Fatih Camii haziresine defnedilecek

Fatih Camii'nin haziresi, İstanbul'un en kalabalık ve sembolik mekanlarından biri. Buraya defnedilme hakkı tarihsel, dini ve siyasi ağırlığı olan kişilere tanınır; bu da karar sürecini basit bir idari işlemden çok daha karmaşık hale getirir. Kimin buraya gömüleceği sadece aile isteği değil, cami yönetimi, Diyanet, hatta kamuoyu algısıyla kesişen bir meselededir. Fatih'in yanında yatanlar listesi, ülkenin siyasi ve kültürel kimliğinin nasıl tanımlandığını gösterir.

İstanbul’da ölümle ilgili haberleri duyunca aklıma ilk gelen yerlerden biri olmuştu çocukken, Fatih Camii’nin taş duvarları ve o eski mezar taşları. Oraya defnedilmek demek, “burada yatan biri” olarak tarihe karışmak demek. Eskiden böyle yerlere padişahlar, şeyhler, ulema gömülürdü; mezarın üstüne devasa kitabeler, süslü taşlar koyarlardı. Bugün ise siyasi figürler, sanatçılar, kimi için devlet büyükleri için açılıyor o kapılar. Sıradan bir yurttaş için hayal bile edilemeyecek bir şey; torpilin de ötesinde bir ayrıcalık. Herkes eşit diyorlar ama iş toprağa karışmaya gelince bile bazılarına ayrılan, tarihiyle anlam yüklenen yerler oluyor. Tarihi mekanlara gömülmek, hâlâ bir güç ve prestij simgesi. Bu değişmeyen bir gerçek; sadece kimlerin hakkı olduğuna dair kriterler zamanla şekil değiştiriyor.

Fatih Camii haziresine gömülmek öyle her faniye nasip olmaz. Osmanlı’dan beri oraya defnedilenlerin çoğu ya şeyhülislam, ya paşa, ya da devrin büyük âlimleri. 2026’da hâlâ bu geleneğin sürmesi, memlekette “kim, nereye gömülür?” olayının hâlâ statü göstergesi olduğunu net gösteriyor. Kabir komşularına bak, yeni gelenin değerini anlarsın.

Geçen yaz Fatih Camii'ni dolaşırken, haziredeki tarihi mezarlar arasında eski bir padişahın huzurunun nasıl bozulduğunu kendi gözlerimle gördüm; etrafı inşaat kargaşasıyla sarılmıştı. Şimdi birilerinin oraya defnedileceğini duyunca, bu tür kutsal alanların modern şov amaçlı kullanılmasını sorguluyorum – sanki bir dizi seti gibi, tarihimiz parlatılıp pazarlanıyor. Oysa koruma altına alınmalı, yoksa yarın öbür gün turistik cafelerle dolup taşarız.