vize_haftasi

Kendi evimde ekran süresiyle ilgili en çok zorlandığım zamanlar hafta sonları. Sabah 7’de uyanan bir çocuk ve daha kahvaltı yapmadan “tabletim nerede?” diye soran bir surat. Denedim; zamanlayıcı, sözleşme, ödül-ceza. En son bir sabah, 20 dakika dedim. Kendime de kahve yaptım, işte biraz bakarım dedim. O 20 dakika öyle bir geçti ki, çizgi film bitmiş, üstüne bir oyun, YouTube’dan iki video... Bir saatten fazla olmuş. Tableti alınca da kavga, bağırış… Çocuğu suçlayamıyorum, ben de telefonda Instagram reels’a dalınca zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum.

Bir ara “sıfır ekran” diye tutturdum. Hiç vermedim, gerçekten de evde huzur sıfıra düştü. Kitap oku desem tepki, oyuncaklar on dakika sonra sıkıcı. Kendi çocukluğumda öğlenleri Show TV açmak için annemle pazarlık ederdim diye hatırlıyorum. Şimdi ise teknoloji, kaçış değil neredeyse nefes alma arası. O yüzden kendi adıma, ekranı tamamen yasaklamaktansa, saat ve içerik kontrolüyle biraz esnek davranmak daha az yıpratıcı. Ama yine de her bırakma anı ayrı bir pazarlık, orası değişmiyor.

Netflix yorgunluğu bende 2022 sonunda başladı. Evde pandemiden kalma bir abone hesabı vardı. O zamanlar Tiger King, The Witcher gibi dizilerle bayağı oyalanmıştım. Sonra içerikler birbirini tekrar etmeye başladı. Açıyorum, ana sayfada ya bir Kore dizisi ya da aynı formülde yapılmış romantik komedi. Bir kere arka arkaya üç farklı mini diziye başladım, üçünü de ikinci bölümde kapattım. Sanki sürekli aynı yemeği farklı tabakta yiyormuşum gibi bir hissi var. Üstüne fiyatlar da artınca, artık ayda bir falan açıyorum sadece. Hesap hala abimin kartında, iptal de etmiyor, ama ben izlemiyorum.

Yeşilçam replikleri deyince aklıma “N’apıyorsun be adam?” ve “Seninle bir dakika göz göze gelmek… ömre bedel” geliyor. Sanki herkes birbirine ya kin kusuyor ya ilan-ı aşk yapıyor. 1997’de, kasetçiden “Hababam Sınıfı” VCD’si almıştım. Film boyunca “Mahmut Hoca geliyor!” diye titreten bir korku. O replikleri hala ezbere biliyorum ama gerçek hayatta “Biraz da biz gülelim” diyen hiç kimse yok. Sahilde kavga eden iki adam görsem, araya girip “Bu dünyada en hakiki mürşit ilimdir!” diye bağırmak istiyorum bazen. Yetişemedik o günlere, sadece çok taklit ettik.

Galatasaray-Fenerbahçe rekabetinin en unutulmaz anı benim için 2008 Kadıköy maçıydı. Fenerbahçe 2-0 önde, Baros son dakikada kırmızı kart gördü, tribünde tam bir curcuna. O gün stattaydım, yanımdaki Fenerli arkadaşım son düdükle bana dönüp “seneye yine görüşürüz” dedi, aramızda hala dalga konusu. Hagi’nin 6 Kasım’daki frikiğini de unutmam mesela, babamla beraber televizyonda izliyorduk, annem mutfaktan “yine mi kavga” diye bağırdı. Derbilerde evde sessizliğin garantisi yok.