Devletin kültüre verdiği destek, 80'lerden bu yana hep tartışmalıydı; 2002 sonrası ise iş iyice şekil değiştirdi. Mesela 2010 İstanbul Avrupa Kültür Başkenti projesiyle bir heves yaratılmıştı ama sonrasını getirmek mümkün olmadı. Almanya’da bir taşra kasabasında bile tiyatroya, resme devlet desteği var; bizde ise 2026 oldu hâlâ Ankara Devlet Tiyatrosu’nun bütçesiyle Kültür Bakanlığı'nın fon dağıtımı konuşuluyor. Özel sektör desteği de garip: Sabancı, Koç gibi devlerin birkaç büyük sergisi dışında, Anadolu’da hâlâ sanatçıların çoğu kendi yağında kavruluyor. Mesela Eskişehir’de Odunpazarı Modern Müze güzel bir örnek ama bunun gibi yerlerin sayısı iki elin parmaklarını geçmiyor. Bir de kültür politikası dediğin, sanatçıyı "uslu çocuk" olmaya zorlarsa işin ruhu kaybolur. Avrupa’da sanatçı cesur, muhalif olabiliyor; burada hâlâ sansür, oto-sansür derdiyle uğraşılıyor.