gece_kusu

Ev sahibi-kiracı ilişkisi zaten başlı başına bir sitcom malzemesi. Kira kontratını imzalamadan önce ev sahibiyle tanışmak, Tinder randevusundan daha stresli. 2022’de Kadıköy’de ev tuttum, ev sahibiyle ilk buluşmamızda “Kız arkadaşın geliyor mu eve?” diye sordu. Birazdan aile soyağacımı çıkaracak sandım. Kira günü gelince, “kira 3500 ama faturaları bana WhatsApp’tan fotoğrafla at, ben hallederim, birbirimize güvenelim” dedi. Güven duvarı tam da burada örülüyor zaten.

Almanya’da da farklı değil. Köln’de 2019’da stüdyo daire tuttum. Ev sahibi tuvalet kağıdını bile haftalık saymış, “fazla kullanırsan kira artar” diye gözdağı veriyor. Berlin’deki arkadaşım ise salonun ortasında dondurucuya ev sahibiyle ortak imza attı; “yanlış dondurursan buz çözülür, zarar ederim” kafası.

Türkiye’de absürtlüğün seviyesi başka. Sözde “evcil hayvan dostu” ilanında, kedi için ekstra 1500 lira. Temizlikçi çağırırsam, “benim tanıdığım var, ona yaptır” baskısı. Evin tuğlasından anahtarına kadar ev sahibinin tapulu malı gibi davranmasına alıştık. Bazen de eve misafir aldın mı, WhatsApp’tan “Bugün kalabalık gördüm, kira ikiye çıkar” mesajı geliyor. Zaten kontrol manyaklığı, sitcom senaryosu gibi ilerliyor. Evin içinde nefes almak bile lüks, yakında “çok soludun, oksijen kirası var” diyecekler diye bekliyorum.

Freelancer olmak Türkiye'de romantik gelmekten çıktı ilk aydan sonra. 2021'de Upwork'te yazı işleri almaya başladığımda dolar 8.50'ydi, şimdi 32'de. Para kazanıyorum ama paranın değeri erimesi gibi birşey var, her hafta hesabı açtığımda bir önceki haftanın parasının daha az olduğunu görüyorum. Vergi müfettişi çağırdığı gün, freelancer mı diye sordu, ben de evet dedim, sonra üç farklı belge istedi. Wise hesabımı açtığım gün mutluydum, kapattığı gün daha mutlu oldum çünkü artık ne zaman kapatacakları hakkında endişe taşımadım. Payoneer kullanan arkadaşlar 2023'te hesap donduruldular, hiç uyarı almadan. Şimdi ben de tüm paralarımı bir hesaba toplamaktan korkuyorum, riskini dağıtırım diye düşünüyorum, ama bu da kendi hastalığı.

Ev sahibi kiracı ilişkisinde yaşanan absürtlükler derken, aslında ev sahibinin kafasında yaşanan absürtlükleri kastediyoruz. 2019'da Ankara'da 2+1 daire kiraladığımda, ev sahibi "eğer misafir getireceksen önceden haber ver, ben de gelip oturum sayarım" demişti. Sayması neyse, oturma odasında kendi sandalyesinde oturmuş bize bakıyordu. Kira ödeme konusunda ise her ay ayrı bir hikaye. Birinci ay banka transferi "banka komisyonu sen öde" dedi. İkinci ay nakit istedi ama "vergi yazarız mı diye düşün" diye sordu. Üçüncü ay ise "elektrik faturasını ben ödüyorum, sen su faturasını öde, internet ise ortadan" diye bölüştürmeyi başlattı. Kendi daire­sindeyken bile "çatısı benim, duvarları benim, hava senin" mantığında hareket ediyor bu insanlar. En komik kısmı, kira sözleşmesinde "ev sahibinin izni olmadan mobilya taşıyamaz" yazmasıydı. Sandalyeyi 10 santim kaydırabilir miyim diye sormam gerekiyordu resmen.

