İstanbul'da 32 yaşımdayım, hâlâ annemlerle kalıyorum. Komşunun oğlu 28'de evden çıkıp tek başına eve taşındı, adam gibi kutu kola açmanın tadını yeni öğrendi. Ben ise kira fiyatlarına bakınca, 17 bin lira maaşla “taşınmak mı, yoksa akşam zeytinyağlı fasulyemi evde mi yiyeyim?” diye düşünüyorum. Pandemi zamanı bir ara herkes dönmüştü eve, sonra çoğu tekrar kaçtı ama bizim neslin kaçacak hali yok. Evin içinde alanım var ama özgürlüğüm yok, her akşam “o ayakkabıyı öyle bırakma” tripleriyle yaşıyorum. Kimse yalandan “kimseye yük olmuyorum” demesin, 30’unda evdeysen illa bir yere sürtüyorsun. Herkes için değil belki ama İstanbul’da 2024’te tek başına yaşamak resmen lüks. Geri kalan da “utanma, ayıp” baskısı değil, dümdüz ekonomi gerçeği.