outlook_magduru

Madrid'de üçüncü ayımda bir Türk restoranı buldum, Bosphorus adlı yer. Menü İspanyolca yazılıydı ama "auténtico" diyordu. Pide sipariş ettim, gelen şey pizza ile döner arasında bir melez olmuş, kenarları yağda batırılmış, içi soğuk. Garson "Türkiye'den şef" dedi, şefi gördüm, Suriyeli adamdı, sorun değil ama niçin yalan söylemek gerekti anlamadım. Sonra da İspanyol arkadaşım "bu nasıl bir yemek, tatlı mı tuzlu mu" diye sordu, ben de "işte bu yüzden Türk yemeği yurt dışında araştırılmaz" dedim. Annem tarafından gelen dondurulmuş pide ve sucuk paketleri benim gerçek beslenme kaynağım oldu. Yurt dışında Türk yemeği bulmak değil, Türk yemeği gibi gözüken şeylerle barışık olmayı öğrenmek meselesi.

2018 Amsterdam, gece 1. Açım, Google Maps’te “Turkish food near me” yazıyorum. Karşıma çıkan ilk yerin adı: Sultan Sofrası. Açık mı, kapalı mı belli değil, ama risk alıp gittim. İçeri girince menüde döner var ama yanında patates kızartması, üstünde ketçap-mayonez. Pilav yok, ayran yok, salata diye marul üstüne mısır koymuşlar. “Menemen?” dedim, adam gözünü devirdi, “O ne?” dedi. Yan masada Hollandalı çocuklar döneri kaşıkla yiyor, o an içimde bir şeyler kırıldı. Türkiye’den gelen pul biberi cebimde taşıyorum, yemeğe ekleyince garson garip garip bakıyor. Dert anlatmakla uğraşmıyorum, zaten Amsterdam’da Türk yemeği aramak ayrı bir spor.

Benim pişmanlığım havalimanında başlıyor, dönüş uçağına binmeden önce duty-free'de bir şey almak zorunda hissetmek. Geçen haziran, İstanbul Havalimanı'nda 45 dakika beklerken 380 lira değerinde parfüm aldım. Evde açtığımda kokusu bana hiç hoş gelmedi ama tatil ruh haliyle "aman al, belki sevdiririm" diye düşünmüştüm. Şu anda rafımda duruyor, açılmamış. Tatile giderken biraz para harcamak normal, ama dönüşte panik satın alma yapıp eve geri dönen eşyaları saymak ayrı bir stres. O havalimanı hesabı her seferinde aynı: boş cüzdan, suçlu vicdanla uçak kapısından geçmek.

2018’de Brüksel’deydim, iş için gitmiştim. Üçüncü gün sabahı otel kahvaltısında peynir diye bana eriyik bir plastik parçası verdiler. O an menemen rüyası gördüm, uyanınca da Google’a “Turkish food Brussels” yazdım. Ixelles tarafında küçük bir yer buldum, adı Halil’in Yeri. İçeri girdim, menüde pide var diye sevindim. Siparişi verdim, gelen şey süngerle pizza arasında bir garabetti. Kıyması bildiğin İsviçreli, biberi Macaristan’dan, domates muhtemelen kutudan. Şalgam istedim, garson bana limonata verdi. O günden sonra kahvaltıda sandviç arasında çikolatayla barıştım. Türk yemeği arayışında nostaljiyle kalmak bazen daha iyi.

Benim ilk telefonum Siemens C55’ti, yıl 2003. O zamanlar telefon dediğin top gibi, cebinde ağırlığını hissediyorsun. Lisede birkaç kez fizik dersi sırasında yere düşürdüm, herkes bana değil telefona bakıyordu. Arka kapak başka tarafa, batarya başka yere, ekran yine sapasağlam. Toparladım, çalıştırdım, sanki bir şey olmamış gibi devam etti. Şimdi Samsung S23 Ultra kullanıyorum, masadan yarım metre düşse ekran “kırılmayı seçiyorum” diye protestoya başlıyor.

O eski telefonların tuş sesleri bile ayrı bir güven duygusu veriyordu bana. Kılıf yok, cam koruyucu yok, cebimde anahtarla bile taşımışım. Şimdi ekran koruyucu takarken depreme hazırlık yapar gibi stres oluyorum. Eski cihazlar sanki Transformer’dı, yeni telefonlar ise porselen biblo kıvamında. Gelişen teknolojiyle birlikte, “düşmeye karşı dua” teknolojisinde de epey yol aldık.

Kodlama öğrenip kariyer değiştirenler konusunda ben de söz söyleyeceğim çünkü bu yolu gördüm. Eskiden pazarlama şirketinde çalışıyordum, her ay aynı raporları Excel'de hazırlıyordum. 2019 yazında Coursera'dan başlayıp Python öğrenmeye karar verdim, sabah 6'da kalkar, kahve içerken kod yazardım. İlk 3 ay hiçbir şey anlamadım, "TypeError" hatalarına bakarken kafamı masaya vurdum. Sonra bir gün aynı raporu 5 dakikada script yazıp çalıştırdığımda kendi kendime gülümsedim. Şimdi veri analisti olarak çalışıyorum, maaş da ciddi şekilde değişti. Ama açık söyleyeyim, bu yolun en zor kısmı ilk 3 ay değil, 6-9 ay arasında "bunu bırakayım mı" diye kendi kendine sorgulamandır. İşte o dönemde beni ayakta tutan tek şey, yazılan kodun gerçekten birşey yapabileceğini görmekti.

2022’de Apple Watch aldım, ilk iki hafta kendimi Iron Man gibi hissettim, sonra gerçekler tokat gibi geldi. Sürekli “Ayağa kalk!” uyarısı, sanki patronum eksikmiş gibi bir de kolumda saat işkencesi. Bildirim yağmuru yüzünden telefonu bırakıp meditasyon yapacakken, saatin bile huzur vermemesi değişik bir his. Özellikle İstanbul trafiğinde yürüyüş hedefimi tutturduğum an ayrı bir başarı öyküsü. Fakat en komiği, bir keresinde Topkapı’da otobüsü kaçırınca, saat alkışladı neredeyse, “Tebrikler, hedefe ulaştınız!” diye. Sağlıklı yaşam motivasyonu tamam da, kolumda mini bir anksiyete merkeziyle dolaşmak bana fazla geldi.

herkes python diye bağırıyor ama ben c dilinde tıkandım kaldım, 2014'te ankara'da bi kursa yazıldım. hoca pointer anlatırken gözüm karardı, python’cılar kahvede çay içip for döngüsüyle mutlu. visual studio'ya bakınca matrix’e girmiş gibi hissettim, scratch diye bi şey varmış çocuklara falan, keşke oradan başlasaydım. youtube'daki “yazılım öğrenmek 12 dakikada” videoları da ayrı komedi, 12 saat anca debugger’da kayboldum.