Ev sahibi olmak artık bir hayalden çok bir matematiksel imkânsızlık sorusuna dönüştü. Geçen ay İstanbul'da bir emlakçı ile görüştüm, Beyoğlu'nda iki odalı bir dairenin fiyatı 8 milyon lira civarındaymış. Benim aylık gelirimin yüz katı. Peşinat için bile iki buçuk senede çalışman gerekiyor. Taksitler başladığında faiz oranları yükseliyor, döviz kuru iniş çıkışlar yapıyor, senin bütçen çöküyor. Öğretmen bir arkadaş vardı, 2019'da ev almak için tüm tasarrufunu harcadı. Şimdi o dairenin değeri üç katına çıktı ama onu bu sevinç hiç uğramadı çünkü faizler arttı, aylık taksit sıkıştırdı. Sisifos'un kayası gibi değil, daha kötü: taşın ağırlığı her gün artıyor.

Kitap okuma alışkanlığını kaybetmek

Üç sene önce bir kitabı beş günde bitirirdim. Şimdi beş haftada bitiriyorum, o da telefonu yanımdan uzaklaştırabilirsem. Fark ettiğim şey, alışkanlığın kaybolması değil, onun yerine başka bir alışkanlığın yerleşmesi. Daha doğrusu, beynimin kısa vadeli ödülü tercih etmeye alışması. Bir paragraf okuduktan sonra Instagram'ı açmak, 40 sayfalık bir kitap bölümüne vs. beş dakikalık video tercih etmek. Geçen ay Camus aldım, kapağını açtığımda gözüm ekrana kaydı. Bilirsin, o otomatik kaymış, kendi irademi kullanmamışım gibi. Telefonu başka odaya koydum, yine de kitap sayfalarında başarılı olmadım. Aslında kitabı suçlamak, beynimin dopamin seviyesine kızması gibi. Kitap yavaş, emindir, 300 sayfalık yatırım gerektiriyor. Algoritma ise hemen sonuç veriyor.

90'larda çocuk olmak, şimdi anladığım kadarıyla bir lüksü. Benim çocukluğumda Galata Kulesi'nin gölgesinde oturan apartmanda beş çocuk vardı, hepimiz aynı taşları atıyor, aynı bisikleti sıraya diziyorduk. Kazı oyununda iştirak etmek için sabah sekizde kapıdan fırlamak, öğle saati eve dönmemek, akşam yemeği saati ise tamamen hayal dünyasında olmak standart bir gündü. Anneme "neredeydin" dediğinde "orada" demek yeterli cevaptı. Şimdi düşünüyorum da, belki de bu belirsizlik bize bir şey katıyordu, belki de boşluk bizim hayal kurma alanımızdı.

Videokasette Yeşilçam filmi kiraladığımızı hatırlıyorum, vitrine gidip kutu kapaklarını okumak, arkadaşlarla "bu korku filmi mi" tartışmasını yapmak. Oyuncaklar da böyleydi, bir Barbie'nin kutusunu okumak saatlerce sürerdi. Şimdi çocuklar iPad'de yüz oyuncağın videosunu 30 saniyede swipiyor, hiçbiri kaliyor değil. Bizim merak başka bir şeydi, daha yavaş, daha derin. Bir çizgi romanı ikinci kez okuyunca fark ettiğimiz detaylar vardı, şimdi ise her şey ilk okuyuşta tüketiliyor. O zamanlar beklemek de bir oyundu, şimdi bekleme diye bir kavram yok.

o hayatımın en büyük hatası, 2018'de o saçma festivale gitmekti, istanbul'da rock festivalinde, guns n' roses'ı beklerken yağmurda çamura battım. 150 lira harcadım sadece ıslanmak için, şimdi her gitar sesi duyduğumda iç çekiyorum. bir de çadırı unutmuşum, otelde 300 lira fazladan verdim.

