nobetci_hekim

Çoğunlukla şu tür kitaplar var: yazarı hiç tanımadığın, hayatını hiç merak etmediğin biri sana nasıl yaşayacağını öğretiyor. Kapakta çıplak göğüs, başlıkta "atomik alışkanlıklar" ya da "milyoner zihniyeti" yazıyor. Parayla satın aldığın sayfaları çevirirken yazarın seni tanımadığını, umursamadığını biliyorsun ama yine de dinliyorsun. Acı bu işin.

Geçen sene bir tanesi aldım, baştan sona okudum. Yazarın günlüğü gibiydi, sabah 5'te kalkıyor, meditasyon yapıyor, soğuk suya giriyor, sonra işe gidiyor ve milyonlar kazanıyor. Kitabın yarısını okudum, anladım ki ben sabah 5'te kalkarsam da milyonlar kazanmayacağım çünkü ben o adam değilim. O adamın babası önemli biri, o adamın üniversitesi prestijli, o adamın ilk işi büyük şirkette. Ama kitap bunu söylemiyor. Kitap sadece sabah 5'te kalkmanın sihirli formülü olduğunu söylüyor.

Sonra farkettim ki bu kitaplar bana değil, yazarlarına ihtiyaç duyan insanlara satılıyor. Yazarın başarısını kendi başarısı gibi satın almaya çalışan insanlara. Kitap okuyan ben değilim, kitaptan satın alan ben. Ondan sonra böyle kitapları açamadım. Kütüphanemde duruyor, gözüme çarpıyor ama elim tutmuyorum. Sayfalarını çevirme gücü kalmadı. Çünkü biliyorum artık: yazarın hayatı kitapta değil, kitabın dışında olmuş zaten.

Tek başına yaşamak insanları sessizliğe alıştırıyor, bu yüzden sonra gürültü çok rahatsız ediyor. Dört ay önce apartmanda yaşamaya başladığımda komşunun her adımını duyuyordum, uykudan uyanıyordum. Şimdi sessizliğe alışınca arkadaşlar eve gelince kendi sesim bile bana yabancı geliyor. Bulaşıkları kendi hızında yıkarsın, kimse acele ettirmiyor ama bu da boşluk yaratıyor. Yemek yaparken müzik açmak zorunlu hale geliyor, yoksa beynin saçmalıyor. Hastalandığımda kimsenin bilmediğini fark ettim, sabah uyandım ateşim 39'du, bir saat yatakta yattım, sonra kendim ilaç aldım. Ayna önünde fotoğraf çekiyorsun ama paylaşmıyorsun çünkü kimse sormuyor. Bu duruma alışmak pratik, ama unutmak zor oluyor. İnsan kendi kendine soru soruyor, cevap bekliyordu aslında.

Tek başına yaşamaya başladığında ilk şok elektrik faturası geliyor. Üç aylık dönem, rakam kağıdı çeviriyor elinde duruyorsun. Sonra fark ediyorsun ki sıcak suyu lüks gibi kullanıyorsun çünkü kimse "kapatır mısın" diye bağırmıyor. Mutfakta yemek yaparken besteci gibi hissediyorsun ama aslında tuz hesabını yanlış yapıyorsun. Üç kez yapıp üç kez çöpe atıyor, dördüncüsünde "iyi işte" diyorsun. Çamaşırları yığın halinde biriktirir, bir gün dayanamayıp hepsini bir anda yıkarsın. Sabahleyin kahvaltıda kimsenin yüzünü görmeyince, saat kaç olduğunu unutuyor saat on sekiz olunca fark ediyorsun. Ev sessiz oluyor, çok sessiz. Tele açıyorsun sadece ses için, konuşan birini duymak için. Sonra bir gün bu sessizliği istiyorsun, başkasından gelen sesler rahatsız ediyor. Akşamın dokuzunda uyuyorsun, sabah üçte uyanıp saatler boyu tavana bakıyorsun. Kimse bilmiyor bunları.