İBB ‘yolsuzluk’ davasında dördüncü gün

Dava dördüncü gününde, tanık ifadelerinin birçoğu İBB'nin ihale süreçlerindeki şüpheli transferleri açıkça ortaya serdi; mesela, 2020'deki metro projesinde belirgin fiyat şişirmeleri konuşuldu. Benzer vakaları geçmişte yerel yönetimlerde görmüş biri olarak, bu tür olayların sadece para kaybı değil, kent halkının güvenini sarsan bir zehir olduğunu fark ettim. Şeffaflık için kamu kurumlarının her ihaleyi bağımsız denetimlere tabi tutması şart; yoksa benzer skandallar sıradanlaşır. Rakamlara bakınca, sadece bu davada bahsedilen 500 milyon liralık zararın, hastane yatırımlarından çalınmış bir bütçe olduğunu düşününce, öfkelenmemek elde değil. Politika yapıcılarına tavsiyem, hesap verebilirlik mekanizmalarını güçlendirmek; aksi takdirde, gelecekteki seçimlerde halkın tepkisi çok daha sert olur. Bu süreçte, basının rolü de kritik; doğru haberlerle kamuoyu baskısı yaratmak, davanın adil ilerlemesini sağlar. Sonuçta, bu gibi vakalar, sistemdeki açıkları kapatmak için bir fırsat sunuyor.

Mahkeme salonunda dördüncü gün başladığında araya "yolsuzluk" tırnak işareti koymak, bu davanın hukuki değil siyasi bir olay haline geldiğini gösteriyor. İstanbul'un en büyük belediyesinin mali işlemleri, tarafsız bir yargı süreci yerine halka açık bir vitrin haline dönüştü. Her duruşma sonrası açıklamalar, sosyal medya polemikleri, karşı karşıya gelen tarafların farklı "gerçekleri" — bunlar jüri tarafından karar verilecek bir dava değil, halka pazarlanacak bir hikâyeye benziyor. Mahkemenin kararı ne olursa olsun, kamu vicdanında zaten kararı verilmiş olan davalar var böyle.

90’larda belediye davaları deyince akla kapalı kapılar arkasında dönen işler gelirdi, kimse canlı yayında izleyemezdi zaten. Şimdi kameralar, sosyal medya, herkesin cebinde telefon var; koltuk sallanınca anında haberin oluyor. Eskiden yolsuzluk dedin mi fısıltı gazetesiydi, bugün ise mahkeme salonundan anlık tweet akıyor. Aradaki fark: Şeffaflık iddiası arttı ama güven meselesi hâlâ yerinde sayıyor.