Netflix yorgunluğu diye bir şey gerçek. Gece saat 01.00, gözlerim kan çanağı, elimde kumanda. Ana sayfa sonsuz döngü: “Senin için önerilenler”, “Yeniler”, “Popüler” diye diye aynı 20 afiş sürekli dönüyor. 2017’de Stranger Things açıp sabahlamıştım, şimdi aynı platformda ne başlasam ilk 10 dakikada uyku bastırıyor. Sürekli yeni içerik ekleniyor ama nedense içeriklerin hepsi birbirinin kuzeni gibi. Ben hala Black Mirror’ın ilk bölümlerini arıyorum, bana Squid Game’in yan ürünü geliyor. Seçenek arttıkça ruhum çöküyor, sonunda ekrana bakakalıyorum. Sanırım Netflix’in kendisi dizilerden daha yorucu hale geldi.

90'larda çocuk olmak demek, şu anki çocuklardan tamamen farklı bir hayat demekti. Biz o zamanlar dışarıya çıkınca saat kaç olduğunu umursamıyorduk, çünkü kimse bizi takip etmiyordu. Cep telefonu yoktu, WhatsApp yoktu, anneler sizi bulabilmek için sadece sokakta bağırıyordu. Mahallede çocuk sesini duyan herkes sizin annesi olabilirdi, bu da işi kolaylaştırıyordu aslında.

Yazı ödevleri için Teleteks'e girip ödevleri kopyalardık, ne kaynakça, ne plagiarism kontrolü vardı. Okulda öğretmen "bu yazı senin midir?" diye sorarsa "evet hocam" diyorduk ve geçiyorduk. Oysa şimdi bir cümleyi AI'ye sorgulatıyorlar, hala da çıkıyor. Biz ise kütüphanede ders kitabını fotokopiye çektirip eve getirmek için otobüs parası biriktirirdik. Bir sayfası 50 bin lira.

Oyun oynamak için arkadaşın evine gitmek, o evin büyüğünün izni alıp PlayStation'ı kapatmamak için sabah erkenden kalkıp gitme stratejisi geliştirmek vardı. Crash Bandicoot'u bitirmek üç hafta sürebilirdi, çünkü haftada iki gün ancak oynayabilirdik. Şimdi çocuk bir saatte on oyun indirir, hiçbirini bitirmez.

Yaz tatilinde bizim eğlence, apartmanın çatısına çıkıp mahalleyi izlemekti. Komşu kızla gözleşmek, gözleştiğimiz an yüzümüz kızarıp kaçmak, iki saat sonra tekrar çatıya çıkmak. Hiçbir şey olmuyordu ama çok şey olmuş gibi hissederdik. Şimdi çocuklar Instagram'da binlerce kişiye bakıyor, hiçbiri heyecanlı değil.

Distopya romanları. Orwell, Huxley, Bradbury filan okudum, hepsi aynı şeyi söylüyor: "Dikkat et, devlet/teknoloji seni kontrol edecek." Tamam, anladık. Ama sonra ne? Kitap bittiğinde ne yapacağım, paranoid mı kalacağım? 2018'de "1984"ü okuduktan sonra bir ay boyunca internette hiç şey aramadım, sonra aklıma geldi ki zaten hiçbir şeyi bulamıyorum, sadece daha paranoik hissediyorum. Yazarlar gelecekten korktukları şeyleri kâğıda dökünce bana korkması gereken bir sebep vermişler oluyor. Gerçek hayatta yeterince berbat şeyler oluyor, kitaptan daha fazla kötü senaryo icat etmeye neden ihtiyacım var? Hepsi bitirken insanı depresyona sokuyor, umut filan yok, sadece "işte böyle olacak" diye kapanıyor. Okuduktan sonra kendimi boş hissettiğim kitap türü işte bu.

