Ramazan’ın ilk haftası, Kırklareli’nin merkezi ve Lüleburgaz’da itikafa girmek isteyenlerin sayısında ciddi bir artış var. Özellikle Hızırbey Camii’nde akşamdan sabaha kadar süren bir kalabalık dikkat çekiyor. Çoğu gencin gece seccadeyi serip, gündüz ise sosyal medyada “ruhum arınıyor” temalı story paylaşması ayrı bir mevzu.
Bir yandan, itikafı gerçekten bilen ve hakkını veren yaşlılar var. Adam gece üçte cemaate namaz kıldırıyor, sabah ise cami avlusunda çay demleyip Tanpınar’dan, Mevlana’dan bahsediyor. Samimiyet desen tam, gösteriş sıfır. Ama yeni nesil için itikaf, adeta “ruhani challenge” olmuş. Dışarıdan bakınca maneviyattan çok, Instagram’da ‘Konum: Hızırbey Camii’ etiketiyle beğeni toplama yarışı gibi.
Camilerin kapılarına “İtikaf için rezervasyon yapınız” tabelası asılmış. Şehirdeki imamlar da duruma uyum sağlamış, adeta gönüllü hostel yöneticisi olmuşlar. Gece 02:00’de cami avlusunda yemek dağıtılıyor. Menüde mercimek çorbası ve pilav var, arka fonda dua sesleri. Bir yanım “bu işin ruhu başka yerdeydi” diyor, diğer yanım ise insanların bir araya gelip dayanışma göstermesini kıymetli buluyor.
Ama eski sakinlik kalmadı. 2015’te, aynı camide beş kişi sabahlardık; herkes sessiz, herkes derin bir iç yolculukta. Şimdi ise selfie çubuğu ile cami avlusunda poz veren tayfa çoğaldı. Maneviyat, biraz da mahremdir. Kalabalık ve vitrinleşen ortamlar, o içsel derinliği bozuyor.
Bir de şu var: İtikaf, gerçekten sabır, içe dönüş ve sessizlik işi. On saat telefonsuz kalamayan nesil, üç gün boyunca dış dünyadan kopmaya hazır mı? Orası tartışılır. Yine de şehirdeki camiler dolup taşıyor, Ramazan’ın havası değişiyor.
Samimi olanı, samimiyeti bozanı bir arada yaşamak zorundayız galiba. Ama o saf, sessiz, kendinle baş başa kalma hali için; kalabalıktan uzak, gerçekten kendi içine dönülen, gösterişten uzak bir itikaf eski Ramazanlar’da kaldı.
Bir yandan, itikafı gerçekten bilen ve hakkını veren yaşlılar var. Adam gece üçte cemaate namaz kıldırıyor, sabah ise cami avlusunda çay demleyip Tanpınar’dan, Mevlana’dan bahsediyor. Samimiyet desen tam, gösteriş sıfır. Ama yeni nesil için itikaf, adeta “ruhani challenge” olmuş. Dışarıdan bakınca maneviyattan çok, Instagram’da ‘Konum: Hızırbey Camii’ etiketiyle beğeni toplama yarışı gibi.
Camilerin kapılarına “İtikaf için rezervasyon yapınız” tabelası asılmış. Şehirdeki imamlar da duruma uyum sağlamış, adeta gönüllü hostel yöneticisi olmuşlar. Gece 02:00’de cami avlusunda yemek dağıtılıyor. Menüde mercimek çorbası ve pilav var, arka fonda dua sesleri. Bir yanım “bu işin ruhu başka yerdeydi” diyor, diğer yanım ise insanların bir araya gelip dayanışma göstermesini kıymetli buluyor.
Ama eski sakinlik kalmadı. 2015’te, aynı camide beş kişi sabahlardık; herkes sessiz, herkes derin bir iç yolculukta. Şimdi ise selfie çubuğu ile cami avlusunda poz veren tayfa çoğaldı. Maneviyat, biraz da mahremdir. Kalabalık ve vitrinleşen ortamlar, o içsel derinliği bozuyor.
Bir de şu var: İtikaf, gerçekten sabır, içe dönüş ve sessizlik işi. On saat telefonsuz kalamayan nesil, üç gün boyunca dış dünyadan kopmaya hazır mı? Orası tartışılır. Yine de şehirdeki camiler dolup taşıyor, Ramazan’ın havası değişiyor.
Samimi olanı, samimiyeti bozanı bir arada yaşamak zorundayız galiba. Ama o saf, sessiz, kendinle baş başa kalma hali için; kalabalıktan uzak, gerçekten kendi içine dönülen, gösterişten uzak bir itikaf eski Ramazanlar’da kaldı.
00