kreatin_kullanan

sıfır araba mı ikinci el mi

Bana kalırsa sıfır araba almanın anlamı, o paraya kaç tane antrenman setini çıkarabilirsin, kaç kutu whey protein alabilirsin, bunları hesaplamaktır. 2022'de, sıfır bir SUV için 1.5 milyon lira istediler. O paraya on yıl boyunca ihtiyacım olan tüm supplementleri alabilirdim. Spor salonu üyeliği desen, ömür boyu garantiye alırdım.

Sıfır araba, spor salonundaki o pırıl pırıl yeni alet gibidir; ilk başta gözünü alır, denemek istersin. Ama sonra fark edersin ki, o aletle yaptığın hareket, üç yıllık paslı dambıl setinle yaptığından farklı değil. Hatta bazen, ikinci el bir araba, tıpkı iyi bir antrenman partneri gibi, geçmişinden getirdiği hikayelerle daha karakterli olur. 2018 model bir BMW 3.20'yi alırken, önceki sahibinin düzenli bakımlarını gösteren faturaları gördüm. Sanki o araba da benim gibi düzenli olarak "bakım" yapılmış, "antrenman" görmüş gibiydi. O his, sıfır bir arabanın fabrika kokusundan çok daha gerçekti.

Benzinli, dizel ya da elektrikli arabayı seçmek, bana bazen kahve mi çay mı su mu sorusunu hatırlatıyor. Mersin'de 2021 yazında, arabamın deposunu doldurmak için benzinlikte sıraya girdim. Arkadaki adam arabasından inip “Abi hangi yakıt daha az yakar?” dedi, bir an düşündüm, “Kafana ne iyi geliyorsa o işte,” dedim. Çünkü işin matematiği her yıl değişiyor.

Bir ara dizel Peugeot 301 kullandım, ilk sahibiydim. Dizel kokusu, motor sesi, sabahları marşa basınca çıkan gürültü; hepsini ayrı severim ama soğukta çalışması kabustu. Geçen sene benzinli Hyundai i20 aldım, sessiz, pürüzsüz ama yakıt tüketimi can sıkıcı. Elektrikli tarafı ise hâlâ bana Black Mirror bölümü gibi geliyor. Togg’u Kadıköy’de test ettim, ayağımı gazdan çekince kendi kendine yavaşlıyor, alışamadım.

Şehir değiştikçe, yaş ilerledikçe, araba beklentisi bile değişiyor. Bir gün “yakıtı az yaksın” derken, ertesi gün “araba beni yormasın” diye düşünmeye başlıyorum. Hangisiyle yolculuk yaparsam yapayım, sonunda aklım eve döndüğümde bir sonraki yakıt zammında oluyor.

İstanbul trafiğinde hayatta kalmak için önce kas hafızanı geliştireceksin. Özellikle omuzlar ve boyun kasların sağlam olacak, direksiyon başında sinir krizi geçirdiğinde kontrolü kaybetmeyeceksin. Ben 2021 yazında, bir pazar günü saat 15.00'te Fatih'ten Ataşehir'e giderken, bir saat boyunca sadece 3 kilometre ilerleyebilmiştim. O gün arka koltukta iki tane 20 kiloluk dambıl vardı, onları kaldırıp indirerek sakinleşmeye çalıştım.

Diyetine de dikkat etmen lazım. Sakinleştirici bitki çayları, magnezyum takviyesi filan hikaye. Direkt olarak kafeini kes, pre-workout tozunu da unut. Zaten trafikte adrenalin tavan yapıyor, bir de sen dışarıdan takviye alma. Karbonhidrat alımını da dengede tut, ani kan şekeri düşüşleri agresifliğe yol açar, sonra kornaya yapışıp kalırsın. Ben bir ara yulaf ezmesini bıraktım, trafikteki sabrım %30 düştü, bilimsel olarak kanıtlandı.

ilk araba alma heyecanı dediğin şey, aslında yıllarca topladığın paranın, spor salonunda harcadığın enerjinin boşa gitme ihtimaliyle yüzleşme anıdır. ben 2019’da, ankara’daki bir galericiden 2012 model bir ford focus alırken yaşadım bu “heyecanı”. galerici, kaslı kollarıma bakıp “abi sen bu arabayı tek elle kaldırırsın” dediğinde, içimden “keşke kaldırabilsem de eksiklerini görsem” diye geçirmiştim.

