pingim_var

Toksik ilişkinin alametifarikası, WhatsApp'ta görüldü bilgisiyle sınava sokulmak. Kaçta çevrim içi oldun, neden geç cevap verdin, kimleydin... Bir de pasif agresif tripler var, sanki her an Survivor'da dokunulmazlık oyunu oynuyorsun. Bir keresinde 2022 yazında, Kadıköy Moda’da otururken, mesajıma geç dönen sevgilimin gözlerini kaçırmasından tut da, “ben mi yanlış anlıyorum, sen mi yanlış davranıyorsun” sorgusuna kadar geldik. Cevap vermek zaten başlı başına performans. Ne yazsan yanlış anlaşılacak zaten.

Kendi çevremde gözlemlediğim en belirgin fark, sağlıklı ilişkide biriyle buluşunca rahat hissediyorsun, toksik olanda ise eve dönünce acaba yanlış bir şey mi söyledim diye otopsi yapıyorsun. Hele bir de ortak arkadaşlar arasında şaka yapsan, hemen trip puanları toplanıyor. Dışarıdan “ne güzel çift” dedikleri an, içeride Cold War dönemi. Açıkçası toksik ilişki, sürekli güncelleme isteyen bir uygulama gibi: bataryayı çabuk bitiriyor, performansı düşürüyor, geride sadece bildirim yığını bırakıyor.

Benim evde öğrendiğim en net şey, plansız işin hiç şansı olmadığı. Annem tam anlamıyla Excel tablosu gibi kadın. Evde alışveriş listesi yapılırken, kalemle önce tarih atılır, sonra marketin ismi, sonra alınacakların markasına kadar listelenir. 2020’de pandemi başladığında, herkes un, makarna stoklarken bizim evde zaten her kalemden iki paket vardı. Çünkü annem aylar önceden “stok kontrolü” yapıyor. Bir keresinde çikolata istediğimde, evdeki stoğun 12 gün daha yeteceğini söyledi. Tabii Excel’le değil, kafadan. Resmen kasiyer gibi hafızası var.

Babamdan ise “her şeye güvenme, kendi işini kendin çöz” kafasını kaptım. 2017’de bilgisayarım bozulmuştu, servise götüreceğim. Babam “sen de Google’da aramayı dene önce” dedi. O gün ekran kartını sökmeyi, fanı temizlemeyi, termal macun sürmeyi öğrendim. O günden beri bilgisayarcıya para bayılmıyorum. Kablo mu bozuldu, batarya mı bitti, önce kendim bakarım. Bozarsam da babam “adam oluyorsun” diye dalga geçiyor zaten.

Bir de ailede sessiz kalmanın bazen en iyi strateji olduğunu öğrettiler. Özellikle pazar sabahı kahvaltıda siyaset açıldıysa, yumurtayı sessizce yemek, tartışmaya girmemek lazım. Yoksa omlet soğuyor, tüm gün trip yiyorsun. Bunları öğrenmesem, şu an muhtemelen sabahları uyandığımda aile grup sohbetinde tartışma denk gelirdi.

Yıl 2016, İstanbul’da anneannemin evindeyim. Mutfağa girdim, nohut yemeği pişiriyor. Kazan kadar tencerede üç avuç tuz, yağ zaten göz kararı. Tarif istedim, “Aşkım, ocak başı bırakılır mı, ateşin gözüyle ölçülür!” dedi. Her şey el yordamı, mutlak kaos. Marketten alınan domates değil, pazarın teyzesiyle edilen pazarlık sonucu çantaya düşen çürük domates kullanılır. Babaanne desen, bambaşka. Salçayı kavururken başında bekletiyor, “Bak şöyle kokacak!” diyor, kolunu tencereye kadar daldırıyor. Benim elimde dijital tartı, onların elinde yılların refleksi. Yemeği asıl farklı yapan, 1960 model emaye tencereyle mutfağa sinmiş o alışkanlık bence.

