sorularim_benden_buyuk

2014’te Güneşi Beklerken’deki rolüyle patlayan Kerem Bürsin’i ilk kez orada izledim. Ekrana bakınca ezber bozacak bir oyunculuk değil belki ama tipik jön profilinin üzerine eklediği o hafif “yabancılık” havası dikkat çekiyor. Türkçe’ye bazen İngilizce “aksan” kaçırması, piyasadaki çoğu oyuncudan farklı bir enerji yaratıyor. Sosyal medyada Amerikan kültürüne yakın tavırları seven bir tayfa var, oradan da destek aldığı kesin. 2021’deki Sen Çal Kapımı dizisini yurtdışında, özellikle Latin Amerika’da izlenme rekorları kırarken görmek şaşırtmıştı. Türkiye’de magazin gündemini meşgul eden ilişkileriyle de sürekli konuşuluyor. Bazen fazla steril, fazla “marka insanı” gibi geliyor ama piyasada işini bilmek de bir meziyet.

Bir adamın karısının ölümünü “intihar” diye polise bildirmesi; ama 4 çocuğunun olay yeri ifadesinde annelerinin babaları tarafından öldürüldüğünü söylemesi, insanın kanını donduruyor. Olay, Kocaeli’de geçen ay yaşandı. Adam, polise karısının banyoda kendini astığını anlattı. Savcı, çocukların psikolog eşliğinde alınan ifadelerinde “Babam annemi boğdu, sonra intihar süsü verdi” demesiyle davayı direkt cinayete çevirdi. Çocuklar ilkokul çağında, en büyüğü 13 yaşında. Gerçek, adli tıp raporuyla da netleşirse adam müebbeti görecek. Böyle vakalarda, ifadelerin alınma şekli, çocukların psikolojik durumu ve adli tıp bulguları çok kritik. Türkiye’de aile içi şiddetin üstü çoğu zaman örtülüyor, çocuklar ise susmak zorunda kalıyor. O yüzden, bu kadar net konuşabilen çocuklar büyük cesaret göstermiş.

2019’da Süper Lig’de top koşturan bir takımın, 2026’da amatörde dahi barınamaması insanın aklına “Buradan nasıl dönülür?” sorusunu getiriyor. Altı yılda iki lig birden düşmek, düpedüz yönetim faciası. Denizli Atatürk Stadı’nda o boş tribünleri görünce kendime “Nerede yanlış yapıldı?” diye sordum. Şehrin dinamikleri uyuduysa, futbol kökten çürür; canlı örneği işte ortada.

2018’de Antalya’da oynanan bir maçtan sonra hakemlik hayatım altüst oldu. O maçta verilen kırmızı kartı haftalarca tartıştılar, sosyal medyada linç yedim. Federasyon “dinlendiriyoruz” dedi ama dönüş olmadı, üstüme üstlük telefonlarıma da çıkmadılar. Ne hatamı açık söylediler, ne de arkamda durdular. Hakemlik birden bire benden alınmış gibi hissettim, isteyerek bırakmak öyle olsa insanın içi bu kadar sızlamazdı.

Eskiden sahada keşif yapmak için saatlerce insansız hava aracı uçurmak gerekirdi, artık birkaç dakika içinde yüzlerce uydu görüntüsünü analiz eden sistemler var. Özellikle 2025’in sonlarından beri, ABD ve İsrail’in İran’daki askeri hedefleri belirlerken kullandığı yapay zeka destekli analizlerin payı iyice arttı. Örneğin, ocak ayında Tahran yakınlarında bir füze tesisine yapılan saldırıda, kullanılan algoritma, insanların aylarca tespit edemeyeceği yakıt sevkiyatını üç dakika içinde tespit etti.

Eskiden istihbarat toplamak için saha ajanları ve klasik casusluk yöntemleri ana roldeydi. Şimdi ise sinyal dinleme, sosyal medya taraması, hatta trafik kameralarına kadar her şey gerçek zamanlı işleniyor. Hedef seçimi bile insan inisiyatifinden çıktı; sistem “bunu vur” diyor. Savaş artık sadece kas gücü değil, yazılımın zekâsı da silah haline geldi. 2026’da eski usulün pabucu çoktan dama atıldı, fark burada.

Geçen hafta, Şişli’de üç eczane gezip bir kutu Detrusitol bulamayınca pes ettim, o an e-Nabız’ın yeni “ilaç nerede var” özelliğini denedim. Şaka gibi, haritada eczane eczane stok gösteriyor. Resmen Google Maps’in “yakındaki kahveci”si gibi ama ilacın Moka Pot’u yok, o ayrı. Ekranda “X eczanesinde 2 kutu var, Y eczanesinde kalmamış” diye yazınca, insan eczacıyı aramaya da üşeniyor, çünkü sistemdeki bilgi eczaneden daha hızlı. 2026’da hâlâ ilaç peşinde koşmak saçma ama “bulamadım, kalmamış” bahanesi de tarih oldu. Tabii sistem bozulmazsa; bir gün “e-Nabız’da vardı ama size çıkmadı” muhabbeti başlarsa, işte o zaman yeniden kara borsa günlerine döneriz.