pingim_var

2019’da Amsterdam’a gittiğimde klasik Türk damarı tuttu, acıktım mı hemen menüye göz gezdirmeye başlıyorum. Burger, pizza, Uzak Doğu – hepsi var, ama canım bir anda tantuni çekti. Google Maps’te “Turkish food” yazdım, karşıma çıkan ilk mekana koştum. Adı İstanbul Kebab, ama sahipleri Suriyeliymiş. Sipariş ettim, dürüm geldi, lavaş bildiğin karton gibi. İçinde iki parça et, yanında bolca marul. Bir de üstüne ayran istedim, “Ayranımız makineden” dedi, kola gibi basıp verdiler. O an anladım, yurt dışında Türk yemeği aramak kendine işkenceymiş. Senin de başına geldi mi bu tür bir “hayal kırıklığı ziyafeti”?

2019 yazı, Antalya Lara’da üç yıldızlı bir otelde “her şey dahil”e kanıp da gittiğim tatili hâlâ unutamıyorum. Kafamda “Ucuz tatil, bol yemek, sınırsız havuz” hayaliyle girdim ama ilk gün şezlong kapma savaşına girdim. Sabah altıda kalkıp havlu serdim ki yer bulayım diye, millet Formula 1 startı gibi koşuyor. Öğlen açık büfede dönen tavuk kuyruğunda 15 dakika bekledim, tabakta iki kaşık pilav, bir parça tavuk kalmış. O an Jet Fadıl’ın timeshare vaatleriyle kandırılmış gibi hissettim. Yani dışarıda bir kafede oturup 25 lira fazla versem, hem güneşe küfretmeden kahvemi içeceğim, hem insanlıktan çıkmayacağım. Her şey dahil adı üstünde: pişmanlık da dahil. Bir daha ucuz otel avına çıkarsam, bana o sabah altı havlu serme deneyimini hatırlat.

Yabancı bir şehirde güneş batmaya yakın, sokak köşelerinde geziniyorum. Açlık bastırdı mı, insanın gözü önce kendi dilinden bir tabela arıyor. “Turkish Kebab House”, “Anadolu Grill”, ne varsa sıraya dizilmiş; ama içerideki tavuk dönerde anca plastik çatal kadar Türk var. Sanki Türk mutfağı, yurt dışına çıkınca avatarını kaybediyor, karakter slotuna başka bir meta geçiyor.

2018’de Prag’daydım, Old Town’da bir “Börek” yazısı gördüm. İçeri girdim, tezgahın arkasında Slav bir teyze sigara içiyor, böreğin üstü donmuş kıyma gibi. “Bu hangisi?” dedim, cevap: “With cheese and potato, special recipe.” O an böreğin de pasaportunu masaya bırakıp “ben bittiğim yerdeyim” dediğini hissettim. Midemin dibinde bir “annemin böreği” özlemi, üstünde kat kat hayal kırıklığı. Ne zaman bir Türk yemeği peşine düşsem, felsefe okuyorum. Her bulduğum şey, aslıyla arasına bir Schengen vizesi koymuş.

Bunu bir “kimlik krizi” olarak da görmemek elde değil. Kendini Avrupalı zannet, sonra gece 2’de ucuz bir markette yüzde 35 yağlı beyaz peynir ararken bul. Yunanistan’da bir restoranda “Turkish coffee” deyince garsonun bakışıyla, asıl “biz nereden geldik, nereye gidiyoruz” sorusu başlıyor. Gözleme diye önüne lavaş arası humus getiren Polonyalı şef, bana hayatın özünü anlattı aslında: Dışarıda kendini bulmaya çalışırken, içindeki menemen eksikliğine tosluyorsun. Özlemlerimizin de globalleştiği şu dönemde, ben hâlâ sahte kaşarlı su böreğine denk gelince içimde bir yerin ağrıdığını fark ediyorum.

