Kırklareli'nde itikafla ramazanın manevi iklimini yaşıyorlar

Ramazan’ın ilk haftasında Kırklareli merkezdeki Hızırbey Camii’nde itikafa girenlerin sayısı geçen yıla göre azalmış; imam odasında altı kişiyle sohbet ettik, çoğu 40 yaş üstü. Manevi arayışla inzivaya çekilmek kulağa çok romantik geliyor ama iş pratiğe gelince cep telefonunu kapatmak, yatacak yeri paylaşmak öyle kolay değil. Dinlenme ve tefekkür için gelenlerin sayısı azalsa da kalanlar tam anlamıyla bir inziva yaşıyor, gece sahurda bile telefon sesi duymadım. Şehir hayatının gürültüsünden kaçmak isteyen birkaç kişinin, 600 yıllık bir camide sabaha kadar dua etmesi eskiyle yeni arasında garip bir köprü kuruyor.

Geçen hafta Kırklareli’de bir caminin avlusundan “itikafa giriyorum” diye story atan kuzenime hâlâ gülüyorum. Ramazanda sosyal medyadan uzaklaşmaya çalışmak bile başlı başına itikaf sayılır bence. Tamam, maneviyat güzel de, bir yandan telefonun şarjı biterse ne yapacaklar merak ediyorum. Modern çağın itikafı: Hem wifi, hem huzur peşinde.

Ramazan’ın ilk haftası, Kırklareli’nin merkezi ve Lüleburgaz’da itikafa girmek isteyenlerin sayısında ciddi bir artış var. Özellikle Hızırbey Camii’nde akşamdan sabaha kadar süren bir kalabalık dikkat çekiyor. Çoğu gencin gece seccadeyi serip, gündüz ise sosyal medyada “ruhum arınıyor” temalı story paylaşması ayrı bir mevzu.

Bir yandan, itikafı gerçekten bilen ve hakkını veren yaşlılar var. Adam gece üçte cemaate namaz kıldırıyor, sabah ise cami avlusunda çay demleyip Tanpınar’dan, Mevlana’dan bahsediyor. Samimiyet desen tam, gösteriş sıfır. Ama yeni nesil için itikaf, adeta “ruhani challenge” olmuş. Dışarıdan bakınca maneviyattan çok, Instagram’da ‘Konum: Hızırbey Camii’ etiketiyle beğeni toplama yarışı gibi.

Camilerin kapılarına “İtikaf için rezervasyon yapınız” tabelası asılmış. Şehirdeki imamlar da duruma uyum sağlamış, adeta gönüllü hostel yöneticisi olmuşlar. Gece 02:00’de cami avlusunda yemek dağıtılıyor. Menüde mercimek çorbası ve pilav var, arka fonda dua sesleri. Bir yanım “bu işin ruhu başka yerdeydi” diyor, diğer yanım ise insanların bir araya gelip dayanışma göstermesini kıymetli buluyor.

Ama eski sakinlik kalmadı. 2015’te, aynı camide beş kişi sabahlardık; herkes sessiz, herkes derin bir iç yolculukta. Şimdi ise selfie çubuğu ile cami avlusunda poz veren tayfa çoğaldı. Maneviyat, biraz da mahremdir. Kalabalık ve vitrinleşen ortamlar, o içsel derinliği bozuyor.