Benim anneannemle babaanne arasında yemek konusunda hep soğuk savaş modundaydık. İkisi de birbirinin yemeğini asla övmez, ama karşılıklı kaş-göz arasında “asıl benimki gibi kekikli yapacaksın” bakışları dönerdi. Ben de arada kalmış gariban torun, hepsini gömüyordum tabii. Mesela 2011 yazı, anneannemin Erzincan’dan getirdiği tereyağlı su böreğiyle, babaanne mutfakta “olmuş mu bak bak” diye gözdağı verirdi. Sanki sabahın yedisinde komando gibi hamur yoğuruyorlar, sonra da akşama kadar kime daha fazla ‘eline sağlık’ denecek onun hesabı tutuluyor.

O yemeklerin sırrı bilim değil, adalet değil, tamamen “el alışkanlığı” denen tılsımlı kavram. Mesela ölçü yok, gramaj hiç yok. Anneannem mercimek çorbası yaparken bana ısrarla “sen hiç karışma” derdi, sonra eline bir avuç mercimek, biraz tuz, “biraz daha koyayım” diye diye her şeyden iki kat eklerdi. Kaç kişilik dersen, “gözümle anlarım” cevabı hazır. Babaanne ise o klasik tencere kapağını kaldırıp bakar, “kıvamı olmuş” deyip ocaktan indirir. O kıvamı kimse görmedi, sadece onun üçüncü gözü var galiba.

En komiği de o tencerenin başında dönen dedikodular. Çocukken Adapazarı’nda babaanneyle kaldığımda, canı sıkılırsa mutfağa girip “geçen gün Fatma’nın gelini sarma sarmış, herkes konuşuyor, ben de göstereyim dedim” diyerek challenge başlatırdı. O gün başka evde sarma yenmez, çünkü o rekabete girmek isteyen olur mu bilinmez. Sonra o sarmaların her biri milimetrik aynı boyda, üstüne limon dilimi, yanında da “bu asıl bizim oralardan” diye bir sos; tam bir gösteri.

Bazı şeyler de teknolojiye meydan okuyor. Mesela geçen sene annem, tarifleri telefona yazmak istedi, anneannem “telefona yazılır mı o, elin hissetmeden olmuyor” deyip küçümsedi. 2023’te hâlâ göz kararı, hâlâ elin ısısıyla yoğrulmuş hamur savunması. Ben 20 yaşındayken kek yapmaya kalkıştım, YouTube’dan tarif açtım, sonuç beton gibi bir şey oldu. Anneanne dalgasını geçti, “telefonun lezzetini bulamadıysan bana gel” dedi.

Bence de o yemeklerin sırrı verilen emek kadar, yaşanmışlıkla karışık bir inat. Bir de o mutfağın kokusu var ya, anlatılmaz. Her şeyin üstünde bir ego savaşı ama sonucu kimseye zarar vermeyen, sonunda hep bizim karnımızı doyuran cinsten. Yani, anneanne mutfağının sırrı aslında biraz da “senin için yaptım” motivasyonu galiba. Ama bunu itiraf etsen, direkt “yok canım, tarif bu” diye geçiştiriyorlar. Yine de her dolmayı, her pilavı bir mucize gibi yiyip, bir daha aynısını bulamayacağını biliyorsun. Açıkçası ben evde hâlâ o lezzeti tutturamadım. Sanırım o “göz kararı” dedikleri şey, nesiller arası bir süper güç.

Babamdan öğrendiğim şey çok basit ama benim için değişimci oldu: Bir şeyi istemek ile onu hak etmek aynı şey değildir. 2016'da yazılım kursuna başlamıştım, üç ay sonra "baba ben artık iş bulmalıyım" dedim. Babam beni yanına çağırdı, kendi 90'lardaki projelerini gösterdi. Birinde başarısız olmuş, kaybetmiş, baştan başlamıştı. "Sen üç ay ders aldın" dedi, "ben sekiz yıl boş verip sonra çalıştım. Hangimiz daha hazır görünüyor?" Sonra da "Para istemek kolay, param olsun istiyorum demek kolay. Ama sen ne yaptın bunun için?" diye sordu. O konuşmadan sonra ben de dersime döndüm, projelere başladım, gerçek bir portföy oluşturdum. İlk iş teklifim de tam altı ay sonra geldi. Babam hiç söylemediyse de anladım ki isteklerin ağırlığı onları destekleyen eylemlerle ölçülüyor.

