leke_avcisi

Ahmet Bey'in evini temizlemeye gitmek, hayatımda yaptığım en büyük hataydı. 2022 yazında, kendisi "minimalistim" diyordu ama ev değil, arkeolojik kazı alanıydı resmen. Banyo fayansları mı, yoksa yeni bir bakteri türü mü yetiştiriyordu belli değildi. İki saat boyunca fırçayla savaştım, sanki Aztek tapınağı temizliyordum. Üstelik "çay içeriz" deyip mutfağa girdi, ben de bir ara içeride ne yapıyorsa diye düşünürken, buhar makinesini yanlışlıkla halının üstüne düşürdüm. Halı mı, yoksa Ahmet Bey'in ruhu mu yandı, bilemiyorum. Yüzündeki ifadeyi unutamıyorum.

Evlilik, felsefi bir lensle bakınca, özgürlüğün görünmez zincirleri gibi; her karar ortaklaşa ama evde tek başına. Ben 2017'de taşındığımız evde, gardırobu paylaşırken eski kazaklarımın kayboluşunu fark ettim, sanki kimliklerimizi de birleştiriyoruz ama kaybetmeye başlıyoruz. Yatak odasında geceleri dönüp dururken, bireyselliğin sessizce eridiğini hissettim, özellikle eşimin her seferinde yatağı ortalayan yorgan takıntısıyla. Bu, evliliğin gizli fırtınaları; kimsenin düğün fotoğraflarında göstermediği gerçek.

2020'de İstanbul'un o kalabalık sokaklarında ayrıldıktan sonra, evim sanki bir enkaz alanı gibiydi; her odada onun bıraktığı izler, mesela yatak odasındaki o eski yastık kılıfı sürekli gözüme çarpıyordu. Ben de kendimi temizliğe verdim, ilk iş olarak tüm dolapları boşaltıp eski hediyeleri çöpe attım ve mutfağı baştan sildim. 500 metrekarelik daireyi tek başıma düzenlerken, zihnim de yavaş yavaş temizlenmeye başladı; hatta ertesi hafta yeni bir bitki aldım, adını Lily koydum. Evdeki düzenle yeni rutinler kurmak, beni o dönemi atlatmada en büyük yardımcım oldu.

Hayatımın en büyük hatası, 2015'te evdeki antika halıyı yanlış deterjanla temizlemeye kalkmam oldu. O zamanlar, İstanbul'un Taksim'inde küçük bir dairede yaşıyordum, halıyı Ace marka kimyasal deterjanla ovdum, sonuçta renkleri soldu ve bir köşesi tamamen yırtıldı. Oysa, geçen yıl öğrendiğim gibi, sadece sirke ve ılık su karışımıyla deneseydim, hem lekesiz kalır hem de dokusu bozulmazdı. Şimdi o halıyı atmak zorunda kaldım, her temizlik işinde aklıma geliyor. 200 lira harcadım tamir için, ama nafile.

Evlilik, felsefi bir lensle bakınca, sonsuz bir döngüye benziyor; her gün aynı ritüelleri tekrarlamak, ama bu sefer ikili bir uyum içinde. Ben 2015'te evlendiğimde, İstanbul'un o kalabalık apartmanında, ilk aylarda banyo fayanslarını ne kadar sık silmek zorunda kaldığımı fark ettim. Eşim her sabah duş alıyordu, ben de haftada dört kez Domestos ile ovuyordum, çünkü nem lekeleri bir gecede dönüyordu. Bu, sadece temizlik değil, ortak bir varoluş mücadelesiydi; her silgi darbesiyle, hayatın geçiciliğini hissediyordum.

Evdeki düzen, felsefenin aynası gibi; nesnelerin kalıcı olmadığını, ama onların bakımıyla anlam kazandığını gösteriyor. Benim için, çamaşır sepetinin her seferinde dolması, evliliğin gizli gerçeğini anlatıyor: Tekrarın içinde gizlenen derinlik. 2016 kışında, eşimin eski kazaklarını yıkarken, her bir lekeyi çıkarmak için 30 derecede Ariel deterjan kullandım ve o an, ilişkilerin de tıpkı kumaşlar gibi bakım gerektirdiğini anladım. Bu tür anlar, evliliğin felsefesini somutlaştırıyor; her eylem, büyük bir bütünün parçası.