Ben geçen ay ChatGPT’ye “Steam kütüphanemdeki en oynanabilir oyunları sırala” dedim, öyle bir özgüvenle salladı ki sanki Valve CEO’su. “CS:GO oyna” dedi, ben zaten saatlerimi gömdüm, adam hâlâ öneriyor. Bir seferinde “En son hangi film vizyona girdi?” diye sordum, 2022’den örnek verdi, sinema salonu kapansa umuru olmaz. Kimlik numarası, banka bilgisi, güncel hava durumu… Bunları sorduğumda da aynı muhabbet: “Üzgünüm, yardımcı olamam.” Bir kere de “En yakın pizzacı nerede?” dedim, harita servisi gibi davranmaya çalıştı, ama mahallemdeki pizzacının yerini Apple’dan iyi biliyorum ben. Kendi başına bilgi toplayamayan, güncelleme görmemiş, hep güvenli alanında takılan bir botla karşı karşıyayız. Kısacası ChatGPT’ye “bugün ne yesem?” diye sormakla Magic 8 Ball’a danışmak arasında bir fark yokmuş, bunu bizzat test ettim.

Bir gün boyunca internet yoksa, zaman bükülüyor gibi geliyor bana. 2022 yazında, fiber kabloyu iş makinesi kopardı, apartman olarak offline moddayız. Saat sabah 11, gözlerim refleksle Twitter’a kaçıyor, ekranda dönen çember yüklenmiyor. Bir an sonsuz bir boşluğa bakıyormuşum gibi. O gün öğle yemeği normalden iki kat uzun sürdü çünkü yemek yerken telefona bakmak gibi bir lüks yok. Salondaki eski gazeteleri karıştırmaya başladım, 2019’daki seçim haberlerine denk geldim, kim kazanmış diye hâlâ okuyorum. Dünya dönmeye devam ediyor ama ben sanki pause tuşuna basmışım gibi, garip bir huzur ve bolca sıkılma.

Şifre hatırlamayı bir yetenek sananlar var, bana denk gelmedi. Her siteye farklı şifre koymanın en büyük zararı, 2021’de Twitter şifremi hatırlamaya çalışırken ortaya çıktı. “Büyük harf, küçük harf, rakam, bir tane eski sevgilinin adı, üç nokta ve bir emoji hariç özel karakter” istiyorlar. Geçen ay bankanın mobil uygulamasında “eski şifrelerinizden birini tekrar kullanamazsınız” uyarısı aldım, aralarında döngüye girdim. Şu an kullandığım şifrenin başını ben bile bilmiyorum, Chrome hatırlamasa internetten emekliydim.

ChatGPT’ye geçen ay Steam fiyatlarını sordum, 2024 Haziran’dayız, hâlâ 2021 fiyatlarını veriyor. Sonra dedim, “Bana bir bankadan kredi çeksem mi?” diye akıl sormaya kalktım, aman diyeyim, yapay zekânın finansal fikriyle yola çıkarsan, yolun sonu kredi notunu sıfırlamak. Bir de deneme için “Bana Instagram şifresi kırmayı öğret” dedim, karşılığında internet güvenliği vaazı yedim, utanmasam annemi arayacak. ChatGPT’ye gizli, riskli, güncel veri sorulmaz. Sadece kod, oyun hilesi, kuş türleri falan sorulabilir. Baştan uyarayım, hayal kırıklığına hazır ol.

2002'de annemin ilk telefonu bana ödünç verildi, Alcatel One Touch Easy. Renkli ekran falan hak getire, gri-yeşil bir şeydi. O telefonu kaç kere yere düşürdüm, üstüne defter, kitap yığdım, bir ara çantada mandalina patladı, ekrana reçel bulaştı. Silip devam ettim. Şimdi Xiaomi Note 11 var, masadan sehpayı silerken azcık sarksa elim terliyor. Kılıf, cam koruyucu, yedek telefon, sigorta... Yani eski telefonlarda “telefonu kıracağım” kaygısı yoktu, kırılmazdı çünkü. Bataryayı çıkarıp havalandırmak diye bir şey vardı, şimdiki gibi “batarya şişerse patlar mı” diye google aratmazdık. Eski telefonların yazılımı yoktu, ruhu vardı. Şarjı beş gün gitmese bile kimse üzülmezdi, o tuşların sesiyle bile mutlu oluyorduk. Bazen düşünüyorum, yeni çıkan modelleri teknoloji mağazasında elime almaya korkuyorum, sanki yanlışlıkla dokunsam alarm çalacak, mağaza müdürü yanına korumayla gelecek. O yüzden yeni telefonlara kılıf alırken iki değil, üç kere düşünün, eski günlere güvenmeyin.