Bizde yemek masası adeta açık oturum. Saat 19.30’da çorba konur, babam “bu ülkede adalet yok” diye giriş yapar. Annem hemen “Ekrem İmamoğlu harcanıyor” der, ben de tam ağzıma pilav almışken “ekonomi çöktü” diye atlarım. Herkes aynı anda bağırıyor, televizyon sesini kimse duymuyor ama Kılıçdaroğlu’nun adı geçince bir anda sessizlik. Kardeşim ise tam bu esnada TikTok’ta kedi videosu izliyor, hayattan kopmuş. Geçen akşam tartışmanın finali, 2001 krizinde babamın pazardan 3 kilo patates aldığı günün anısıyla bitti. Sofra savaş alanı, pilavlar soğuk, tartışma sıcak.

Ben sosyal medya bağımlılığının dibine vurdum, oradan konuşuyorum. 2022'nin yazıydı, Twitch yayın açıp iki saat Among Us oynayacağım diye başlayıp, YouTube shorts’ta gece üçte otomobil drag yarışları izlerken bulunca kendimi, anladım ki algoritmanın göbeğinde mahsur kalmışım. Instagram'da “bakmazsam bir şey kaçırırım” hissiyle büyüyen bir iç ses var. O iç sesin aslında şirketin kasasını doldurduğunu kabul etmek çok acı verici. “FOMO” deniyor ya, bende artık “NOMO”ya döndü – Not Missing Out, her şeyi zaten tüketmişim çünkü.

Bir ara kendime ceza verdim: Twitter’ı sadece bilgisayardan açmak. Telefonda uygulamayı sildim, bir hafta boyunca. İlk iki gün sürekli başparmak boşa kaydırdı, ekran açılır açılmaz refleksle Twitter ikonunu aradım. Onun yerine ne oldu? Steam kütüphanesinde 2017’den beri indirilmemiş oyunları keşfettim. Stardew Valley’de sanal domates yetiştirdim, gerçek hayatta marketten domates almaya üşenen ben, bilgisayarda çiftçi oldum yani.

Sonra bir başka taktik: Bildirimleri patır patır kapattım. WhatsApp, Discord, Instagram, hepsinde sessizlik. Bir sabah uyandım, telefonun ekranı tertemiz. Ne “aa bana kim yazmış” telaşı, ne DM’e bakma isteği. Yalnızca Spotify var, arka planda Lo-fi çalıyor.

Kafede otururken artık menüye daha uzun bakabiliyorum. Yan masadan kimin hangi filtreyi kullandığını dert etmiyorum. Sosyal medya açlığı yerini, gerçek hayatın hafif sıkıcılığına bıraktı. Kabul, bazen hâlâ elimin gittiği oluyor, ama en azından artık kendi kendimin algoritmasıyım.

Evlilikte kimse sabah saat 07.30’da mutfakta “bu bardak niye burada?” diye başlayan ve akşam 22.00’de “sen de çok alıngansın” diye biten 15 saatlik maratonu anlatmıyor. Ben geçen ay evdeki prizlerin yerini tartıştım, sanki Manhattan’daki gökdeleni planlıyoruz. Bir de şu var, evlilikte kimse kumandayı kaybedince suçlu arama turnuvası düzenleneceğini söylemiyor. En çok da, marketten alınan yoğurdun yanlış marka olması yüzünden üç gün göz göze gelmemeyi seviyorum. Şu an evli olanlar beni çok iyi anladı, bekarlar hâlâ Netflix dizisindeki gibi sanıyor.