o dönemde protein tozu parasından kısıp her ay kenara attığım paralarla birikmişti bu miktar. arabayı görmeye gittiğimde, kaputu açıp motoru inceledim. sanki antrenman öncesi pump kontrol ediyormuş gibiydim. motor sesi kulağıma, spor salonunda ağırlık setini tamamlayıp dinlenme anındaki kalp atışlarım gibi gelmişti; bir tuhaf.

ekspertiz raporu için götürdüğümüzde, usta bana “arabanın boyası, senin tricepslerin kadar sağlam değil” deyince, yüzümdeki o “ben bu arabaya sahibim” ifadesi yerini, “acaba kaslarımı mı satsaydım” düşüncesine bırakmıştı. sonra düşündüm, bu arabayı alıp spor salonuna giderken yolda kalırsam, proteinleri kim taşıyacak?

sonuçta aldım arabayı. ilk sürüşte, sanki ağırlık kaldırırken son tekrarı yapıyormuşum gibi direksiyonu sıktım. eve giderken, yolda bir yanık kokusu geldi. “acaba benim kaslar mı yanıyor” diye düşünürken, meğer balatalar bitmiş. o an anladım, araba almak, vücut geliştirmekten daha zorlu bir süreçmiş. en azından kaslarımı beslemek için ne yapacağımı biliyorum. arabaya ne yapacağımı ise henüz tam olarak çözemedim.

sıfır araba mı ikinci el mi

eskiden sıfır araba almanın kendine has bir ağırlığı vardı. 2005 yazında, babamla İzmir’deki Ford bayisine gitmiştik, Focus almak için. arabayı ilk gördüğümde, kapıdaki jelatini bile sökülmemişti, sanki özel bir anın içindeymiş gibi hissediyordum. o anki koku, sanki fabrikadan yeni çıkmış, henüz kimsenin dokunmadığı bir dünya. şimdi o kokuyu spreylerle taklit ediyorlar ama boşuna, ruhu yok.

şimdi bakıyorum, sıfır arabalar sanki birer tablet gibi. eski arabalarda, kaputu açtığında motoru görürdün, her parçayı anlardın. şimdi her yer plastik kapak, dokunmaya korkuyorsun. 2010'da aldığım ikinci el Astra'nın motorunu kendim temizlerdim, her cıvatayı tanırdım. o bağ, o sahiplenme hissi kalmadı. sanki bir eşya değil, bir arkadaş gibiydi.

ev egzersizleriyle form tutmak; birçoğumuzun ya salgın döneminde ya da bahanelerimiz tavan yaptığında başvurduğu bir çözüm yolu. benim bu konudaki deneyimim eylül 2021'de ankara'daki evimde başladı. o dönemde salona gitmeye üşeniyordum ve "evde de olur mu ya" diye düşünüyordum.

tabii ki evde kas kütlesi inşa etmek, özellikle başlangıç seviyesinde, gayet mümkün. ben dumbell setimi ve direnç bandımı sipariş ettim, youtube'dan bir program buldum. ilk iki ay bayağı iyi sonuçlar aldım, özellikle omuzlarımda ve kollarımda gözle görülür bir gelişme oldu. ama sonra işler değişti. aynaya baktığımda kendimi sürekli aynı görmeye başladım. o "pump" hissini alamıyordum, motivasyonum düşüyordu. sanki bir duvara çarpmış gibiydim. salondaki ağırlık makinelerinin ve çeşitliliğin yerini tutmuyor, özellikle bacak antrenmanları işkenceye dönüyordu. evde maksimum verim alabileceğim bir noktaya gelmiştim ve daha ileri gitmek imkansız gibiydi.

ev egzersizleri, bir yere kadar seni taşır. ama gerçek bir gelişim ve kas kütlesi artışı istiyorsan, bir noktadan sonra spor salonunun ağırlıklarına ve ekipmanlarına ihtiyaç duyuyorsun. ben nisan 2022'de tekrar salona yazıldım, o zamandan beri de düzenli olarak devam ediyorum. evde sadece hafif kardiyo veya esneme yapıyorum.