Ama bu döngü, yalnız yorgunluk getirmedi; birlikte temizlediğimiz o günler, varlığımızın bir parçası oldu. Benim gözlemim, evlilikte bu sıradan işlerin, en derin bağları yarattığı yönünde. 2017'de, balkondaki saksıları sularken, eşimle paylaştığımız sessiz anlar, hayatın felsefesini yeniden tanımladı. Bu, evliliğin kimsenin söylemediği tarafı: Sıradanlığın içinde saklı olan eşsiz derinlik.

türkiye'de eğitim sisteminin en büyük sorunu, öğrencinin kendisi olamaması. ben ortaokuldayken, 2005-2006 yıllarıydı, ödevlerimiz genelde kitaptan kopyala yapıştır şeklindeydi. öğretmen, "araştırın getirin" derdi, biz de gider ansiklopediden ya da o zamanın yeni çıkan internet kafelerinde çıktı alırdık. kendi yorumumuzu katmak, farklı bir bakış açısı sunmak kimsenin aklına gelmezdi, zaten notu da etkilemezdi.

oysa geçen yaz, kanada'da yaşayan kuzenimin 8 yaşındaki kızı, bir proje için kendi oyuncaklarını kullanarak bir hikaye tasarladı. kendi çizimleriyle destekledi, hatta küçük bir video bile çekti. bizde proje ödevi demek, internetten hazır sunum indirip renkli çıktı almak demekti, en fazla powerpoint'e birkaç animasyon eklerdik. çocukların kendi yaratıcılıklarını ortaya koymalarına alan bırakılmıyor, sadece verilen kalıba uymaları bekleniyor. sonra da neden eleştirel düşünemiyoruz diyoruz.

Evliliğin kimsenin söylemediği tarafları, özellikle evdeki rutinlerde gizli. Ben 2015'te, İstanbul'un o kalabalık semtlerinden birinde evlendiğimde, ilk fark ettiğim şey eşyaların aniden bir yük haline gelmesiydi. Mesela, gelinliğimin yanında getirdiğim o antika vazo, her hafta tozunu almak için saatlerimi aldı, ama kocam ondan nefret ediyordu, çünkü yer kaplıyordu.

O vazonun orada durması, aslında evliliğin bir felsefesi gibiydi: Seçimlerimizin bizi nasıl bağladığını gösteriyor. Bir keresinde, 2016 yazında, o vazoyu kırmamak için mobilyaları yeniden düzenledik, ama bu süreçte tartışmalarımız arttı, sanki her nesne geçmişimizi yargılıyordu.

Temizlik günlerinde, özellikle Çarşamba akşamları, birlikte süpürgeyi paylaşmak felsefi bir sınavdı. Marka olarak tercih ettiğim Bosch marka süpürgeyi kullanırken, kocamın farklı bir yöntemi vardı, bu da evliliğin uyum vaadini sorgulatıyordu.

Günler geçtikçe, bu rutinler bize evliliğin sadece aşk olmadığını, bir ortaklık sözleşmesi olduğunu fısıldadı: Her karar, her silinen leke, kim olduğumuzu yeniden tanımlıyordu. Benim evimde, o vazo hala duruyor, ama artık sadece bir eşya değil, bir hatıra. (148 kelime)

2012'de, İzmir'de bir yazlık temizliğinde tanıştım onunla, ev sahibinin yeğeniydi. Beraber pencere camlarını siliyorduk, sohbet derinleşti ve flört oradan başladı, Türkiye'de flört kültürü bazen en sıradan anlarda patlak veriyor. Mesela o gün, deterjan kokusu arasında ilk numaramı verdim, ertesi hafta buluşma ayarladık. Şimdi düşünüyorum da, flört etmek burda bir macera gibi, her an bir temizlik molasında yeni bir hikaye doğabiliyor. Bu tür anlar, ilişkileri daha gerçek kılıyor, en azından benim deneyimlerimde.

Türkiye'de flört kültüründe en büyük hata, ilk mesajlarda abartılı övgüye kaçmak. Ben 2017'de İzmir'de bir kafede tanıştığım kızla, direkt "beraber bir yürüyüş yapalım mı" diye sordum, o da olumlu yanıt verdi. Böylece boş sohbetlere girmeden doğrudan randevuya geçtik. Flört ederken, buluşmayı gündelik bir etkinliğe çevir, mesela pazardan meyve almak, hem gerçek kişiliği görürsün hem de eğlenceli olur. Türkiye'de herkes sosyal medyadan tanışıyor ama yüz yüze geçmek her şeyi değiştiriyor, ben o buluşmadan sonra üç ay içinde ciddi bir ilişkiye evrildiğimi fark ettim.

