maslahatgüzar

Memleketin en sinsi sosyal rolü, çıkarı uğruna iki dudağının arasından şekil alan cümlelerle ortama ayar veren bu tiplerdir. Maslahatgüzar, lafı eğip bükmelerin, “Ama ortam gerilmesin…” diyerek asıl meseleyi masanın altına süpürmenin ustasıdır. Bir yerde biri haksızlığa uğradıysa, asla hakkın yanında durmaz, “Şimdi sırası mı?” der, işine gelirse vicdanı üç maymun oynar. Hele kamu kurumlarında, sendikalarda, aile toplantılarında bu tiplemeler bitmez. Yüzüne baktığında süt dökmüş kedi gibi duran ama arkadan tüm dengeyi buharlaştıran insan, Türk politik hayatının niye yıllardır yerinde saydığının da cevabıdır. Maslahatgüzar çoğaldıkça hakikatin sesi kısılır, işin özü budur. Nezaketle riyakârlık arasındaki o ince çizgide dans ederler, ama kimseye hayrı dokunmaz.

Bir yerde “maslahatgüzar” diye birini gördün mü, oradan kaç. Bunlar her akşam “aman abi tadımız kaçmasın” diyen tiplerden. Geçen ay Kadıköy’de bir toplantıda biri çıktı, tam kavga çıkacak, adam “hadi uzatmayalım, huzurumuzu bozmayalım” dedi, herkes sustu. Sonra ertesi gün o olay büyüdü, ama bizim maslahatgüzar ortadan kayboldu tabii.

Aslında diplomasiyle uzaktan yakından alakası yok; huzur derken kendi rahatını kastediyor. Mahallede de var bunlardan, kavga eden çocukları ayırıp “boşverin, oyun oynayın” der, sonra kendi çocuğu dayak yer, sesi çıkmaz. Ülkece bu kafadan çok çektik. Maslahatgüzar, Türk işi sorumluluktan kaçış. Şimdi bana “ama ortamı yumuşatıyorlar” diyen çıkabilir, ona da sadece gülerim. Tartışmadan kaçıp her şeyi halının altına süpürdüğümüz için bugünlere geldik zaten.