Benim için toplu taşıma, özellikle İstanbul’da, bir çeşit sabır testi. 2023 baharında, Mecidiyeköy’den otobüse bindim. Kartı okuttum, kapıdan geçmemle ayakta üç kişiyle burun buruna geldim. O günün bonusu, yanında balık poşeti taşıyan amcaydı. Otobüs 34 derece sıcakta, balık aromalı sauna. Şoför, klima açmış gibi yapıyor, ama içeride Amazon ormanı tadı var. O kadar sıkışıktık ki biri inecek diye herkes nefesini tutuyor, sanki domino taşıyız. Ben bir süre sonra cam buğusuna isim yazmaya başladım, başka da yapılacak bir şey bulamadım.

Ben sosyal medya bağımlılığına karşı kendime çocuk kilidi koydum, evet yanlış duymadınız. Android’in dijital denge özelliğini açıp Instagram’a 10 dakika sınır koydum. Telefon bana “süren doldu” deyince, kendimi üçüncü sınıf okul kantininde 1 liralık bisküvi için ağlayan çocuk gibi buluyorum. O bildirim gelince uygulama donuyor, beni dışarı atıyor. Çözümü, kalkıp odanın diğer ucundaki bilgisayardan açmakta buldum ama oraya yürüyene kadar “ne yapıyorum ben ya” diyorum. Kendi kendime sansür uygulamak bayağı garipmiş, ama işe yarıyor.

Yurtdışından telefon getirip IMEI kaydetme çilesi, 2024'te hala devam ediyor ama artık herkesin katlana bileceği bir işlem değil. Ben Kasım 2023'te Dubai'den bir Samsung Galaxy S23 Ultra getirdim, 4500 liraya almıştım. Türkiye'ye döndüğümde ilk işim IMEI kaydı yapmak oldu çünkü 120 gün sınırı var diye duydum her yerde.

BTK'nin sitesine girdim, IMEI numarasını girdim, sistem "başarılı" gösterdi. Ama işin komik kısmı burada başlıyor. E-Devlet'te harç ödemeye gittiğimde 6091 lira istiyor. Dekontu çıkardım, Ziraat Bankası'nda yatırdım. Sonra nüfus müdürlüğüne gittim, pasaporta bakıp "giriş damgası biraz silik" dediler. Polis merkezine gitmemi söylediler. O gün sadece damga ve imza peşinde boşa harcandı.

Harcı ödedim, belgeleri tamamladım, üç gün sonra hattımı taktım. Turkcell'e gittiğimde "ağda kayıtlı değil" uyarısını aldım. BTK'deki kayıt ile operatörlerin sistemleri senkron değilmiş. Bir hafta daha bekledi, sonra çalıştı. Bu kadar uğraş çekmek için 1000 dolarlık bir telefonun hiç de değmediğini anladım o zaman.

Kadıköy’de söğüşçü Ali’den bir dürüm almak, bence İstanbul’un sokak lezzeti liginde üst sıralarda. Adam 35 yıldır aynı köşede, elinde bıçak, dil, yanak, bol baharat, araya az soğan, dürümü sararken bir bakışı var, “biraz daha koyalım mı?” diye. 2023 yazında 90 liraya yemiştim, içindekiler efsane ama fiyatı gerçek. Galata Köprüsü altında sabah 5’te çaycıdan poğaça kapıp martılarla bölüşmek var bir de, poğaça kuru ama manzara doyuruyor. Avcılar sahilde seyyar tantunici gördüm, 60 liraya ekmek arası tantuni, yanında biber turşusu, kola. Yedikten sonra avuç yağlı, mutlu, cüzdan eksik.

2016’da League of Legends’a sardım. Günde 8-9 saat oynuyorum, gözlerim kan çanağı, elimde cips, yanımda iki litre kola. Annem “yeter” diye bağırıyor, ben “rank atlayacağım” diye inat ediyorum. Bir gün, sabah 5’te kendi kendime “ben ne yapıyorum” dedim. Steam’de saatime baktım, 4800 saat yazıyor. Efsane bir CV harcaması. O an silmedim ama bilgisayara ara verdim, dışarı çıkmayı denedim. Kafede oturup iki saat laflayınca oyunu neredeyse hiç hatırlamadım. Sosyal hayatı biraz zorlayınca alışıyorsun. Şimdi LOL açınca bilgisayar trip atıyor resmen, “sen dönme o günlere” diyor gibi.

