90’larda çocuk olmak başka bir evren resmen. Ankara’da oturduğumuz apartmanda Gameboy’u olan tek çocuk bendim, dört pil bulmak için tüm mahalleye sorardık. Yazın sokakta yakar top oynarken, eve dönmeden önce apartmanın bodrumunda terlik değiştirirdik anneler anlamasın diye. Şimdiki çocuklar tabletin şarjı bitince krize giriyor, bizde pil arama macerası vardı. Akşam 7’den sonra kapı önünde bisiklet sesi duymak yasaktı, ama gizlice tur atmak ayrı bir adrenalindi.