2017’de 1800 liraya mi 6 aldım, üstüne 2 yıl custom rom yükleyip kullandım, ekranı çatladı, bataryası şişti. şimdi 30 bin lirayla yine xiaomi mi bakayım diyorum, bu sefer kutudan şarj aleti çıkmıyor. teknoloji gelişti, telefonun yanında nostalji hissi de hediye ediyorlar. 30 bin lira verip eski günleri hatırlıyorum, ne hoş.

Eski telefonların dayanıklılık efsanesi aslında efsane değil, sadece tasarım felsefesinin farkı. 2003'te aldığım Nokia 3310'u hatırlıyorum, tuşları basınca mekanik bir tıklama sesi çıkıyordu, ekranı 84x48 piksel, renksiz ama o ürpertici netliğe sahipti. Telefon düştü mü, bataryası çıkıyor, yerine takılıyor, devam ediyordu. Bir keresinde su bardağına düşmüştü, sadece bataryasını çıkartıp kuruladık, iki gün sonra yeniden canlandı. Şimdi iPhone'lar ise cam ve metal şaheserler, ama bir metreden düşerse harita çıkıyor. Eski telefonlarda malzeme ucuz ama sağlam, tasarım sade ama işlevli. Yeni telefonlarda her santimetre optimizasyon ve estetik, ama kırılmaya programlanmış. Ürün ömrü kısaltılmış, yeni model satmak için. Eski telefon kullanıcısı cihazını tamir ederdi, şimdi ise değiştiriyor.

2018 yazıydı, kuzenimin oğlu Can'a tabletten çizgi film açmamı istediler. O an fark ettim, bir elimde kumanda, diğerinde kahve, modern çocuk yetiştirmenin ikilemine direkt düşmüşüm. Ekrana izin vermezsem, "anne-baba baskısı", verirsem "zombileşmiş çocuk" sendromu. Felsefe dersi gibi: özgürlük mü, sınır mı, hangi arada denge tutturulacak? Uzaktan bakınca “20 dakika izlesin, sonra bırakır” teoride güzel ama pratikte Can YouTube algoritmasını benden iyi çözüyor. Kapanış vaktinde karşıma Kant çıkıyor sanki: "İnsan iradesiyle mi bırakmalı, yoksa dışsal otorite mi?" Ben de en sonunda tablette zamanlayıcıyı açıp, sorumluluğu makineye attım. Ekran kapanınca suçlu tablet, ben masum. O gün ev ahalisinden bir felsefe profesörü çıkmadı, ama tablet bir miktar filozof oldu.

Kodlama öğrenip kariyer değiştirenler… Evet, o meşhur LinkedIn başarı hikayeleri. Altı ayda full stack developer olup yazılımda yeni bir hayat kuran insanlar. Bunu anlatırken arka planda loş ışık, bir kupa kahve, “Hayallerinin peşinden koştum” postu. Bir keresinde 2022’nin başında, Ankara’da bir coworking’de yan masada bir adam gördüm. Adam, bankacılıktan istifa edip yazılım kursuna başlamış. Dört ayda Python’u, JavaScript’i, React’i yutmuş. Ben üç yıldır kod yazıyorum, hâlâ eski projelerime bakınca gözüm kanıyor, adam ise “ben artık backendciyim” diyor. Sorsan, önce Udemy’den, sonra da TikTok’tan öğrenmiş.

Bu işin büyük kısmı sabır, azımsanmayacak kısmı da şans. Kod yazmak maraton, ama millet sanki 100 metre koşusu gibi anlatıyor. Herkes sanki bir gecede developer olmuş. Ben geceleri debug yaparken, millet “geçiş çok kolay ya, bootcamp var gir” diye gazlıyor. Gözden kaçan detay: Hiçbir bootcamp “ilk işinde 20 bin TL maaş garantisi” vermiyor, ama LinkedIn’de herkes junior developer olup Dubai’ye taşınıyor. Şaka gibi.

E-kitap okuyucu aldığımda 2020 kışıydı, karantina döneminde herkes gibi teknolojiye sarıldım. Tam 12 kitap sıkıştırdım cihazın içine, allahtan şarjı bitmiyor. Ama itiraf edeyim, basılı kitapların raflarda yan yana dizilişini izlemek bile başka bir keyif. Kitap fuarlarında kalabalıkta kolum ağrıyana kadar poşet taşımışlığım var, sırf o kitap kokusu eve gelsin diye. E-kitap güzel, hafif, taşıması kolay ama çocukken çizdiğim kenar notlarını, kahve lekesini, kitap ayracını bulunca yüzümdeki sırıtışı o cihazda göremiyorum. Kütüphanemde 200’den fazla kitap var, her biriyle ayrı bir anım olmuş, e-kitapla ısınamadım.

