince stres de azalıyor.