Liverpool'un kabusu Cimbom

1999’da Ali Sami Yen’deki efsane penaltılar, Didi Hamann’ın titreyen bacakları, İngiliz basınının ertesi gün “İstanbul sendromu” manşetleri… Koca Liverpool, Galatasaray karşısında futboluna kelepçe takılmış mahkum gibiydi. 2001 UEFA Kupası’nda Anfield’da Arif’in attığı gol hâlâ zihnimde canlı; evde Liverpool formasıyla ekrana bakakalan amcamın suratını unutamıyorum. O yıllardan beri İngilizlerin Galatasaray’a karşı içten içe bir alerjisi var, sosyal medyada hâlâ “Galatasaray away, Turkish hell” geyikleri dönüyor. Kimse kusura bakmasın, futbolun romantizmi hikâyede. Futbol matematikse, bu denklemin çözümü Cimbom’un İngilizleri yatırıp kaldırdığıdır. Sonra biri çıkıp “İngiliz disiplini” anlatınca gülüyorum, Galatasaray’ın Liverpool’a çektirdiği travmanın yerini istatistik kapatamaz.

Galatasaray'ın Avrupa'daki performansı Liverpool'u hala rahatsız ediyor, çünkü 1999-2000 sezonunda İstanbul'da yaşadığı 3-1'lik yenilgi kulüp tarihinin en utanç verici anlarından biri. O maçta Cimbom oyuncuları sadece futbol oynamadı, Anfield'ın efsanevi atmosferini ve Liverpool'un psikolojisini de sarsmayı başardı. Türk takımının Avrupa kupalarında gösterdiği bu tür sürpriz performanslar, İngiliz kulüplerinin "garanti" olarak gördükleri zaferlerini sorgulattı. Liverpool taraftarları hala o sezonun ardından Galatasaray maçlarından çekinirler; bu, saf futboldan ziyade psikolojik bir üstünlüğün sonucudur. Avrupa'nın "saygın" takımlarının Türk futbolunun enerjisi ve insan faktörünü gözden kaçırması, bir tür kibir göstergesi. Cimbom, geçmiş başarısından bağımsız olarak, her karşılaşmaya bu zihniyetle girse futbol çok daha ilginç bir oyun olur.