Akıllı cihazlar konusunda ben de 2019'da karar verdim. O sene Kasım ayında bir teknoloji mağazasında geçirdim saatleri. Satıcı bana akıllı ev sisteminin hayatımı değiştireceğini söyledi. Ben de inanıp evde bütün standart cihazları değiştirdim. Buzdolabı, ışık, klima, hepsi birbirine bağlı olacaktı. Kurulum sırasında internet kesildi, tüm sistem dondu. Teknikçi geldi, 8 saat uğraştı. Sonra eski daire arkadaşım ziyarete geldi, sadece ışığı açacağım diye telefonda uygulamayı açıp 4 sayfada dolaştım. O da gülüp "Şu düğmeyi bas" dedi. Şu düğme vardı, yani.

Gerçek sorun şu: ben nostaljiklik yüzünden değil, pratiklik yüzünden eski sistemleri seviyorum. 2007'de babamın evinde mekanik termostat vardı. Kış gelince onu 22 dereceye ayarlıyordun, bitti. Akıllı termostat ise hava durumunu öğreniyor, dış sıcaklığa göre kendi başına karar veriyor. Sonra saat 3'te uyandım, ev 16 derece. Uygulamada baktım, sistem "verimlilik" için evi serinletmiş. Ben de kalkıp manuel moda aldım. İnterneti kapatıyorum, cihaz işe yaramıyor. Neden varsa, anlamıyorum.

Veri gizliliği de ayrı bir konu. Bu cihazlar şirketlere bilgi satıyor. Samsung buzdolabım hangi saatte ne yediğimi biliyor. Tarihte hiç böyle bir şey olmadı. Daha garışı, yazılım güncellemeleriyle cihazlar bazen işlevlerini kaybediyor. Bir güncelleme yaptıktan sonra termostat artık eski modunda çalışmıyor. Satın almadığım bir özellik eklenip, aldığım özellikleri kaldırıyorlar. Buna teknoloji diyorlar ama ben buna yıkıcılık diyorum.

Benim için İstanbul’da toplu taşıma, bir tür sabır testi gibi geçiyor. Geçen ay Mecidiyeköy metrobüs durağında, sabah 07.30’da turnikeden geçmeye çalışırken bir adam bana omuz attı, kahvemi döktüm. O kalabalıkta yere düşeni kimse takmıyor, herkes gözüne bir hedef seçip o yöne saldırıyor. Gece 11’de aynı hatta dönerken de bu sefer şoför, bir anda fren yaptı. Dengeyi kaybedip yaşlı bir teyzeyle göz göze geldim, ikimiz de acı içinde ama sessiz kaldık. Her seferinde, “Bugün hangi macera?” diye düşünüyorum, çünkü durakta beklerken bir bakıyorsun bir adam bağıra çağıra telefonla konuşuyor, arka tarafta başka biri çantasında ekmek bıçağı unutmuş, güvenlik sırf uğraşmamak için bakmıyor bile. Toplu taşıma bence Türkiye’de bir çeşit hayatta kalma simülasyonu.

Çocuğa tablet veriyorum, saat 7 akşam. "20 dakika" diyorum ama biliyorum 40 olacak. Saat 7.30'da çıkarmaya çalışınca "5 dakika daha, çok önemli" diye ısrarcı oluyor. Ben de işim var, evde başka işler var, pazarlık etmeye gücüm kalmıyor. Saat 8'e kadar uzuyor. Yatış saati geçiyor, çocuk uyku düzeni bozuluyor, sonra sabah uyandırmak cehennem oluyor.

Ama gerçek şu: hiç ekran vermemek mümkün değil. Özellikle kış aylarında, 6 saat dışarı çıkamamışsın, çocuk evde duvara tırmanıyorsa tablet vermek normal. Sorun, sınırı koyamadığımda başlıyor. Benim sorunum değil çocuğun.

Geçen ay bir karar aldım. Tablet saatini değil, uygulamasını sınırladım. YouTube'u silip sadece Khan Academy Kids ve Duolingo bıraktım. Çocuk ilk gün "nereye gitti?" dedi. İkinci gün alıştı. Hâlâ tablete meraklı ama 25 dakika sonra sıkılıyor, kendi istemiyle bırakıyor. Pazarlık yok. Yatış saati problemim de kalmadı.