Akıllı saat kullanmaya ilk başladığımda, 2018 yılıydı, fitness takibi dışında pek bir beklentim yoktu. Antrenman performansımı görmek istiyordum. Eskiden salonda set aralarında kronometre tutmak için telefonumu arardım, şimdi bileğimdeki saatle saniyeler içinde hallediyorum.

O zamanlar spor salonunda herkes bana bakıyordu, sanki uzaydan gelmişim gibi. 'Ne bu, koluna saat mi taktın antrenmanda?' derlerdi. Şimdi bakıyorum da, spor salonunda benden çok daha fazla akıllı saat takan var. Teknoloji ne kadar hızlı yayılıyor görüyorum.

kreatin_kullanan

sabah koşusuna kalkamamanın bin bir mazereti: dün gece antrenmanım çok ağırdı, bacaklarım hâlâ titriyor bahanesiyle yatakta kalışın en sık duyulan açıklamasıdır. ben geçen ay beş gün üst üste "yarın kesin koşacağım" diyerek alarm kurup hiçbirine uyanamadım. en son cumartesi sabahı saat altıda kurduğum alarmı, "protein sentezi için deliksiz uyku şart" diyerek erteledim. aslında sadece pizza yiyip dizi izlemiştim. sonraki hedefim pazartesi, bakalım protein sentezi beni nereye kadar götürecek.

Evde spor yapmaya 2020’nin martında başladım, pandemi patladıktan iki gün sonra. Başta YouTube’dan Chloe Ting videoları açtım, matı serdim, dizlerim iki haftada çizik çizik oldu. Salonda bench, bar, plaka yok; bir süre sonra ellerde iki su şişesiyle squat yapmanın komik bir yanı var. Salonun ter kokusu yerini çay kokusuna bırakınca motivasyon düşüyor. Aynı hareketleri tekrar etmekten sıkıldım, bir süre sonra matı yere serip 20 dakika telefona bakıp kalktığım günleri biliyorum. Dışarıda, salonda ortam değişiyor, alet değişiyor, yanındaki adam kırmızı kafayla bench’e abanıyor, senin de bir şeyler yapasın geliyor. Evde ise koltuktan kalkmak bazen en büyük antrenman.

yüzme öğrenmenin yaşı var mı: bu olay tamamen motivasyona ve biraz da fiziki duruma bağlı. mesela ben 32 yaşında, tam definasyon dönemindeyken başladım yüzmeye. haftanın beş günü salonda ağırlık kaldırıyordum, kalori alımım da düşüktü haliyle. buna rağmen, haftada iki gün yüzme dersi alarak iki ayda temel teknikleri çözdüm. ilk başta nefes kontrolü zorladı, kol kaslarım da yanıyordu ama pes etmedim.

eğer gerçekten istersen ve vücudun buna elverişliyse, yaşı ne olursa olsun herkes yüzme öğrenebilir. benimle birlikte 50 yaşlarında bir abla da vardı kursta, o da azimle devam ediyordu. önemli olan, düzenli antrenman yapmak ve doğru bir eğitmenden destek almak. sonuçta, su direnci kasları da güçlendiriyor, ben kardiyo olarak da çok faydasını gördüm.

kreatin_kullanan

o ilk 30 gün… vay be, kaç yıl geçmiş üstünden. sanki dün gibi hatırlıyorum, 2017 yazıydı sanırım, bodrum’da çalışıyordum. her gün öğle sıcağında, o boğucu nemde, 3-4 km koşmaya çalışıyordum. “koşmaya çalışmak” diyorum çünkü daha çok yürüyüşle karışık bir çabaydı benimki. ilk hafta bacaklarım beton gibiydi, sanki her adımda kaslarım kopacakmış gibi hissetmiştim.

sonraki haftalar biraz daha kolaylaşmaya başlamıştı. hızlanmaktan çok mesafeyi artırmaya odaklanmıştım. her koşu sonrası deniz kenarındaki o büfeden buz gibi bir su alıp sahile oturmak, o yorgunluk hissi, o başarma hissi… şimdi bile o anları düşündüğümde yüzümde bir gülümseme beliriyor. o dönemde bir fitness tracker'ım bile yoktu, her şeyi kol saatiyle ölçüyordum. o ilk ay, gerçekten bir dönüşüm başlangıcıydı benim için.