Eski Türk filmlerindeki replikler deyince beynimde otomatik olarak bir Orhan Gencebay fonu başlıyor. Mesela 1982 yapımı bir filmde, başrolümüz Muzaffer Tema, tabii ki yağmurlu bir gece ve tabii ki bir köprünün altında, "Bu şehirde yüreğim kadar ıslak bir sokak görmedim" diye döktürüyordu. Ben bu filmleri Flash TV'de, gece 2'de izlemeye başladım. Her sahnede, sanki Türkiye'nin yüzde 90'ı yetim, öksüz ya da "kader mahkumu." Yine aynı yıllarda "Sana güvenmiştim, Ayten! Oysa buralarda güvenilecek tek kişi kendimmişim" gibi cümleler, hayat dersi gibi ortada geziyor.

Replikler o kadar abartılı ki, sanırsın herkes Shakespeare okumuş. Ama yok, "Benimle evlenir misin?" yok, "Seni seviyorum" yok. Onun yerine "Seninle bir ömrü mezara kadar paylaşırım" var. 1978'de Şişli'de otururken, televizyonda "Kaderimizi kim yazdıysa kalemi kırılmış" duydum, o gün bugündür bir kaleme uzun uzun bakamıyorum. O yılların repliklerinde mantık ararsan boşa uğraşırsın, işin özü, herkes ya aşık ya mağdur, ya da intikam peşinde. Şimdi bir filmde biri "Canım sıkıldı" dese, Yeşilçam ekolünden diskalifiye.

Tek başına yaşamak, herkesin Instagram'da gösterdiği özgürlükten çok daha sıkıcı bir işmiş aslında. Kimse anlatmıyor mesela ilk üç ay boyunca her akşam saat dokuzda yataktan kalkıp mutfağa gidip hiç kimseyle konuşmadığını fark ettiğinde ne hissedeceğini. Ya da çamaşır yıkamayı unutup iki hafta aynı çorapla dolaştığında kimseye rezil olmayacağını ama kendine biraz kızacağını. Komşu kapısında gece yarısı bir ses duyunca hemen telefonla anneni araması gelen paranoid hali kimse anlatmıyor. Yemek yapmayı öğrenmek de öyle, başında kimse yok diye ilk ay sürekli tavuk kızartıyorsun, sonra tavuktan bıkıyorsun ama başka ne yapacağını bilmiyorsun. En zor tarafı ise evde bir şey kırıldığında ya da arızalandığında, çözüm bulana kadar o kırık şeyle yaşaman gerektiği. Kimse gelip tamir etmiyor, kimse ertesi gün sorup sormazlık etmiyor. Sadece sen ve o bozuk şey.

Benim miladı "Mulholland Drive" oldu, 2006 yılında. Ankara'daki bir sinema salonunda izledim, saat 11'e doğru seansı. Film bittiğinde salondan çıktığımda sokakta durdum, insanlar yanımdan geçerken ben orada kaldım. Nabokov'un kitaplarından beri hiç bir şey bu kadar çatışkanlı ve güzel olmamıştı. Lynch, gerçeklikle hayalin sınırını öyle bir çizdi ki, o günden sonra sinema hakkında konuşurken "evet ama Mulholland Drive'da..." diye başlamaya başladım. Arkadaşlarım sıkılırdı ama ben önemsemezdim. Film sadece izlenmiş bir şey değil, bir tür gözlük haline geldi. Hayatımı açıklamaya çalışırken bile onun kaotik yapısını kullanıyorum. İnsanlar "neden bu kadar karışık?" diye sorduğunda, içimden "çünkü Mulholland Drive" diye cevaplamak geliyor.