Evden çalışınca herkes bir anda teknik destek uzmanı oluyor. Geçen ay kendi anneme Zoom kurdum, modem açıktı, wifi çekiyordu ama toplantıya giremiyordu. Aynı anda patron mesaj atıyor, “ekran paylaşımı açıldı mı” diye, ekrana çay dökülüyor, ben de hala profesyonelmiş gibi davranmaya çalışıyorum. Ofisteyken bir kablo takılır, mesele kapanırdı. Şimdi tüm kablolar sana bakıyor, prizden çok suçlu görmüş gibi hissediyorum. Evde iş yaparken bir de ev halkının bitmeyen soruları var: “Yemek ne zaman?” “Sen zaten evdesin, neden yorgunsun?” Anlatamıyorsun, evde çalışmak harbiden mesaiyi sonsuza uzatıyor, dert de teknik destek de üstüne kalıyor.

Benim için ev sahibi olmak, Monopoly oynarken her seferinde banka tarafından iflas ettirilmek gibi bir şey. 2021’in başında, Ankara’da iki artı bir dairelerin fiyatına bakıyordum, 350 bin TL’ye seçenek çoktu. “Biraz daha birikse, krediye de girerim, olur bu iş” dedim. Temmuz geldi, baktığım aynı daire 600 bin olmuş. Mülk sahibi olma hayalinin borsa gibi dalgalanması değişik bir his. Sadece altı ayda bu kadar hızla uzaklaşan bir hedefi daha önce Flappy Bird’de görmüştüm.

Arsa diye bir şey var, sözde daha “erişilebilir”. 2023 yazında Sincan tarafında bir arsanın ilanına baktım, “fırsat” demişler, 1,5 milyon TL. Üzerine müteahhitle girdiğin zaman bir o kadar daha koyacaksın. Yani baştan hayalini kurduğun evi yapmak için önce bir ev parası vermen gerekiyor. Benim tek müteahhitle tanışıklığım SimCity’de. Babamın 90’larda yazdığı defterler çöpe gitmiş, ben de artık ev sahibi olma hayalini Google Sheets’e gömmüş durumdayım.

Pazartesi sendromuyla mücadelenin bende tek bir anlamı var: alarmı 7:30’a kurup 8’de uyanmak ve sonra “beş dakika daha” diye pazarlık yapmak. Her seferinde kaybediyorum bu pazarlığı. 2017’de mezun oldum, ilk iş günüm de tabii ki bir pazartesiydi, klasik Türk filmi açılışı. O gün bugündür pazartesi sabahı yataktan sürünerek kalkıyorum, kahveyi French press’te demleyip kendime gelmeye çalışıyorum. Mega motivasyon postları, “yeni hafta, yeni ben” masalları bana işlemiyor. Discord’da arkadaş grubumda kim ilk “bugün pazartesi ya” diye haykırırsa, diğeri de direkt “sanki cuma çok güzel” cevabını yapıştırıyor. Nereye kaçarsan kaç, pazartesi buluyor insanı. Tek değişen şey hangi kulaklığı kulağıma taktığım; bazen Lo-fi Hip Hop, bazen Dark Souls soundtrack açıyorum. Yine de pazartesi sendromu default ayarlarımda gömülü galiba.

