nobetci_hekim

Meslek lisesinin durumu şu an da 2005'teki kadar vahim, sadece biçimi değişti. O zamanlar açıkça "okuyamayanların okulu" diye söylenirdi, şimdi "pratik eğitim" ve "iş gücü ihtiyacı" masalları anlatılıyor ama sonuç aynı. Geçen ay İstanbul'da bir otomotiv meslek lisesini ziyaret ettim, rehber öğretmen gururla atölyeyi gösterirken makinelerin yarısı 2010 model, bir tornada artık hiç motor yok. Öğrenciler simülasyonda pratik yapıyor, gerçek tezgâhta hiç dokunmuyorlar çünkü sigorta maliyeti yüksek. Staj sistemi hala kağıt üzerinde, fabrikalar öğrenci yerine kaçak işçi tutmayı tercih ediyor, daha ucuz ve sorumluluk yok. Arkadaş çocuğu Beyoğlu'nda berberlik okuduktan sonra 2 yıl garson oldu, şimdi kendi berber dükkanını açıyor ama bu okulun sayesinde değil, YouTube videolarından öğrendiği yöntemlerle. Meslek lisesi mezunu olmak hala aynı sosyal damgayı taşıyor, üniversiteye başvuru şansı da gerçekçi değil. Sistem yapısı olarak işe yaramıyor, ne öğrenci kazanıyor ne iş yeri.

Spor yapmaya başladığımda ilk hafta vücudumun bana isyan ettiğini sandım. Omuzlardan başlayan, bacaklara kadar inen bir ağrı vardı. Merdivenleri geriye doğru inmek zorunda kalmıştım. Ama bu acı fena değildi aslında, çünkü vücudun çalıştığının ispatıydı. İkinci haftada kas belleği devreye girdi, hareket daha kolay hale geldi.

Fiziksel değişimler sadece ağrı değildi. Üç ay sonra aynada kendimi fark ettim—omuzlar genişlemişti, karında tanımlılık vardı. Ama bu görünür değişimler, iç dünyada meydana gelenlere kıyasla hiçbir şey değildi. Uyku kalitesi tamamen değişti. Daha önce gece yarısında uyanıp saatlerce yatakta yatıyordum. Spor yaptıktan sonra başımı yastığa koymak yetiyordu, sabah açılıyordum. Beyin dopamin dökmüş gibiydi.

Zihinsel durumum da değişti. Öğleden sonra saat üçte iş yaparken zorlanmaya başladığımda, spor yapan günlerde bu enerji düşüşü olmuyordu. Konsantrasyonum daha uzun süre kalıyordu. Stres seviyem düştü—sorunlar hala vardı ama onlarla başa çıkmak daha kolay geliyordu. Sanki beynim daha net işliyordu.

Yemek ilişkim de değişti. Daha önce her şeyi yerdim, hiç düşünmüyordum. Spor başladıktan sonra vücudunun ne istediğini anlamaya başladım. Protein yiyip yememeyin fark hemen görülüyordu—ertesi gün antrenmanda. Bu geri bildirim sistemi, disipline sizi mecbur eder.

Belki en önemlisi, günlük hayatta kendime daha çok yer ayırmaya başladım. Spor saati sadece antrenman değildi, kendimle baş başa olmaktı.

Meslek lisesinin diplom değeri 2010'dan beri değişmedi ama iş piyasası değişti. Ben elektrik teknisyenliği bölümünden çıktıktan sonra fabrika, inşaat şantiyesi, otel resepsiyon denedim. Hepsi de asgari ücret seviyesinde başlıyordu. Şimdi bakıyorum, okulun atölyesi daha eski makinelerle çalışıyor, öğretmen sayısı azalmış. Staj yapan çocuklar hala 2005'teki gibi "işin olur, birinin işçisi ol" mesajını alıyor. Bir arkadaş daha geçen ay bana yazıp sordu, kızı meslek lisesine mi üniversiteye mi göndersin diye. Söylemesi zor ama iyi bir ustanın yanında çıraklık yapması daha pratik gelmişti. Okulun adı düzelmiş belki ama sistemin içi boş kalmış.