Hafta sonu kaçamağı rotaları dediğin zaman aslında "nasıl kaçabilirim ki" sorusuna cevap arıyorsun. Ben de arıyorum. Geçen kasım Polonezköy'e gittim, iki saat yolu var İstanbul'dan, orada 40 kişi yaşıyor, bir lokanta, bir pansiyon. Cumartesi öğleden sonra oraya vardığımda turist grubu kahveyi boşaltmıştı, ben de oturtup sessizliği dinledim. Pazar sabahı 6'da köy meydanında tek başıma kahvaltı yaptım, ekmek hala ılıktı, reçel ev yapımıydı, bundan sonra tüm Sapanca kaçamakları bana sahte geldi. Ama Polonezköy'e gitmek demek İstanbul'u tamamen terk etmek demek, hafta sonu için fazla radikal. Ege tarafında Alaçatı var, pazarları 11'de gidiyorsun, o saatte halk plajda, eski evlerde sessizlik var, demir balkonlarda güneş düşüyor. Ya da Çeşme'nin Ilıca tarafında bir lokal pansiyon bul, deniz içinde otururken balık yağı kokusu gelsin. Mesele uzak olmak değil, çok bilinen olmamak. Herkes Sapanca'ya 6'de varırsa sen 3'te var, hem trafik kaçarsın hem de insanı.

Tek başına yaşamanın en sinir bozucu tarafı, herkesin sana başarı hikayesi anlatmasıdır. Duyar gibi oluyorsun, "ben de böyle başladım" diyorlar, hep mutlu bitiyormuş. Kimse anlatmıyor ki Pazartesi sabahı 6'da uyanıp yataktan çıkamıyorsun çünkü kimse seni çıkarmayacak. Kimse anlatmıyor ki buzdolabında sadece ketçap ve soğuk pizza kalıyor, onu da yemeye doyamadığın için atıyorsun. Bir ay boyunca aynı çamaşırları giyiyorsun çünkü yıkamak için enerji gerekiyor ve senin enerji havuzun kurumuş. En kötüsü ise bir şey oluyor, ufak bir hastalık, bir hayal kırıklığı, ve o anlarda anlıyorsun ki acılı sessizliği paylaşacak kimse yok. Duvarlara konuşursun, kendine cevap verirsin. Sonra da "ben bağımsızım" diyorsun, kendini ikna etmeye çalışırsın.

Herkes Kapıdağı'ndan Ölüdeniz'e koşarken ben Kasım 2021'de Sinop'a gittim, hiç planı olmadan. Sahil yolu boyunca gittim, balık pazarı vardı, balıkçılar beni tanıyor sanki. Bir balık lokantasında öğle yemeği yedim, 35 lira, taze hamsi, limon, ekmek. Turist yok, sadece emekli amcalar ve çalışan insanlar. Pamukkale'nin fotoğrafları Instagram'ı dolduruyor ama Uzungöl'ün etrafında yürüyüş yapan kimse yok. 2020'de yaz mevsiminde Rize'den çıkıp göle indim, çay bahçesi, soğuk su, bir çift gözlük balık. Akşamına köyün düğününe karışıp tulum dansı yaptım. Göl kenarında otelde 120 lira gecelik, sabah kahvaltısında peynir, zeytin, döner ekmek. Bodrum'un pahalı barlarından kaç kat daha iyi.

Uçak korkusunu yenmenin yolları

2019'da İzmir'e gidecektim, uçak bileti aldım ama iki hafta boyunca midesinin üstünde oturdum. Kalkış anında ne olacak diye düşündüm, iniş anında ne olacak diye düşündüm, uçuş ortasında ne olacak diye düşündüm. Sonra bir gün aynadaki kendime baktım ve dedim: sen bu korkuyu kafandan çıkarıp atarsan veya atmazsan, uçak yine kalkacak.

O yolculukta pencere kenarı koltuğu seçtim, tam tersine. Aşağıyı görmek istemiyordum diye biliyordum herkesi, ben ise tam tersi yapmak istedim. Şarkı Kaynağı Dağları'nın üzerinden geçerken bulutların altında görmek beni sakinleştirdi. Korkum kalsın dedim, ben manzaraya baktım. Pilotun açıklaması filan dinlemedim, sadece baktım. Garip bir şey oldu, korku o kadar da büyük görünmedi.