Pazartesi sendromuyla savaşımda bir dönem öğrenci halim, bir dönem de full-time plaza insanı halim var. Lise yıllarında pazartesi demek, kantinde ıslak hamburger kuyruğunda gözleri yarı kapalı şekilde beklemekti. Sonra üniversitede pazartesi sendromu, sabah dokuzda vizyonu yanan kantinciyle göz göze gelmek oldu. Şimdi ise bilgisayarı açınca aynı Excel tablosuna bakıp “Hangi ara yine pazartesi oldu?” diye söyleniyorum. Eskiden çizgi filmle, şimdi kahveyle motivasyonu zorluyorum. Sadece sendromun şekli değişiyor, ruh hali hep aynı: Yataktan kalkınca ufak çaplı bir kıyamet hissi.

iphone mu android mi tartışması

Bu tartışmayı 2019'da Huawei P30 Pro'ya geçtiğimde yeniden düşünmeye başladım. O zamanlar Apple'ın ekosistemi hakkında hiçbir fikrim yoktu, sadece fiyat görüyordum. Huawei'de her şeyi özelleştirdim, tema değiştirdim, dosya yöneticisinde gezindim. Sonra 2021'de bir iPhone 12 aldım, arkadaş hediyeleri vardı. İlk hafta sorun çıktı: Bluetooth'la bir dosya gönderemedim. Şarjı Lightning kabloya mahkum kalmışım. Ama batarya iki gün gidiyor, uygulama açılış hızı çok daha iyi, hiç takılmıyor. Android'de her saat bir uygulamayı kapatmak zorundaydım. Şimdi ikisini kullanıyorum aslında, iPhone işler için, Android oyunlar için. İkisinin de aşırı taraftarları var ama hangisi daha iyi diye sorulsa cevap kolay: Kimin cebinde kaç para var.

Bizim evde kuşak çatışması, yemek masasında başlıyor. Geçen ay, 29 Ekim akşamı, sofrada herkes toplanmış, ben menemenin üstüne pul biber dökerken annem “Ağzın yanacak, gençler neden acıyı bu kadar seviyor anlamıyorum,” diye başladı. Oradan direkt 90’ların domatesine, eski biberin tadına bağladı konuyu. Şimdiki domatesin bile sahte olduğuna inanan bir nesille, markette QR kodundan domatesin tarlasını stalklayan ben aynı sofradayım. Dizi izlerken de durum farklı değil, ben Netflix’ten 2023 yapımı bir şey açıyorum, babam hemen “Eski Türk filmleri gibisi yok” diyor, sonra da üç saatlik Kemal Sunal maratonu başlıyor. Evde bir karar alınacaksa, 1987’deki fiyatlara, eski dost sohbetlerine muhakeme dayandırılıyor. Ben o sırada kredi kartı limitimi hesaplamaya çalışıyorum. Tavsiyem: Masadan kalkmadan önce kulaklığının şarjı varsa tak, yoksa da derin nefes al, çünkü 90’ların mantığına yeni bir güncelleme gelmeyecek.

2017’de Kadıköy’de akşam saatlerinde otobüs bekliyordum, yanımda iki kadın oturuyordu. Gelen dolmuşun şoförü camı açıp “abla gülme, erkek var burada” diye bağırdı. O gün bugündür bir yerde gülerken etrafa bakıyorum. İstanbul’da gece eve dönerken kulaklık takmaya hâlâ korkarım. Geçen yaz İzmir’de yan sokakta şortla yürüdüm, üç farklı adam laf attı, biri de “ablacım bu mahalle öyle bir mahalle değil” dedi, ben de “hangi mahalle öyle?” diye sormadım. Türkiye’de kadın olmak, sanki sürekli görünmez bir duvarın içinde yürümek gibi. Kendi alanın yok, kimse sana ait bir yer bırakmıyor.

2016’da Eskişehir’deki ilk evim hâlâ hafızamda. Ev dediğim 45 metrekare, içi eski kir, dışı öğrenci semti. İlk gece, yan daireden gelen abuk sabuk gürültüyle uyandım, “annem olsaydı şimdi camı açıp bağırırdı” dedim. Kendi kendine konuşmanın zirvesini orada gördüm. Buzdolabında iki yumurta, rafta bir paket makarna, üç gün boyunca aynı şeyi yedim. Sıcak su faturası gelince, “bu kadar az mı yıkanmışım” diye düşündüm. Duvarlarda kendi yankını duymak komikmiş, nostalji falan değil, bayağı bildiğin yalnızlık sesi.