Ekranı şeytanlaştırmak saçma ama kontrolsüz bırakmak da. Benim için çözüm, içeriği ve süresi baştan kısıtlamak oldu. Çocuk, sınırın nerede olduğunu bilince pazarlık etmiyor.

Evdeki akıllı cihazların büyük kısmı bana göre "akıllı" değil, daha çok sabır testi gibi. 2023 yazında Philips Hue ampul aldım, 800 lira. Amacım uzanırken ışığı kapatmak. Sonra Wi-Fi gitti, geceyi disko gibi yanıp sönen ışıkla geçirdim. O kadar uğraştım ki normal anahtarın kıymetini anladım. Kahve makinesine uygulama indir, tost makinesinin yazılım güncellemesini bekle, fırına Bluetooth bağla… Eski tost makinesiyle 30 saniyede iş bitiyor. Akıllı cihazlar evdeki tembelliğime tembellik kattı, ama hayatı kolaylaştırdığı falan yok.

ben 2017’de python’la başladım, çünkü internette “en kolay yazılım dili” diye gazladılar. udemy’den bir kurs aldım, 35 lira verdim. editör olarak pycharm’ı indirip, print(“merhaba dünya”) yazınca kendimi bill gates zannettim. kitap falan açmadım, stackoverflow’dan kopyala-yapıştır kültürüyle ilerledim. hala aynı kafadayım, kimsenin kitabını elime almadım.

Eski telefonların dayanıklılığı denince aklıma 2003 yazı geliyor. O zamanlar elimde Siemens C55 vardı, ekranı mavi arka aydınlatmalı, tuş takımı lastik gibi. Plajda oynarken cebimden düştü, üstünden bisiklet geçti, telefonun sadece pil kapağı yer değiştirdi. Şimdi elimdeki Xiaomi’yi koltuktan yere düşürdüm, ekran köşeden çatladı, parmak izimle beraber ruhumu da aldı götürdü. O zamanlar tek derdimiz şarj biter mi, şimdi ise “kılıfı var mı, ekran filmi var mı, yoksa garanti dışı mı kalacak” diye hayata felsefi yaklaşmamız gerekiyor. Eski telefonların gerçekten bir ruhu vardı, şimdiki akıllılar ise bana güven vermiyor, bildiğin pamuk ipliğine bağlı teknoloji.

Basılı kitap okuyorum çünkü e-cihaz ekranında okuduğum şeyin yarısı beynimde kalıyor. 2017'de Kindle aldığımda çok heyecanlanmıştım, taşıması kolay diye. Üç ay kullandım, sonra fark ettim ki bir sayfayı bitirip bir sonrakine geçerken ne okuduğumu zaten unuttum. Ekran kapalı olunca ilerleme yüzdesi de kaybolup gidiyor, o da ayrı bir rahatsızlık.

Basılı kitapta sayfanın kalınlığını, kâğıdın hissini, sağ tarafta ne kadar kaldığını beden hafızanla biliyorsun. Parmaklı çevirdiğin sayfalar beyne "ilerliyor musun" diye soru sormuyor, direk gösteriyor. Pandemi sırasında eve kapandığımda Kindle'a geri döndüm, pratiklik güzel ama iki ay sonra hiçbir kitaptan bir şey hatırlamadığımı gördüm.

Şu anda tekrar basılı. Daha yavaş ilerliyorum, ama okuduğum roman karakterlerinin isimlerini en azından biliyorum.

e-Kitap ve basılı kitap meselesi bana hep Matrix’teki kırmızı-mavi hapı anımsatıyor. 2020’de COVID karantinası sırasında, teknolojinin şefkatli kollarına teslim olup bir Kindle aldım. Yüzlerce kitap cebe sığdı, pil bitmek bilmedi, sabaha kadar ekranın ışığında gözlerim kurudu. Ama basılı kitapta, sayfa kenarına kendi el yazımla not almak var. 2001 baskısı bir Orhan Pamuk romanında, başka birinin çizdiği altı çizgilerle karşılaşmak var. E-kitapta font büyütüyorsun, sanki kitap değil, sunum slaytı okuyorsun. Felsefesi de burada işte: Kağıttan okumak, zamana direnmek gibi bir şey. Dijitalde ise okuduğum kitaplar, kitaplığa değil, buluta gömülüyor.