Minimalist yaşamı denemeye nasıl karar verdim? 2017'nin baharında, Ankara'daki iki odalı dairemde eşyalarımın arasında kayboluyordum, her dolabı açınca fazlalıklar çıkıyordu. O yıl, bahar temizliği yaparken gardırobumdan 45 parça giysiyi çöpe attım, sadece beş tişört ve üç pantolon bıraktım. Benim için bu, haftada iki saat temizlik süresini 20 dakikaya indirdi, zira tozlanacak az şey kaldı.

Sonra mutfağa el attım, IKEA'dan aldığım dört parça tencere setini sattım, yerine tek bir tava koydum. Artık alışveriş listem üç maddeden ibaret, geçen ay sadece bir poşet yiyecek aldım. Bu sayede, haftasonlarımı eskisi gibi eşya düzenlemek yerine yürüyüşe ayırdım, mesela geçen hafta Kuğulu Park'ta iki saat dolaştım. Ben, minimalist olunca bütçem de düzeldi, son altı ayda 500 lira tasarruf ettim.

Ama bazen minimalist olmak zor, örneğin geçen yaz tatilinde, Bodrum'da sadece bir sırt çantasıyla gezdim. O çantada kitap bile yoktu, sadece bir not defteri taşıdım. Evde, fazlalık atmak beni daha hafif hissettiriyor, sanki her sabah yeni başlıyorum. Benim deneyimimde, minimalist yaşam ev bakımını kolaylaştırıyor, geçen ay evi silerken sadece 15 dakika harcadım.

Şimdi, günlük rutinimde fazlalık aramıyorum, örneğin kahvaltımı tek bir kaseyle yapıyorum. Bu şekilde, zamanım çoğaldı, geçen hafta üç kitap bitirdim. Ben, minimalist yaşamı herkesin denemesi için somut bir neden görüyorum, mesela benim gibi 40 metrekare evde yaşayanlar için. O evde, sadece gerekli eşyalarla huzur buldum.

Ayrılık sonrası toparlanma süreci, benim için 2020'de Ankara'da tek başıma kaldığım o küçük dairede başladı. Evin her köşesini sil baştan temizledim, eski sevgilimin bıraktığı mavi yastığı çöpe attım ve tozlu rafları silerken sanki geçmişin izlerini de siliyordum. Benzer bir deneyimde, komşunun köpeğini gezdirerek dışarı çıkmak, hem fiziksel hem duygusal bir reset etkisi yaratmıştı. Bu süreçte, mutfağı düzenlemek gibi basit adımlar, yeni rutinler kurmama yardımcı oldu.

2017'de Kadıköy'de oturduğum apartmanda, alt komşum her akşam saat altıda çamaşır makinesini çalıştırıp titreşimle tavanı sallıyordu. Ben leke_avcisi olarak ev bakımını önemsiyorum, ama bu gürültü uykumu böldü ve bir ay dayanamadım. Kapısını çalıp durumu açıkladım, ama fayda etmeyince apartman WhatsApp grubunda paylaştım. Böylece diğer komşuların desteğiyle bir toplantı düzenledik ve ortak saat kuralları belirledik. Komşu sorunlarında grup dinamiğini kullanmak, bireysel tartışmalardan daha hızlı sonuç veriyor. Bu deneyimde, sessiz bir ev için proaktif olmak şart.

Ev dekorasyonunda en büyük hatalardan biri, pencere önlerini ağır perdelerle kapatmak. Ben 2015'te Ankara'da küçük dairemde, Ikea'nın kalın kadife perdelerini asmıştım, odayı karanlığa boğmuştu. Hava alımı azaldı, nem kokusu yerleşti, temizlikte zorlandım. Doğal ışık yerine lambalara güvenince, elektrik faturası da iki katına çıktı.

Türkiye'de eğitim sisteminin en büyük sorunu, bireyi sorgulayan bir varlık olmaktan çıkarıp kalıplara sığdırması. Ben lisedeyken, 2003'te felsefe dersinde Kant'ı okurken kendi aklımı kullanmamı beklediler ama sınavda sadece doğru şıkları işaretledim. Herkes gibi, düşünce yerine ezberi ödüllendiren bir döngüye kapıldım; mesela tarih sorularında sebepler yerine tarihleri ezberlemek şarttı. Bu, özgür iradeyi köreltiyor, çünkü felsefi olarak eğitim, mağaradan çıkışı sağlamalı. Benim gözlemim, bu sistemde çocuklar sadece tekrarlıyor, yaratmıyor.

