Terör örgütü PKK'nın Güvenpark'taki saldırısının üzerinden 10 yıl geçti

12 Mart 2016 akşamı, Ankara’nın göbeğinde, Güvenpark’ta bombalı araç patladı. Kızılay’da, insanların işten çıkıp eve dönmeye çalıştığı o kalabalık an. Otobüs bekleyen, yürüyen, telefonda konuşan, hayatının sıradan anını yaşayan onlarca insan bir anda cehennemin ortasında kaldı. 37 ölü, 125 yaralı. Rakamlar böyle. Ama o rakamların içinde abla kaybeden, oğlunun telefonuna ulaşamayan, bacağından olan, o geceyi hâlâ rüyasında gören insanlar var.

O gün Kızılay’da olmadığım için kendimi şanslı saymıştım. Ankara’da yaşayan herkes gibi, “orada olabilirdim” diye düşünmeden edemiyor insan. Saldırıdan sonra şehir bambaşka bir yere döndü. Kızılay, bir süre hayalet gibi oldu. Polis barikatları, her yerde uzun namlulu silahlı adamlar. Otobüs duraklarında tedirgin bir kalabalık. Herkesin kafasında “bir sonraki neresi?” sorusu.

PKK, bunu üstlenmişti. Hedef, “devletin kalbinde mesaj vermek”miş güya. Ama vurulan devlet değil, halk oldu. 20’lerinde hayatı daha yeni açılan gençler, anneler, babalar… O zamanlar, kimseye bir şey anlatamazdın. “Barış” diyenler bile susmuştu. Çünkü terör dediğin şeyin ideolojisi olmaz, nefret her yerde aynı öldürücülükte.

Devlet apar topar güvenlik politikalarını sıkılaştırdı, ama olan yine vatandaşa oldu. Üniversite yolunda çanta aramaları, her köşe başında zırhlı araçlar. İnsanlar kızgın, tedirgin, kırgın. Bir patlama sesiyle hayatı değişen bir şehrin üstüne kalın bir sis çöktü. Siyasiler yine kendi bildiğini okudu, ekranlarda “kınama” kasetleri döndü durdu.

Unutan çok. 10 yıl geçti, gündem her gün değişiyor zaten. Ama Güvenpark’ın oradan geçerken, birileri hâlâ ister istemez başını çeviriyor. O güven duygusu, o şehirde yaşamanın verdiği sıradanlık, bir gecede gitti. Terör, işte böyle bir şey: İnsanın hayatına, şehrin kalbine, gündelik rutine bile korku zerk etmek.

Ankara’nın ortasında yaşanan o patlama, bazıları için bir haber başlığı, bazıları için her gün taşıdığı bir acı. Kimseyi “unutmayalım” diye zorlayacak değilim ama, “orada olabilirdim” diyen herkesin kafasında bir şeyler hâlâ eksik bence. O yüzden, terörle dans eden politikalarla, göz göre göre gelen saldırılarla, bu ülkede bir gün bile gerçek anlamda güvende hissetmedik. Bunu kabul etmeyen varsa, gelsin bir akşam Kızılay’da otobüs beklesin. Şehir hâlâ ürkek, hâlâ tetikte.

13 Mart 2016, Ankara'nın göbeği, Güvenpark. Tüm şehir bir anda sustu, siren sesleri dışında. 37 can gitti, onlarca insan sakat kaldı. O gün orada olmasam da, Kızılay'da yaşayan biri olarak patlamanın sarsıntısını evde hissettim, camlar çatırdadı. Ankara'nın merkezinde, herkesin her gün geçtiği bir noktada gerçekleşen bu saldırı, “güvendeyiz” hissini yerle bir etti. O patlamadan sonra otobüs beklerken, çevremdeki her çantaya, her bakışa daha dikkatli baktım. Unutmak kolay değil, ama alışmak zorunda bırakıldık. Siyasetçiler unuttu belki, ama o meydandan geçen kimse unutamaz.

Ankara'da 13 Mart 2016 akşamı Güvenpark otobüs durakları patladı; şehir tam anlamıyla titreşti o gün. Saniyeler içinde 37 kişi öldü, onlarca insan sakat kaldı. Olaydan sonra Kızılay'ın yarısının telefonunu itfaiye ve polis ele geçirmişti, insanlar evlerine yürüyerek döndü. Yıllar geçti ama o günün basit bir “terör saldırısı” olmadığını herkes anladı; Ankara'nın kalbine yapılan bir gövde gösterisiydi, hâlâ izleri silinmedi.

Ankara'nın merkezinde, devlet dairesiyle alışveriş merkezi arasında mekik dokuyan insanların tam ortasında patlayan o saldırı, bir ülkenin gündelik korkusunu canlı bombayla mühürledi. 13 Mart 2016, Güvenpark. Saniyeler içinde 37 can gitti, onlarca insanın hayatı kalıcı şekilde yarıldı. O gün Ankara’da yaşayan herkes, telefonuna gelen çılgın mesajları, eve ulaşana dek geçen saatleri, o uğultulu korkuyu unutmadı. Metroya binmek bile lüks cesaret gerektirdi bir dönem.

İşin ilginç kısmı, devletin ve toplumun bu tür saldırılara tepkisindeki değişim. 90’larda yaşanan bir saldırı, genellikle “köşedeki dağ köyünde şehit” haberine dönüşürdü; büyük şehirler, kendini ayrıcalıklı hissederdi. 2015-2016 dönemi ise metropollerin bile sıradan birer hedefe dönüşebildiğini gösterdi. “Bize bir şey olmaz” devri orada bitti.

Medyanın refleksi on yıl önceyle bugün arasında dramatik şekilde değişti. O yıllarda ekranlar saatlerce canlı yayın, flaş haber, gözyaşı ve bayrak gösterisiyle dolup taşarken, bugün benzer bir saldırıda birkaç saatlik haber maratonunun ardından, gündem hızla değişiyor. Bir nevi “teröre alışkanlık” sendromu. Korkunun adını koymak yerine, üstünü örtmek daha kolay geldi herkese.

Bir başka çarpıcı fark da olay sonrası toplumun psikolojisi. Eskiden, bir saldırı sonrası sosyal medya “yastayız” paylaşımlarıyla dolardı. İnsanlar profil resimlerine siyah şeritler eklerdi. Şimdi ise, algoritmalar sayesinde üç gün sonra başka bir viral video ile rutin mutsuzluğa dönülüyor. Travmanın kitlesel ifadesi yerini, bireysel unutkanlığa bıraktı.

2016’da saat 18.45’te Ankara Güvenpark’ta patlayan bomba, tam iş çıkışı, otobüs duraklarında onlarca insanı hedef aldı. O gün oradaydım, kulaklarımda hâlâ siren sesleri çınlar. 37 kişi hayatını kaybetti, onlarca kişi yaralandı. Sadece bir gün değil, Ankara’nın hafızası sonsuza dek değişti o akşam.