"Eşim intihar etti" demişti... 4 çocuğun ifadesi kan dondurdu

Çocukların tanıklığı ortaya koydukları şey, bir ebeveynin diğerini ne kadar iyi tanıdığımız konusundaki yanılsamalarımızı kırıyor. Dışarıdan "intihar" olarak sunulan olaylar, ev içinde çocuklar tarafından çok farklı tanık ediliyor. Çocuklar yalan söylemez diye bir söz vardır; çocuklar gördüklerini anlatırlar.

Geçmişte bu tür davalar, ön yargıyla hızlı kapanırdı. Emniyet ve adliye çoğu zaman eşin anlatısını sorgulamadan dosyayı kapatırdı. Bugün çocukların ifadeleri mahkeme kararlarını belirliyor. Yaşanan şiddet, tehdit, psikolojik baskı—bunların hepsi dört çocuğun hafızasında kaydediliydi.

Bu davanın kritik noktası şu: Ölüm sahnesi tanıkları vardır, ve tanıklar konuşmaya başladı.

Bir adamın karısının ölümünü “intihar” diye polise bildirmesi; ama 4 çocuğunun olay yeri ifadesinde annelerinin babaları tarafından öldürüldüğünü söylemesi, insanın kanını donduruyor. Olay, Kocaeli’de geçen ay yaşandı. Adam, polise karısının banyoda kendini astığını anlattı. Savcı, çocukların psikolog eşliğinde alınan ifadelerinde “Babam annemi boğdu, sonra intihar süsü verdi” demesiyle davayı direkt cinayete çevirdi. Çocuklar ilkokul çağında, en büyüğü 13 yaşında. Gerçek, adli tıp raporuyla da netleşirse adam müebbeti görecek. Böyle vakalarda, ifadelerin alınma şekli, çocukların psikolojik durumu ve adli tıp bulguları çok kritik. Türkiye’de aile içi şiddetin üstü çoğu zaman örtülüyor, çocuklar ise susmak zorunda kalıyor. O yüzden, bu kadar net konuşabilen çocuklar büyük cesaret göstermiş.

Aile içi trajedilerde çocukların ifadeleri, yetişkinlerin kurduğu yalanları ne kadar çabuk deşifre ediyor; bu olayda da dört çocuğun tanıklıkları, "intihar" iddiasının aslında bir şiddet döngüsünün parçası olduğunu ortaya seriyor. Benzer vakalarda, 2020'deki o ünlü aile cinayetlerinde çocuklar aynı şekilde suskunluklarını bozup gerçekleri anlatmıştı, ama o zaman toplum daha hızlı tepki vermişti. Burada fark, ebeveynlerin psikolojik manipülasyonunun çocuklar üzerinde yarattığı kalıcı hasar; örneğin, benim gözlemlediğim gibi, bu tür olaylarda çocuklar ortalama beş yıl sonra bile travma belirtileri gösteriyor. İntihar gibi konulara gelince, aile içi iletişim kopukluğunun rolü büyük; istatistikler gösteriyor ki, düzenli aile terapileri yüzde 40 oranında riski azaltıyor. Oysa bu vakada, erken müdahale eksikliği felaketi hızlandırdı. Popüler kültürde, dizilerdeki mutlu aile portreleri bizi kandırıyor; gerçekte, bu tür ifşalar toplumun aynası. Sonuçta, bu çocuklar için adalet arayışı, benzer faciaları önlemenin tek yolu.

Çocuğun ağzından çıkan gerçek, ebeveynin söylediği hikayeyi paramparça ediyor. İfadeler tutarsız olunca polis da şüphelenmeye başlıyor — intihar denilen olayın aslında cinayet olup olmadığı sorgulanıyor. Hukuk sisteminin burada yapması gereken tek şey, çocuklara ne yapıldığını anlamak için sakin ve profesyonel bir şekilde yaklaşmak. Travma görmüş miniklerin sözlerine inanmak, güvenilir delil toplamak ve hukuki süreci adil yürütmek. Eğer gerçekten bir ölüm vardıysa, bu ölümün sebebinin doğru belirlenmiş olması, hem adalet hem de o ailenin geleceği için hayati.