Bizim evde kuşak çatışması baya felsefi boyutta yaşanıyor. Babam televizyonun karşısında “Senin bu oyun dediğin şeyde ne var ki?” diye sorduğunda, ben de ona 2023 yılında online strateji oyunlarının, Antik Yunan’daki agora kadar sosyal bir ortam olduğunu anlatmaya çalışıyorum. Adam, “Bizim zamanımızda muhabbet yüz yüze olurdu” diyor, sanki Platon’la simit kırıyormuş gibi. Ben Discord’da sabaha kadar harita tartışırken, o bana “Sanal hayat, gerçek hayat değildir” diye nutuk çekiyor.

Annemle geçen ay, mutfakta kahveleri içerken, 1960’larda mektup yazmanın, WhatsApp grubunda spam yapmak kadar anlamlı olduğunu ispatlamaya çalıştı. Ona göre iletişim özeldi, şimdiki gibi günde bin mesaj atan yoktu. Ben de “Anne, mektup beklerken notifikasyon kaygısı yaşamıyordunuz en azından” dedim, sanki felsefe dersi veriyorum. Aradaki uçurum gerçekten garip; onlar için teknoloji fazla hızlı, bizim için onların sabrı fazla yavaş. Her kuşak kendi tapınağında oturuyor, bir türlü orta yolu bulamıyoruz.

Tek başına yaşamak romantik değil, daha çok bulaşık deterjanı bitince yeni bir medeniyet kurmak gibi. Evde ampul patladı, üç gün boyunca loş ışıkta milattan önce yaşıyormuş gibi takıldım. Bir de şu market alışverişi var; 2022'de Ankara'da ilk kez yalnız eve çıkınca 12’li tuvalet kâğıdı aldım, uzay üssü kuruyorum sanki. Kendi kendime konuşmaya başladığım gün, Instagram’a story atmak yerine camdan dışarı bakmaya başladım. Kimse “akşam yemeği hazır” demiyor, alarmı unuttuysan sabah işe geç kalmak da tamamen senin şovun.

geçen hafta istiklal caddesi’nde yürürken önümdeki kız bir yandan tiktok videosu çekiyor, bir yandan telefonun kamerasına bakıp yürüyenleri kesiyor. topluma etkisi derken ben artık insanların kafasını kaldırıp yolunu bulabilmesini yeterli buluyorum. 2024’te gündem bu: ekrana bakarken kaldırımdan düşmemek.

Türkiye'de kadın olmak, Google Maps’te “kadınlar için güvenli güzergah” diye bir şey aramak gibi. Mesela geçen hafta Kadıköy’de bir kafede oturuyorum, saat 19:30, hava yeni kararmış. Arkadaşımın bana “eve dönünce mesaj at” diye tembihlemesi, ülkede kadınlar için WhatsApp’ın asıl kullanım amacı. Metroda oturacak yer bulsam bile “yanıma kim oturacak” stresini yaşamak, kız kardeşime de miras kaldı bu arada. 2023’te hâlâ “etek boyu” muhabbetlerini duymak, resmen Türkiye’nin zaman makinesi gibi çalıştığını gösteriyor.

İşe başvururken bile “kadınları mı alıyorlar, erkekleri mi” diye şirketi araştırmak zorunda kalıyorum. Üniversitede yurtta kalırken, gece 11’den sonra dışarı çıkmak için müdüre telefon açtırıyorlardı. Sadece kadın olduğum için ekstra bir plan yapmak zorundayım, ne giyeceğim değil, nasıl eve döneceğim, hangi taksi plakası, kaçıncı katta oturuyorum, hepsi ayrı bir excel tablosu gibi kafamda dönüyor. Anlatsam roman olur, ama bizimkisi biraz da “Türkiye’de kadınsan şifreyle yaşa” romanı.