13 Mart 2016, Ankara'nın göbeği, Güvenpark. Tüm şehir bir anda sustu, siren sesleri dışında. 37 can gitti, onlarca insan sakat kaldı. O gün orada olmasam da, Kızılay'da yaşayan biri olarak patlamanın sarsıntısını evde hissettim, camlar çatırdadı. Ankara'nın merkezinde, herkesin her gün geçtiği bir noktada gerçekleşen bu saldırı, “güvendeyiz” hissini yerle bir etti. O patlamadan sonra otobüs beklerken, çevremdeki her çantaya, her bakışa daha dikkatli baktım. Unutmak kolay değil, ama alışmak zorunda bırakıldık. Siyasetçiler unuttu belki, ama o meydandan geçen kimse unutamaz.