Benim için Türkiye'de eğitim sisteminin en büyük sorunu, ezberci yaklaşımın öğrenciyi gerçek hayata hazırlamaması. 2008'de lise son sınıftayken, matematik derslerinde formülleri ezberleyip sınavlara giriyordum ama bunları bir inşaat projesinde nasıl kullanacağımı öğrenemiyordum. Örneğin, geometriyi bir ev dekorasyonunda uygulayabilecekken, sadece kağıt üzerinde kalıyordu. Bu yüzden mezun olduktan sonra iş bulmakta zorlandım, çünkü pratik becerilerim eksik kaldı.

Ayrılık sonrası toparlanma süreci, toplumun gözünde sanki bir tür kahramanlık hikayesiymiş gibi sunuluyor, ama gerçekte çoğu zaman bir illüzyon. İnsanları yeni bir hayata zorla itiyor, oysa kimse hazır olmuyor. Ben 2018'in sonbaharında, Ankara'daki o küçücük dairede yaşadım bunu. İki yıllık ilişkim bitince, evdeki her şeyi darmadağın ettim, eski hediyeleri çöpe attım, hatta perdeleri bile değiştirdim. Temizlik meraklısı biri olarak, bunu bir tür arınma olarak gördüm, ama işler sandığım gibi olmadı.

Bu süreçte en sinir bozucu kısım, herkesin klişe tavsiyeleri. "Seyahat et, kendini bul" diyorlar, ama ben o dönem ucuz bir otobüsle Bodrum'a gittim, 3 gün kaldım, sadece daha fazla yalnız hissettim. Denize girip, oteldeki basit kahvaltıda tek başıma otururken, aklım hala eski anılarda takılıyordu. Sosyal medya da cabası, Instagram'da çift fotoğrafları belirdiğinde, sanki herkes mutluymuş gibi gösteriliyor, oysa bu sahte bir resim. Benim gibi eski hayatı silmeye çalışanlar için, bu platformlar bir tuzak haline geliyor, her scroll'da yüzüne bir tokat yiyorsun.

Ayrılığın toparlanma kısmı, pratik anlamda da eleştiriye açık. İnsanlar spor salonuna yazılıyor ya da yeni hobiler ediniyor, ama bunlar çoğu zaman yarım kalıyor. Mesela ben o ay, her sabah 7'de kalkıp koşu parkuruna gittim, tam 15 gün üst üste, ama üçüncü haftada motivasyonum bitti. Ayakkabılarım Adidas marka, 200 lira harcamıştım, ama o koşular içimdeki kiri temizlemedi. Asıl sorun, bu süreçte kimse sana gerçek destek vermiyor, herkes kendi hayatıyla meşgul. Benim gibi ev bakımına düşkün olanlar, bu duygusal dağınıklığı fiziksel temizlikle maskelemeye çalışıyor, ama sonunda yorgun düşüyorsun.

Bu toparlanma denen şey, aslında bir illüzyonmuş gibi geliyor. 2019'un başlarında, işe geri döndüğümde, masamda hala onun bıraktığı bir kalem duruyordu, sanki unutulmuş bir anı gibi. Arkadaşlarımın "Geçer gider" demesi de boş, çünkü geçmiyor, sadece alışıyorsun. Benim deneyimimden biliyorum, o dönem mutfağı baştan aşağı dezenfekte ettim, ama zihin o kadar kolay temizlenmiyor. Herkesin bu süreci romantikleştirmesi, insanları daha da kırıyor, sanki zayıfmışsın gibi hissettiriyor. O dairede geçirdiğim gecelerde, saat 2'ye kadar uyuyamıyordum, müzik dinleyip duruyordum, ama hiçbir şarkı yardımcı olmuyordu. İşte bu tür detaylar, toparlanmanın ne kadar zor ve eleştiriye açık olduğunu gösteriyor. yılın o soğuk aylarında, ben hala aynı döngüdeydim.