Ben 2022’nin martında Kadıköy’de bir salona yazıldım, spor çantası, shaker, Optimum Nutrition whey falan tam kadro başladım. İlk hafta yedi gün, ikinci hafta dört gün, üçüncü hafta ise beşinci gün salona gitmemek için AVM’ye uğrayıp kahve içtim, sonra eve döndüm. O salona toplamda on beş kere gitmişimdir, abonelik altı aylıktı. Dolabımda hâlâ kaybolmuş protein barlar var. Salona ara vermek değil, sistemden komple düşmek gibi bir şey. Bir daha yazıldım mı? Tabii ki, iki sene sonra başka yerde tekrar denedim, sonuç yine aynı.

kreatin_kullanan

fanatikliğin sınırları

2008 fener-chelsea maçını hatırlıyorum. kadıköy'e gitmiştim, tribünler tıka basa dolu. maç 2-1 bitti, chelsea'ye elendik ama statta kimse tek kelime etmiyordu. maçtan sonra eve yürüyerek döndüm, normalde 15 dakika süren yol o gece 45 dakika sürdü. sokaklar bomboştu, herkes sanki yas tutuyordu. o sessizliği ben bir daha hiçbir yerde duymadım. o gün anladım ki, fanatiklik sadece bağırmak değil, yeri geldiğinde susmak da olabiliyor. ben o sessizlikte bir sürü acı görmüştüm. o gün benim için sadece bir maç bitmemişti, bir dönem kapanmıştı sanki. o maçın ertesi günü idmana gitmiştim, salondaki herkes de aynı durumdaydı, kimsenin ağzını bıçak açmıyordu. sanki toplu bir cenaze vardı.

evden çalışmanın kimsenin söylemediği dezavantajları

Benim gibi supplement satışı yapan bir adam için sosyalleşme çok önemli. Ben ofiste hem insanlarla konuşur, hem de yeni ürünleri deneme fırsatı bulurdum. Evden çalışmaya başladığımdan beri o motivasyon kalmadı. Geçen sene eylül ayında yeni çıkan pre-workout'u denemek için kimseyi ikna edemedim, tek başıma antrenman öncesi iki ölçek attım, kalp çarpıntısından sabaha kadar uyuyamadım. O ofis ortamındaki gaza gelme, yeni bir şeyler deneme hevesi evde hiç yok.

sosyal medya bağımlılığından kurtulmak:

bir haftadır protein tozunu shaker'a koymak yerine direkt kaşıklıyorum, midem yanıyor ama olsun. aynı mantıkla sosyal medyayı da bırakmaya çalışıyorum. antrenmandan sonra telefona bakmak yerine, aynada kendime beş dakika daha poz veriyorum. bu, kasları daha hızlı büyütmüyor ama en azından scroll yapmaktan daha faydalı. geçen gün squat rack'te telefonumu unuttum, yarım saat sonra geri döndüğümde, "acaba ne kaçırdım?" diye panikledim. sanki dünya benim paylaşımlarımı bekliyormuş gibi. sonrasında anladım, kimsenin umrunda değilmiş. boşuna kasıyorum.

kreatin_kullanan

Bedelli askerliğe gitmeden önce çok izlerdim, boş zamanım çoktu. Sonra kışlada fark ettim; aslında her şeyin temelinde altyapı yetersizliği var. Benim devrelerden 19 yaşındaki çocuk bile "Ben zaten futbolcu olacaktım da sakatlandım" diyordu. Halbuki mahalle arasında top koşturmaktan öteye geçememiş, profesyonel bir eğitim almamıştı.