Sonraki uçuşlarda fark ettim ki diğer yolcuları izlemek de yardımcı oluyor. Anneler çocuklarıyla oynuyor, birisi kitap okuyor, birisi uyuyor. Herkes normal. Ben de normal olayım dedim. Türbülans olunca karnım düşse de, sakin kalmaya çalıştım. İlk dört uçuşta hâlâ korkuyordum ama beşinci uçuşta fark ettim ki, korkum azalmış. Bunu yapabilmek için başka bir şey gerekmiyor, sadece kaç kere binmen gerek.

Geç kalkanlar tatilde daha akıllı hareket ediyor bence. Erken kalkan arkadaşlar saat beşte ayaklanıp plajda boş kumla baş başa kalırken, ben saat dokuzda kalkıp otel kahvaltısında taze simit yiyorum. Geçen Temmuz'da Bodrum'da bunu yaşadım, saat sekizde plaja gittim, deniz sıcak, güneş tam gücünde, insanlar da var artık. Erken kalkanlar o zaman zaten gölgelik arıyor, vücut güneşten yanmış, geri dönerken bitap. Bana sorarsanız tatilde boş plaja ihtiyacım yok, ben sosyal hayat istiyorum. Sucu boşa harcamadan, kafamı çatlatmadan, normal saatlerde dolaşmak daha mantıklı. Geç kalkan hayatı yaşayan biri olarak sabah erkenden uyanmak için ne tatil ne de para vardır.

Ucuz seyahat etmek için bilet fiyatlarını obsesif şekilde takip etmen gerekiyor, bu kadar basit. Ben 2021'de Skyscanner'da fiyat alarmı açtıktan sonra İstanbul-Barselona biletini 420 liraya yakaladım, normal fiyat 1200 lira civarındaydı. Ama bu başarı tesadüfi değil, her gün beş dakika harcadığım için geldi. Kış aylarında, özellikle ocak-şubat'ta uçaklar yarı fiyata inıyor çünkü insanlar evde oturmayı tercih ediyor. Havayolları boş koltukları satmak zorunda kalıyor. Otelde para harcamayacaksan konaklama sitelerinde filtre aç, fiyat düşüş sırasına göre sırala. 2023'te Budapeşte'de 4 gece için 450 liraya hostel buldum, Booking'de aynı yeri 900 liraya görmüştüm. Blablacar ve Flixbus gibi uygulamalar uçaktan daha ucuz çıkabiliyor, zamanın varsa denemesinde fayda var.

Amsterdam’da ilk haftamda, “burada her şey var” diyenlere kandım, gittim marketten domates konserveleriyle, adı Türk malı olan bir pirinç aldım. Pilav diyorsun, ama taneler ayrı, ruhu ayrı. Sonra bir akşam acayip bir dürümcü buldum, adı Sultans Kebab, menüde kuzu şiş var. Sipariş ettim, içinde tavuk çıktı. Garsona sorduğumda “Bizde böyle” dedi. O an anladım, yurt dışında Türk yemeği aramak, Survivor’da ateş bulmaya çalışmak gibi. Herkes çok kendinden emin, ama ocakta yanan bir tat yok.

Otobüsle uzun yol yapmanın en kötü tarafı, insanın kendi bedenine esir olması. Dört-beş saati geçen bir yolculukta koltuk, seni bir konteyner gibi sıkıştırıyor. Geçen kış Bursa'dan Trabzon'a giden otobüste otuz saat oturdum. Otuz saat. Koltuk tamamen yatmıyor, sadece biraz eğiliyor. Arkanı duvara dayadığında bacakların uyuşuyor, bacaklarını uzattığında başının karşısındaki adamın koltuğuna batıyor. Bir ara ayağa kalktım, kan dolaşımı geri gelsin diye. Tuvalete gittim ama gerçekten gitmeliydi, çünkü otobüste tuvalet kullanmak bir çeşit işkence. Dar, çalkalanıyor, kokmaktan burun kapalı tutuyorsun, ellerin sabunlu su bulamıyor çünkü dispenserden bir çıkartı çıkıyor ve o kadar. Molalarda inen insanlar en az beş dakika bekliyor tuvalete girebilmek için.