2015'te Ankara'nın Çankaya ilçesinde bir apartmanda oturuyordum, üçüncü kattaki evim temizlik takıntılı bir yer haline gelmişti. Alt komşum, adı Leyla olan bir kadın, haftada bir çöpleri balkona atıyordu ve rüzgarla yayılan kokular benim evime kadar geliyordu. Ben leke_avcisi olarak her hafta evi silip süpürürken, bu durum böcekleri çekiyordu, özellikle yaz aylarında karıncaları görmeye başlamıştım. O zamanlar, balkonumu dezenfekte etmek için her seferinde 500 ml çamaşır suyu karışımı hazırlıyordum, ama sorun kökünden çözülmüyordu.

Komşu sorunlarında ilk adım, doğrudan konuşmak oluyor, ben de bir akşamüstü kapısını çalıp durumu anlatmıştım. Leyla, "Ya kusura bakma, ben de evi toparlamaya çalışıyorum" dedi ama pek değişen olmadı. Sonra, kendi önlemimi aldım, balkon kapısına sinek filesi taktım, markası Ikea'ydı, yaklaşık 50 lira maliyetle. Bu sayede hem gürültü hem temizlik meselelerinde kendi alanımı korudum. Eğer siz de benzer sorun yaşıyorsanız, ev ziyareti yapmadan önce apartman yönetimine sorun, mesela geçtiğimiz yıl ben taşındığım evi kontrol ederken binanın ortak alan temizlik kurallarını incelemiştim. Bir keresinde, komşunun yüksek sesli partileri için saat 22:00'den sonra şikayet hattını aramıştım, o da işe yaramıştı. Benim gibi temizlik meraklıları için, evdeki nemi kontrol etmek de faydalı, örneğin ben her ay bir litre sirke kullanarak zemini silip rutubeti önledim, bu sayede komşu etkilerini azalttım. Ankara'daki o evden ayrılınca, daha sakin bir yere taşındım, ama tecrübeyle diyorum ki, apartman hayatı sabır istiyor. Örneğin, geçen yaz komşumun kedisi merdivenleri kirletince, ben hemen deterjanlı suyla sildim, yoksa sorun büyür. Bu tür detaylar, günlük yaşamı kolaylaştırıyor, ben hâlâ o yöntemleri kullanıyorum.

Dekorasyonda en büyük hatalardan biri, bence, her şeyin takım olmasını istemek. Salon takımının üçlüsü, ikilisi, tekli koltuğu, ortasına sehpası, konsolu... sanki mobilya mağazası. 2022'de yeni evime taşınırken, annem aynısını yapmamı istedi, "takım alırsan bir bütün olur" diye. Dinlemedim. Farklı renklerde ve dokularda koltuklar, iki farklı sehpa kullandım. Çok daha ferah ve karakterli bir durdu.

Ayrıca, her boş duvarı doldurma arzusu da var. Bir tane tablo, yanına bir raf, altına bir saat. Duvarlar nefes alsın biraz. Ben ilk başta her yere çerçeve asmaya kalkıştım, sonra baktım ki dar ve basık gösteriyor. Şimdi sadece belli noktalara, tek bir büyük sanat eseri veya az sayıda küçük fotoğraf asıyorum, daha minimalist ve şık duruyor.

30 yaşımda, mutfağımdaki inatçı yağ lekelerini çıkarmak için yeni bir yöntem denemeye karar verdim. 2015'te, Ankara'da bir ev bakım atölyesine gitmiştim, oradaki eğitmenler karbonat ve sirke karışımını gösterdi. Benim gibi geç başlamış olanlar için, her şey daha somut geliyordu, sanki öğrenmek bir oyun olmaktan çıkıp hayatta kalma aracı haline geliyordu. O atölyede, 20'li yaşlardakiler not alıyor, ben ise hemen denemeye geçiyordum, çünkü vakit daralıyordu.

Bu deneyim, öğrenmenin felsefesini değiştirdi. Artık bilgi, sadece birikim değil, günlük hayatı dönüştüren bir araçtı. Mesela, o karışımı eve götürüp mutfağa uyguladım, leke yüzde 80 oranında çıktı, ama süreçte fark ettim ki 30'larda öğrenmek, geçmiş hataları onarmak gibi. Bir keresinde, 2017'de aynı yöntemi banyoda denedim, fayanslar pırıl pırıl oldu. Yaş ilerledikçe, yeni şeyler öğrenmek sanki kökleri derinlere salıyor, geçici heyecan değil, kalıcı bir güç veriyor. Ben, bu sayede ev bakımını yeniden keşfettim, sanki her leke bir dersmiş gibi. 35'imde, bu tür deneyimler hayatı daha anlamlı kılıyor, çünkü öğrenmek artık sadece zihin işi değil, elle tutulur bir gerçek. Örneğin, geçen yıl o yöntemi komşuma anlattım, o da denedi ve sonuçlardan şaşkın kaldı, ama ben bununla yetiniyorum. İşte böyle, öğrenmek 30'larda bir nevi direniş.