İlk altı ayda mutfağı paylaşmayı öğrenmek zorunda kalıyorsun. 2021 yazında, bulaşık makinesine tabakları nasıl koyduğum yüzünden, üç gün boyunca salonda “sessiz sürgün” yedim. Misafir geldikten sonra kalan kekin kim tarafından yeneceği konusu ise hâlâ çözülemedi. Annemin eski fincan takımı rafta süs, ama Ikea kupa savaşı her sabah mevcut. Akşam televizyonun kumandasını kaybedip, birbirimize “sen aldın” bakışı atmak da işin bonusu. Evliliğin asıl nostaljisi, her yerde iki kişilik çorap çıkmasında saklı.

Ben evlendikten dört ay sonra, evin üç köşesinin neden sürekli tozlandığını, kimin buzdolabına sadece yarım limon bırakıp kapağını kapattığını ve çöpü kimin çıkaracağını bir türlü çözemediğimi fark ettim. Herkes evlilikte aşkı, bağlılığı anlatıyor ama kimse bankamatik şifresini değiştirmeye üşendiği için eski sevgilinin doğum günüyle yıllarca yaşamayı anlatmıyor. Mesela geçen kış, kaloriferin derecesi yüzünden bir haftalık sessiz film oynadık evde. Misafir gelince klasik “biz hiç tartışmayız” yalanı var tabii, sonra biri kapıyı kapatınca soğukta kalan diğerinin bakışı insanı yüzyıllık Osmanlı veziri yapıyor. Şu an mutfakta üç gün önce açılmış zeytin kutusunu kim kaldıracak, hala bilmiyorum.

Akıllı saatle tanışınca kolumda bir koç, bir patron, bir de sağlık memuru taşıdığım hissi geldi. Sabah 8'de titreyerek uyandırıyor, sanki İstanbul trafiğinde alarm sesiyle kabus görememek büyük kayıp. Bildirim yağmuru ayrı dert, WhatsApp’tan “merhaba” gelsin, hemen kolum titriyor, kalbim de nabız takibine bir şeyler ekliyor. Yürüyüş hedefi tutmazsa suçluluk duygusu, tutarsa “helal olsun” diyen bir saat var karşımda. 2022’de iş yerinde toplantıdayken mesaj geldi, saate bakayım dedim, patron da bana baktı. Akıllı saat kolumda, ama stresim cebimde geziyor. Teknolojinin bana kattığı şey: Uyku takibiyle sabahları yorgun hissetme garantisi. Daha ne olsun.

Benim en büyük tatil pişmanlığım, şu meşhur “tatilde her şey serbest, ne istersem yapacağım” gazına gelip 2019’da Antalya’da zaman yönetimini komple çöpe atmamdı. Gidiş o gidiş, beş gün diye planladığım kafa dinleme operasyonu üçüncü günde “ben niye buradayım?” sorgulamasına dönüştü. Otelin havuz başında, sabah 10’da açılan su kaydırağında 30 yaşında sıraya girmişim. Önümde çocuklar, arkamda bağıran anneler. Bir yandan telefonum çalıyor, patron bir şey soruyor. Yani tatil dedikleri şey, şehirdeki trafiği havuz kenarındaki flip-flop sesiyle takas etmekmiş.

Bir de “tatilde erken kalkıp gün doğumunu izleyeceğim, tüm günü dolu dolu geçireceğim” yalanı var. Alarmı sabah 6’ya kurdum, bir kere bile uyanamadım. İki gün boyunca, kahvaltı salonunun son saatinde aç gibi tabak doldurup, öğleden sonra sattığım “şehir turu”na gitmedim diye içim içimi yedi. O şehir turu da, otelin önünde 45 dakikalık sıcakta beklemeyle başlıyor, rehber megafonla “sağda cami var, solda kale var” diye bağıra bağıra tarihe savaş açıyor. Ben ise, “keşke bu parayı Steam indirimine gömseydim” diye içimden geçiriyorum.

En vurucu an ise, dönüş yolunda valizimle havalimanı otobüsünde, herkes “yine olsa yine gelirim” diyor. Ben tek kelime etmiyorum, kafamda kalan tek şey otel odasındaki klima kumandası. Tatilde en çok pişman olduğum şey, şehirden kaçarken aynı rutini bavula sığdırmak. 2019 Antalya, 34 derece, sıfır deniz, maksimum pişmanlık.