Yolun ortasında, Samsun civarında bir molada ben de bekledim. Kısa kaynayan su döktükleri çaydan içtim, paket çorba yedim. Çorbanın tadı mola yerinin kokusunu taşıyordu. Otobüse döndüğümde yanıma yeni biri oturmuş, benim tarafımın kısmını işgal etmiş. Şoförün ne zaman duracağını bilmediğin için uyuyamıyorsun da, oturamıyorsun da. Kafan bir yana eğiliyor, boyun ağrıyor, sonra öbür yana eğiliyor. Yanındaki kişi eğer horluyorsa, işte o zaman gerçek cehennem başlıyor. Gece seferi seçsem uyurum diye düşünüyorum ama gece seferi çıkmazsa, sabah seferi seçiyorsun ve sonra pişman oluyorsun. Çünkü sabah ışığında, pencereden dışarı bakan her insan seni seyrediyor ve sen onları seyrediyor, sosyal sorumluluk hissediyorsun.

Benim için tatilde en çok pişman olduğum şey, “hiçbir şey yapmayacağım, sadece yatacağım” diye yola çıkıp, sonra yanımda getirdiğim kitapları, defterleri, kulaklığı, yeni bir dil öğrenme uygulamasını ve bir tane de “günü kurtarır” diye çanta boy satranç setini odaya yığmak. 2022’de Ayvalık’ta, sabah 9’da deniz kenarında kahve içiyorum, önümde üç kitap, Spotify’dan yeni çıkan albümlere bakıyorum, bir yandan Almanca kelime kartlarına göz gezdiriyorum. Sonra gün bitiyor, denize girmeye vakit yok, kitaplar yine açılamamış, uygulamanın hatırlatmaları susmuyor. Tatil dediğin, evde yapmadığın her şeyi orada da yapmayınca kendini suçlu hissetmekmiş. Yani evdeki “verimsizliğimin” bavulla taşınmış hali. Bir keresinde o kadar çok kitap taşımıştım ki, Pegasus check-in’de kadın “bunların içinde altın var galiba?” dedi. Yok, sadece sonsuz pişmanlık var.

Toksik ilişkinin en sinir bozucu yanı fark etmekte gecikmen. İlk üç ay "belki ben çok duyarlıyım" diye düşünüyorsun, sonra anlaşılmaz hisler başlıyor. Sevdiğin kişi seni sorgulatıyor, her sözünü tartıyor, ama kendisi hakkında hiçbir şey söylemiyor. Benim yaşadığım ilişkide partner beni sosyal medyada takip ediyordu ama kendi profilini gizliydi. Bir saatin sonra cevap veriyordu, ben 10 dakikada yazarsam "neden çok hızlı yazıyorsun, bir şey mi var?" diyordu. Toksik ilişkide kontrol vardır, manipülasyon vardır. Tartışma sırasında konuyu değiştirirler, suçlamayı sana yöneltirler. Sonra yaptıkları yanlıştan özür dilemeye kalktığında "ama sen de..." deme başlarlar. Duygusal olarak tükenirsin, kendine olan güvenin gider. Hatta en basit kararı almakta bile tereddüt edersin. Sabah uyanıp partnerinin mesajını kontrol etmek isteyip istemediğini düşünmek, bunun normal olmadığının işareti. Bırakma noktasında ise çıkış yapmakta zorluk çekersin çünkü adama alışmışsındır, "belki düzelir" diye umut beslersin. Düzelmez.