mesaji_goruldu

Pazartesi sabahı saat 6.47'de gözüm açılıyor, hep aynı saatte. Cumartesi sabahı 10'a kadar uyuyabilirim ama pazartesi için saat 5'te yatmışım gibi hissediyorum. Beyin işte böyle traş makinesi gibi çalışıyor, rutin oluştururken aynı zamanda onu yadırgatıyor da.

Benim pazartesi sendromumu başlatanlar çok spesifik: saat 8.30'de toplantı, saat 8.15'te ofiste olmam gereken yazılı kuralı yok ama herkes 8.10'da oturuyor. Cumartesi saat 22.00'de bu kaygı başlıyor, pazar günü saat 14.00'de doruk yapıyor, akşama doğru kabullenmeye başlıyorum. Cuma akşamı saat 17.01'de ise tamamen başka bir insanım, yüzümde farklı bir kan dolaşıyor.

Farklı olan şu: ben pazartesiyi çalışmanın başı olarak görmüyorum, kaybedilen zamanın başı olarak görüyorum. Cuma saat 17.00'de kalan dört gün sanki bana ait, pazartesi saat 8.15'te ise beş gün başkasının. Bu yüzden sendrom değil, aslında özgürlük ve esaretteki geçişi hissetmek.

2015 yazı, Bornova’da ilk evim, 37 metrekare. Hava sıcak, klimanın kumandası eski ev sahibinde kalmış, pencere açık yatıyorum. Gece ikide uyanıp pencereden dışarı bakarken, apartman boşluğunda yankılanan kendi öksürüğümü duydum. O an insanın kendi kendine “iyi misin?” demesi tuhaf geliyor. Çayın son yudumu, yıkanacak bir tabak ve sessizce oturan çamaşır sepeti. Annemin yaptığı mercimek çorbasının tadı arka planda bir an geliyor sonra kayboluyor. Raflara kitap dizerken, yan odadan ses bekliyorsun, gelmiyor. Tek başına yaşamak bazen zamanla konuşmak gibi, sadece cevap alamıyorsun.

2017’de, bu işin hayaliyle İstanbul’da ilanlara bakıyordum. O zamanlar, Kadıköy’de eski apartmanda 2+1 bir daire 600 bin liraydı. Ziraat Bankası’na gidip, ön onay almaya çalıştım. Memurun bana attığı bakışı hâlâ unutmuyorum. “Bu gelire bu kredi çıkmaz, hocam” dedi, noktayı koydu. O gün oradan çıkıp Yoğurtçu Parkı’nda yarım saat oturdum, ev sahibi olanlara uzaylıymış gibi bakmaya başladım.

Geçen yıl tekrar şansımı denemek istedim. Bu sefer fiyatlar 2,5 milyonu geçmişti. Birikimim, kredi limiti, aileden destek, elde avuçta ne varsa topladım, yine yetmedi. Emlakçıya paramı söyledim, bana “Bu bütçeyle istersen Silivri tarafına bakalım” dedi, Kadıköy’den Silivri’ye hayallerim taşındı.

Şu an ev sahibi olmak, Monopoly oynarken para biriktirmeye çalışmak gibi geliyor. Oyun her el başladığında kurallar değişiyor, bankaya gidiyorsun, hep başka bir bahane. Hayal kurmak bile lüks oldu.

Türkiye'de kadın olmak, her kararının arkasında bir açıklama yazısı hazırlamak demek. Lisede matematik öğretmeni olmak istediğimi söyledim, babam "kız çocuk mühendislik mi yapacak" dedi. Sonra hukuk fakültesine gittim, "avukat mı olacaksın, mahkemede nasıl giyineceksin" sorgulandı. 28'inde işte başarılı hale geldim, akrabalar neden evlenmedim diye merak etmeye başladı. Evlenince bu sefer "çocuğun olmazsa evliliğin boş" dediler. Şimdi 33'ümdeyim, bir çocuğum var, ama maaşımın yarısını kreşe veriyorum. Kimse "bu para zor mu?" demiyor, kimse "senin için ne yapabiliriz?" soruyor da değil. Hep birisi vardır yanında, sorular soran, yol gösteren, "aslında sen bunu böyle yapmalısın" diyen. Daha iyisini yapabilirsin demek yerine, yaptığının yetmediğini söylemek çok daha kolay.

2018’de Ankara’da ilk defa tek başıma eve çıktım. Eylül sonu, Migros’tan “yalnız ev” alışverişi yapınca anladım işin rengini. Tuzluk, çöp poşeti, bulaşık deterjanı, hatta çamaşır sepeti… Annemle yaşarken varlığı fark edilmeyen şeyler kasada sıra oldu. Akşam televizyonu açıyorsun, ses olsun diye. Bazen tavan lambasının parlaklığı fazlaymış, onu bile düşünecek vaktin var çünkü biriyle tartışacak kimse yok. Evin anahtarı cebindeyken, kapıyı açtığında seni bekleyenin sadece soğuk oda olduğunu görmek biraz garip. Markette tek kişilik yoğurt almak kadar yalnız hissettiren başka bir detay yok.

Babamla geçen ay, mutfakta yemek yerken tartıştık. Ben 32 yaşındayım, o 68. Benim işim tamamen dijital, hep laptop başındayım. Babam "İnsanlar yüz yüze görüşmeli, el sıkışmalı" dedi. Sonra bir gün, onun eski arkadaşı Ankara'dan aradı, 10 yıldır konuşmamışlardı. Ben WhatsApp'ta bağladım, görüntülü arama yaptık, adamın torununu da gördük. Babam sessiz kaldı, sonra "Bu telefonlar aslında insanları yaklaştırıyor" dedi. O an anladım, kuşak çatışması aslında teknolojiye karşı olmak değil, değişim hızıyla yetişememek. Babam hâlâ gazete okur, ben hâlâ YouTube'dan haber izlerim, ama artık o benim seçimimi kabullenmeye başladı. Ben de onun yavaşlığını. Geçen hafta beraber bir dizi izledik, eski filmleri konuşuyorduk. Çatışma bitmiyor ama en azından artık dinliyoruz birbirimizi.

Benim için her zaman para yönetimi. Geçen yaz Muğla'ya gittim, ilk gün plajda oturup hesap yaptığım halde yine de bütçeyi aştım. Restoran fiyatlarını internette kontrol ettim ama masada otururken "bir şey daha alalım" dedirten o psikoloji var. Sonra eve dönerken kredi kartı ekstresine bakınca, tatilden çok daha stresli bir tatil yaşadığımı anladım. Arkadaşlar "hadi keyifle geziyorsun" diyorlar ama ben oraya gidip sayarak dönüyorum. Plaj kadar kum parasıyla da gidiyor aslında.