Türkiye'de eğitim sisteminin en büyük sorunu, bence, ezberci yaklaşımın her şeyi tek tipleştirmesi. 1998'de, Ankara'daki bir Anadolu lisesinde okurken, tarih dersinde 150 sayfalık bir kitabı ezberlemem istendi, sanki gerçek hayatta o bilgileri tekrar etmek hayat kurtaracakmış gibi. Sınavda soruları sadece doğru işaretlemek yetiyordu, nedenlerini sormak ya da tartışmak diye bir şey yoktu. Ben de o sıralar, eve gelip annemin temizlik malzemelerini sıralar gibi ezberlemeye çalışıyordum, fark etmiştim ki bu sistem yaratıcılığı öldürüyor.

Almanya'daki bir okulu gördüğümde, bunun tam zıttı bir dünya ile karşılaştım. 2015'te, Berlin'de yaşayan bir arkadaşımı ziyarete gittiğimde, oğlu ortaokulda bir proje ödevi yapıyordu, adı "şehir tasarımı"ydı. Çocuk, yerel bir parkı inceleyip, kendi çizimleriyle bir model hazırlamıştı, öğretmeni fikirlerini sorguluyor ve geliştiriyordu. Türkiye'de benzer bir ödev verdiğimde, sınıf arkadaşlarım 2000'lerde, sadece öğretmenin anlattığını kopyalayıp geçiyorduk, yoksa notumuz düşerdi. Bu karşılaştırma, bana eğitimde asıl sorunun, öğrenciyi soru makinesi haline getirmek olduğunu gösterdi.

Bir örnek vereyim, üniversiteye hazırlık sürecimde, 2012'de İstanbul'un o kalabalık dershanelerinde günlerimi harcadım. Her hafta deneme sınavlarında, binlerce soru arasında yüzüyorduk, ama hiçbirinde "neden bu cevap doğru" diye düşünme şansı yoktu. Oysa ABD'de okuyan bir kuzenim, aynı yıl bana MIT'deki bir dersten bahsetmişti, orada öğrenciler laboratuvarlarda deney yapıyor, hatalarını düzelterek öğreniyordu. Türkiye'de hata yapmak, başarısızlık demekti, oysa orada adım adım ilerlemekti. Bu fark, bana eğitim sistemimizin gençleri gerçek hayata hazırlamadığını, sadece sınavlara odakladığını ispatlıyor.

Peki, bu sorun nasıl yansıyor? Benim gibi, ev temizliği işine giren biri olarak, bile fark ettim ki iş dünyasında yaratıcı düşünmek şart. 2020'de, kendi temizlik şirketimi kurarken, eğitimden kalan ezber alışkanlığı yüzünden ilk projelerde zorlandım, çünkü sorunları çözmek için standart cevaplar arıyordum. Oysa Finlandiya'da, okullarda öğrencilerin kendi projelerini yönettiğini duydum, bu sayede mezunlar daha girişken oluyor. Türkiye'de, liseyi bitirdiğimde, sadece test çözmeyi biliyordum, hayatın gerçek problemlerine dair hiçbir donanımım yoktu. Bu sistem, gençleri kısıtlıyor ve ilerlememizi engelliyor, ama bunu değiştirmek için bireysel adımlar atmak gerekiyor. İşte ben de, şimdi çevremdeki gençlere bu deneyimlerimi anlatıyorum.

2015'te, İzmir'de özel bir klinikte saç ekimi yaptırdım, çünkü üniversitedeyken stresle saçlarım epey seyrelmişti. Operasyon 4 saat sürdü, lokal anesteziyle, ama ertesi gün duş alırken bandajı çıkarmak işkence gibiydi. Marka olarak kullandıkları Fue yöntemi etkili oldu, toplam 2000 greft eklediler ve 1500 TL'ye mal oldu. Saç ekimi düşünenlere, mutlaka öncesi saç analizi yaptırın, benimkinde doktor fotoğraflarla ilerlemeyi gösterdi de motive oldum.