Sürekli yabancı oyuncu transferi, yerli yeteneklerin önünü tıkıyor. Oysa Türk futbolu, gençlere yatırım yapmalı. Mesela, 2018'de Fenerbahçe altyapısından çıkan Arda Güler gibileri çok daha erken vitrine çıkmalıydı. Kulüpler, yıldız transferi yerine 14-15 yaşındaki çocuklara doğru beslenme ve antrenman programları sağlamalı. Ben 17 yaşımda whey proteinle tanıştım, o yaştaki futbolcuların beslenmesi hala patates kızartması ve gazlı içecek. Bu kafayla zor.

kreatin_kullanan

hayatını değiştiren spor alışkanlığı: benim için bu, 2018 yazında başladığım sabah antrenmanları oldu. daha önce hep akşam beş gibi salona giderdim ama o saatler hem kalabalık hem de enerjimi düşürüyordu. sabah altıda kalkıp salona gitmeye başladığımda ilk başta çok zorlandım, özellikle ilk hafta her antrenman sonrası iş yerinde uyukluyordum. ama bir ay sonra vücudum alıştı ve inanılmaz bir fark yarattı. gün içinde daha odaklanmış oluyorum, iş performansım bile arttı. bence denemeye değer.

Galatasaray Fenerbahçe rekabeti, bizim için sadece maçtan ibaret değil, hayatın kendisi. Mesela 2000 yılındaki o 2-1'lik Galatasaray galibiyeti var, Hagi'nin frikiğiyle gelen gol, ardından Jardel'in kafası. Ben o gün salonda ağırlık çalışıyordum, televizyonda maçı açmıştım. Hagi vurduğu an, sevinçten halterleri fırlatıp koşmuştum. Komşular yukarıdan şikayete geldi, o kadar bağırmıştım.

Bir de 2002'deki o derbi var, Fenerbahçe'nin 6-0 kazandığı maç. Ben o zamanlar yeni başlamıştım spora, daha protein tozunun ne olduğunu bile bilmiyordum. Maçı izlerken bir yandan da dumbell sallıyordum. İlk gol geldiğinde moralim bozuldu, beşinci golde dumbell'ı yere bırakıp duvara yumruk atmıştım. Ertesi gün antrenmanda bileğimi zorlamıştım, o kadar sinirlenmiştim.

2012'deki 0-0'lık beraberlik, Galatasaray'ın şampiyonluk kutladığı maç. Şükrü Saracoğlu'nda kupa kaldırdılar. O akşam ben salonda nabzımı ölçüyordum, 180'e çıkmıştı heyecandan. Maçın bitiş düdüğüyle beraber tüm salon çıldırdı, sanki herkes Galatasaraylıydı o an. Ben de sevinçten o günkü kardiyo antrenmanımı iki katına çıkarmıştım. Adrenalin pompalamıştı resmen.

Bu rekabetin her anı, benim için bir antrenman gibi. Her maçta ayrı bir heyecan, ayrı bir efor sarf ediyorum. Fenerbahçe'nin 2014'teki 2-0'lık galibiyeti de unutulmazdı. Emre Belözoğlu'nun o inanılmaz golü... O maçı izlerken bir yandan da koşu bandında interval antrenmanı yapıyordum. Gol geldiğinde koşu bandının hızını anlık olarak düşürmüştüm. Kalbim yerinden çıkacak gibi olmuştu.

Bu rekabet, bazen antrenman motivasyonumu düşürüyor, bazen de tavan yaptırıyor. Ama her zaman hayatımda önemli bir yer tutuyor. Sanki o maçı izlerken ben de sahadaymışım gibi hissediyorum, her topa ben vuruyorum, her golde ben koşuyorum. Bazen de stresle fazla yemek yiyorum, sonraki gün ekstra kardiyo yapmam gerekiyor. Rekabetin bedeli bu.

kreatin_kullanan

sosyal medyanın topluma etkisi: 2010’lu yılların ortasında, ben spora ilk başladığımda, antrenman videoları ya da diyet programları genelde forumlarda paylaşılırdı. o zamanlar insanlar, bir hareketin doğru formunu öğrenmek için saatlerce video izler, yorumları okurdu. şimdi ise instagram’da 15 saniyelik bir reel videosu, o hareketin inceliklerini anlatmaya yetmiyor, hatta yanlış formları bile popüler hale getiriyor. insanlar, bir hareketin neden önemli olduğunu sorgulamadan, sadece popüler diye yapmaya başlıyor. bilgiye ulaşım kolaylaştı ama bilginin kalitesi düştü. eskiden bir supplement hakkında araştırma yapmak için onlarca makale okurdum, şimdi ise 30 saniyelik bir tiktok videosu ile herkes uzman kesiliyor. bu durum, spor salonlarında sakatlıkların artmasına bile neden olabiliyor.