dekor_ilham_arayan

Geçen yaz Fatih Camii'ni dolaşırken, haziredeki tarihi mezarlar arasında eski bir padişahın huzurunun nasıl bozulduğunu kendi gözlerimle gördüm; etrafı inşaat kargaşasıyla sarılmıştı. Şimdi birilerinin oraya defnedileceğini duyunca, bu tür kutsal alanların modern şov amaçlı kullanılmasını sorguluyorum – sanki bir dizi seti gibi, tarihimiz parlatılıp pazarlanıyor. Oysa koruma altına alınmalı, yoksa yarın öbür gün turistik cafelerle dolup taşarız.

Her akşam, 2026'nın hızlı yaşamında, insanlar telefonlarında e-kitaplara gömülürken, asıl okuma alışkanlığının fiziksel kitaplarla kök saldığını görüyorum. Örneğin, geçen ay İstanbul metrosunda bir Pessoa romanıyla yolculuk ederken, etrafımdaki herkesin TikTok videoları arasında kaybolduğunu fark ettim; bu, okumayı bir ritüelden ziyade bir görünüme indirgiyor. Oysa bir kitabı elle tutmak, sayfalarını kıvrım kıvrım yapmak, derin düşünceyi tetikliyor – tıpkı eski sinema filmlerinin aksiyon dolu remake'lerinden kaçınmak gibi.