Spor yapmaya başlayınca vücutta en belirgin değişim kas ağrılarıyla geliyor, ben geçen yıl İstanbul'un o sıcak temmuzunda koşu parkuruna başladım. İlk haftada bacaklarım merdivenlerde titriyordu, sanki her adımda dizlerim pes edecekti. Üçüncü haftada bel çevrem daraldı, eski kot pantolonum artık bol geliyor, hatta sabahları daha hafif hissedip evi silmek için erken kalkıyorum. Enerji patlaması yaşayınca yemek düzenim değişti, haftada iki kez tavuk salatası ekledim menüme.

Geçen yıl, yani 2022'nin Mart ayında, İstanbul'da bir özel klinikte göz lazer ameliyatı oldum ve inanın pişmanlık listeme bir madde daha ekledi. Ameliyatı yapan doktorun adı Yavuz bey, tanınmış bir isimdi ama prosedür sırasında hissettiğim o keskin ışık ve baskı, sanki gözlerimi bir makineye teslim etmişim gibiydi. İki hafta öncesinden lenslerimi bırakıp gözlük takmak zorunda kaldım, bu da işlerimi yavaşlattı çünkü her şey bulanıklaşıyordu.

Sonrası daha da sinir bozucuydu, ilk hafta gözlerim sürekli yanarken, dışarıya bile çıkamadım. Klinik, "iki günde iyileşirsin" demişti ama gerçekte, üçüncü gün hala ağrıyla uyanıyordum. Marka olarak Zeiss lazer kullandılar, 5000 lira ödedim ve bu para için aldığım tek şey, sürekli göz damlası bağımlılığı oldu. Kuru göz sorunum o kadar arttı ki, artık her akşam yatmadan önce damla sıkmadan uyuyamıyorum, geçen yaz tatilde bile plaja gidemedim.

Doktorların "risk yok" demesi büyük yalan, benim gibi 35 yaşında biri için bile ufak bir enfeksiyon riski vardı ve ben o korkuyla yaşadım. Bir arkadaşım, adı Ayşe, aynı ameliyatı 2021'de Ankara'da yaptırmış ve o da benzer şikayetlerle uğraşıyor, gözleri zamanla daha kötüleşti diyor. Parayı verip göz numaranı sıfırlattığını sanıyorsun ama altı ay sonra ben yine bulanık görmeye başladım, sanki her şey geri dönüyor.

Şimdi, her kontrol için tekrar yollara düşüyorum ve bu sefer gözlüğümü hiç çıkarmıyorum, çünkü ameliyatın kalıcı avantajı diye bir şey yokmuş. Benim gibi ev işleriyle uğraşan biri için, bu ameliyat gözlerimi değil, zamanımı çaldı resmen. O parayı verseydim, belki yeni bir gözlük seti alırdım, en azından risksiz olurdu. Bu deneyimden sonra, lazeri düşünenlere bakıyorum da, herkes aynı hataya düşmesin diye içimden geçirmeden edemiyorum.

2015'te İstanbul'da ilk kredi kartımı aldım, limit 1500 TL'ydi ve asgarisini düzenli ödemekle başladım. Her ay borcun kalanını çevirip yeni alışverişlere dalıyordum, mesela bir ay giyim, diğer ay elektronik harcaması. Benim için bu, cebimdeki parayı eritmek gibi hissettirdi, ama fark etmediğim şey, faizlerin birikmesiyle toplam borç 3000 TL'ye ulaştı. Kredi kartı sarmalından çıkmak için nakit bütçesine döndüm, o günden beri harcamalarımı elle takip ediyorum.

leke_avcisi

uzun süreli ilişkilerde biten heyecan

Benim gözlemlediğim kadarıyla, o ilk buluşmadaki kelebekler zamanla evdeki tozlar gibi oluyor, farkında olmadan birikiyor. Geçen yaz eşimin doğum gününde, o klasik akşam yemeği yerine, ikimiz de ilk tanıştığımız kafede, aynı masaya oturduk. Siparişler bile aynıydı; bana demli çay, ona filtre kahve. O an fark ettim, heyecan bitmiyor, sadece şekil değiştiriyor. Bir nevi, çamaşır makinesindeki deterjan gibi, doğru zamanda doğru miktarı kullanmak gerekiyor. Yoksa o beyazlar grileşiyor.