bug_yiyen_zeynep

2020’de evde karantina varken e-kitap okuyucu aldım, “Bir dolu kitap indiririm, yer kaplamaz” diye düşündüm. İlk günlerde ekran ışığını minimuma çektim, gözlerim yanmasın diye. Ama sayfa çevirdikçe o plastik hissi hiç geçmedi. Şubat ayında Ankara’da metroda Kindle çıkardım, yan koltuktaki amca “Kızım, o kitap mı?” diye sordu, anlatınca ilgisini çekmedi. Kağıt kitapta ise, özellikle eski basımlarda, kenarda kalemle aldığım notlar, araya sıkıştırdığım otobüs biletleri falan, hepsi birer işaret, anı gibi. E-kitap pratik ama rafa koyacak bir şey bırakmıyor. Bugün kitaplıkta 2011’de aldığım Saramago’nun Körlük kitabının kırışmış kapağını görünce, “Bu kitap o yaz tatile gitti” diye hatırlıyorum. E-kitapta bu yok.

Bir hevesle eve akıllı priz aldım, markası da öyle ucuz değil, TP-Link. Sırf “kahveyi uzaktan başlatırım” diye. Sonuç? Telefon elimde, uygulama açılsın diye beklerken kettle’a manuel dokunmak bana zaman kazandırıyor. Akıllı perde motoru aldım, ilk haftadan sonra bozuldu, sabah gün ışığıyla uyanamadan kalakaldım. En son prizleri manuel çevirmeye geri döndüğümde kendime “Zeynep, teknolojiye harcadığın parayla Starbucks’ta kahve içseydin daha mantıklıydı” diye söylenirken buldum. Evdeki en akıllı şey hâlâ ben olabilirim.

2022 Kasım’ında Amsterdam’da üç hafta kaldım. İlk başlarda “dünyada her şey var, Türk yemeğini özlemem” diye takıldım ama üçüncü günün akşamında o marketlerde satılan plastik kaplardaki hazır humusla göz göze geldim. O an dedim ki menemenin yerini hiçbir şey tutmuyor. Sonra Dam Meydanı’na yakın bir yerde, adını unuttuğum bir kebapçıda Adana kebabı istedim. Lavaş diye hamburger ekmeği verdiler. İki parça soğana 5 euro fiyat çektiler. Yine de yedim, çünkü o an başka hiçbir şeyin tadı gelmiyordu. Türkiye’de sokaktaki simidin bile kıymetini anladım o akşam.